เมื่อผมตีลูกเสร็จ แล้วรู้สึกเสียใจ สงสารลูก

เรื่องที่เอาไม้แขวนเสื้อตี เอาลูกไปขังในห้องน้ำ ขอโทษลูกก็ดีนะคะ ที่ทำไปไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะจขกทเองก็โมโหจนยั้งตัวเองไม่อยู่ต่างหาก ลูกจขกทเองก็ประสบปัญหาเดียวกันในการควบคุมตัวเองเวลาโกรธ

การขอโทษลูกไม่ได้ทำให้ความเป็นพ่อเป็นแม่ดูศักดิ์สิทธิ์น้อยลง แต่ทำให้พ่อแม่เป็นคนที่ลูกจับต้องได้มากขึ้น รับฟังกันมากขึ้น

ลองปรับวิธีรับมือเวลาลูกโกรธ ฝึกสะท้อนความรู้สึกลูก เช่น “พ่อรู้ว่าลูกกำลังโกรธมาก ลูกโกรธได้ แต่จะทำลายข้าวของไม่ได้ครับ” อาจจะเปลี่ยนประโยคหลังเป็นอื่น ๆ เช่น ถึงจะโกรธแต่เราจะกระทืบเท้าใส่คนอื่นไม่ได้นะ ฯลฯ แล้วลองถามลูกว่าไหนลองเล่ามาซิว่าอะไรทำให้ลูกโกรธมาก แล้วถ้าโกรธจะทำยังไงดี จะจัดการยังไง มีอะไรที่มาช่วยกันแก้ปัญหาที่ทำให้ลูกโกรธได้มั้ย

สำคัญที่สุดคือพ่อแม่เป็นตัวอย่าง เป็นกระจกสะท้อนของลูกนะคะ ถ้าพ่อแม่รับมือด้วยความสงบ หนักแน่น การสอนลูกก็จะง่ายขึ้นค่ะ