คินดะอิจิ 37 - ส่งท้ายคดีฆาตกรรมต่อเนื่องตามนิยาย รอยยิ้มเหงาๆของน้องสาวคุณลุง และการเตรียมตัวเข้าสู่คดีใหม่!

“ฟูมิ...ไหวแน่เหรอ”
“ไหวสิ ฮาจิเมะ...! , นี่ฉันนะ ขอเอาชื่อปู่เป็นเดิมพันเลย เอ้า…”
ที่คุก , ฮาจิเมะพูดกับน้องสาว ขณะที่สองพี่น้องพากันมาเยี่ยมแฟนหนุ่มของคนเป็นน้องที่พึ่งถูกตำรวจับในฐานะฆาตกรต่อเนื่องไป
“อ้าว...”
โอมิโนะ ยูโตะ (29) แฟนหนุ่มของฟูมิที่ถูกคุมตัวอยู่ถูกพาตัวออกมา
“ยูโตะ...”
ฟูมิรำพึงชื่อแฟนหนุ่มออกมา
“ผมแพ้ราบคาบเลยครับ , คุณคินดะอิจิ”
“แผนที่ผมใช้เวลาคิดมาเป็นปี...กับถูกคุณพังทลายในวันไม่กี่วัน , เป็นอย่างที่ฟูมิจังบอก
คุณน่ะ , เป็นคนที่สุดยอดมากเลยนะ”
“ไม่ได้สุดยอดอะไรหรอกนะ...?”
ฮาจิเมะกล่าวอย่างนิ่งขรึม
“สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น , ไม่มีคำว่าสมบูรณ์แบบ ทุกสิ่งต้องมีข้อบกพร่องไม่มากก็น้อย
ตัวผม...ก็เป็นแค่คนธรรมดา , ที่บังเอิญรู้ถึงจุดที่ว่านั่นเท่านั้นเอง”
(เห...! , หมอนี่พูดถ่อมตัวเป็นด้วยแฮะ)
รุ่นพี่แอบคิด
“บอกผมอย่างนึงได้ไหม...? , คุณโอมิโนะ
แผนฆาตกรรมนี้น่ะ , คุณไม่ได้คิดเองคนเดียวใช่ไหม”
“หืม...”
ยูโตะทำท่าสนใจ
 
“พูดตามตรงเลยนะ , คุณน่ะ...บางทีอาจจะได้รับคำแนะนำอะไรมาหรือเปล่า
จากคนที่...เอาแต่พล่ามว่าอาชญากรรมคือศิลปะน่ะ”
“พูดเรื่องอะไรครับเนี่ย , ไม่เห็นรู้เรื่องเลย...!”
ยูโตะพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สา
“เข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะมั้งครับ”
“ผมเองก็ไม่คิดว่าคุณจะยอมรับง่ายๆหรอกนะ...? , แต่ถ้ามีโอกาสได้ส่งข้อความหาเขา
ไม่ว่าจะด้วยวิธีอะไรล่ะก็...ฝากบอกเขาหน่อยก็แล้วกันนะว่า
‘ คินดะอิจิ ฮาจิเมะ คนนี้ไม่มีวันยกโทษให้แกแน่...! ’ ”
“อือ...คือฉัน , มีเรื่องอยากจะถามเต็มไปหมดเลยล่ะ”
น้องสาวของคุณลุงแทรก
“แต่มาถึงตอนนี้แล้ว...จะยังไงก็ช่างเถอะ ขอพูดด้วย...แค่เรื่องเดียวด้วยก็แล้วกันนะ”
“อือ”
 
“ยูโตะ , ที่เข้าหาฉัน...ก็เพราะแค่อยากใช้ฉันเป็นพยานในการฆาตกรรมเท่านั้นเองงั้นเหรอ”
ฟูมิระวังคำพูด
“เพราะฉัน...เป็นน้องสาวของฮาจิเมะ , เลย...”
“ครับ , ก็คงแบบนั้น...”
ยูโตะคล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรก่อนตอบ
“ไม่ว่าจะพูดยังไง , เรื่องที่ฟูมิจังกลายเป็นพยานตามแผนของผม...ก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปได้”
“ก็จริง...”
“ผม...ถามบ้างก็แล้วกันนะ”
“อือ...”
“หญ้าเจ้าชู้ที่บอกว่าเจอกันอยู่บนรถของผมน่ะ , ผมทำหล่นเอาไว้งั้นเหรอ...?”
“คงไม่ใช่ว่าฟูมิจัง , แอบเอาไปวางไว้ตอนที่เราขับรถไปที่ทะเลกันเป็นครั้งสุดท้ายใช่มั้ยครับ”
“เปล่า...”
น้องสาวของคุณลุงหลับตาลง
“นั่นน่ะ , คุณทำตกเอาไว้เองนั่นแหละ”
“เหรอครับ , เข้าใจแล้ว...”
“...วันนั้นก็ , สนุกมากเลยนะครับ”
“อืม , นั่นสินะ”
“นี่เป็น...คำขอร้องสุดท้ายของผม , ฟูมิจัง
ยังไงก็ช่วยไปที่ร้านกาแฟริมทะเลที่เราไปนั่งด้วยกันในวันนั้นอีกครั้งหน่อยจะได้ไหม”
“อือ...เอาแบบนั้นก็ได้”
“งั้นก็...ลาก่อนนะ ยูโตะ”
“เช่นกันครับ ฟูมิจัง”
“ขอบคุณนะครับ , ที่ช่วยดึงผม...ออกมาจากโลกที่มืดมิดใบนั้น”
.
.
 
“ฟูมิ , จะไปไหนน่ะ”
ฮาจิเมะทักฟูมิ , เมื่อทั้งหมดพากันออกมาจากห้องเยี่ยมนักโทษแล้ว
“ไปตามที่เขาว่ามานั่นแหละ”
“ฟูมิ...!”
“ฉันว่าคนๆนั้น , รักเธอจริงๆนะ...!”
“ถ้าคดีนี้ , มีใครคนนั้นอยู่เบื้องหลังชักใยแฟนเธออยู่อีกทีล่ะก็...
เธอที่เป็นน้องสาวฉัน , ก็น่าจะถูกหลอกใช้และไล่บี้อย่างโหดร้ายกว่าการเป็นแค่พยานในคดีฆาตกรรมแบบนี้อีกนะ อย่างแย่ที่สุด , อาจถูกป้ายความผิดให้เป็นฆาตกรไปเลยก็ได้”
คุณลุงยกตัวอย่าง
“แต่นี่ , ไม่ใช่...
ที่เขาไม่ทำอะไรไปมากกว่าการหลอกให้เธอเป็นพยานให้เขาแค่นั้น ไม่ใช่เป็นเพราะว่าเขารักเธอเข้าจริงๆหรอกเหรอ”
“สำหรับเขาแล้ว , บางทีเธออาจเป็นคนที่ช่วยดึงเขาออกมาก็ได้นะ
ดึงเขาออกมาจากโลกที่มีเพียงแค่เขากับอดีต , และการแก้แค้นน่ะ”
(ขอบคุณนะครับ , ฟูมิจัง...)
ภาพใบหน้าของแฟนหนุ่มแวบขึ้นมาในหัวอีกครั้งหนึ่ง
(ฮึก...)
น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง , ฟูมิกลั้นน้ำตา ยกแขนขึ้นปาดน้ำตา แสร้งยิ้มหันหาพี่ชาย
“คิก...! , พูดอะไรของนายเนี่ย ฮาจิเมะ
นายเองก็รู้นี่ว่าฉันด้านขนาดไหน”

.
.
“แต่จะยังไงก็เถอะ...ขอบใจนะ ฮาจิเมะ”

แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่