อยากจะมาเล่าในนี้ แค่รู้สึกว่าอาจมีใคร เข้ามาอ่านแล้วรับรู้ความรู้สึกเราบ้าง แม้จะไม่รู้จักกัน แต่ก็คงดีกว่าอัดอั้นความรู้สึกนี้ไว้ในใจ ความรู้สึกของคนที่เคยรักแม่มาก ให้แม่มาเป็นอันดับ หนึ่ง มาก่อนความรู้สึกของตัวเอง แม่สำคัญกว่าผู้ชายที่เพิ่งหลงรัก แม่สำคัญกว่าการเลือกอนาคตและความชอบของตัวเอง แม่เป็นทุกอย่าง แม่ตัดสินใจให้เราในทุกเรื่อง และเราก็พร้อมที่จะทำตามสิ่งที่เขาอยากให้ทำอย่างเต็มใจและมีความสุข
วันวันหนึ่ง ความรู้สึกนั้น ก็ถูกทำลายลง คงจะเหลือแค่เพียงเศษผงให้เห็นว่าเคยมี วันนั้นแม่เลือกทางเดิน ที่จะไปจากครอบครัว และเลือกคนรักใหม่ แม่ปั่นป่วนบรรยากาศในครอบครัว 4ปีนรกนั้น เป็นช่วงเวลาที่แม่ไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้คิดถึง ไม่ได้เป็นห่วงพวกเราเลย คงจะเป็นช่วงเวลาที่แม่กำลังมีความสุขกับรักใหม่ และต้องการที่จะสร้างโลกใบใหม่กับเขา
แต่แล้ววันนึง โลกใบใหม่ของแม่ก็ไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่แม่คิด คนรักใหม่ เป็นได้เพียง ผู้ชายรักสบาย ที่จงใจเสาะหาผู้หญิง อายุมาก มีเงิน มาเลี้ยงตัวเอง เมื่อโลกใบใหม่ของแม่พังลง สิ่งที่แม่ทำคือซมซานกลับมาหาลูก ลูกอยากบอกแม่ว่า ลูกเหนื่อยเหลือเกิน วันๆนึงที่แม่ทิ้งพวกเราไปอย่างที่ใครก็ไม่สามารถห้ามแม่ได้ แม่ว่าพวกเราเป็นเพียงภาระที่ไม่น่ามีมาเลย แต่วันนี้ ไม่เพียงแต่ต้องการกลับมาหาพวกเรา แต่ยังต้องการให้พวกเราเยียวยาให้ ต้องการให้พวกเรามอบความรักให้แม่ เอาความใจดีของเรา มาเป็นห่วงค้ำคอเราเองให้ทำร้ายท่านไม่ลง จะบอกว่าเรามันโง่ก็ได้ แต่ก็ทำไม่ลงจริงๆ ได้แต่รับไว้ แล้วบอกวหัวใจตัวเองว่า ในแต่ละวันเดี๋ยวมันก็ผ่านไป เดี๋ยวก็หมดวัน
ในวันนั้น ที่พวกเราเหลือกันอยู่ 3 คนพี่น้อง เราต้องถีบตัวเองให้ขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ เพื่อที่น้องๆจะสามารถพึ่งพิงได้ รู้สึกอบอุ่นได้ที่ได้กลับมาบ้าน รู้สึกเชื่อมั่นได้ที่ได้ปรึกษาปัญหากับเรา หาเงินจนส่งน้องได้เรียนสูงกว่าเรา ทำมา 10 ปีได้ไม่เหนื่อย เพราะน้องพี่ พี่ดูแลได้ ขอแค่น้องมีความสุข พี่ทนได้ เขาไม่ดูแลน้อง พี่ดูแลน้องของพี่เองได้ แค่ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะต้องรับแม่กลับมา และดูแลเหมือนเป็นลูกอีกคน
ผู้หญิงคนนึงที่มีทั้ง โรคซึมเศร้า ติดเหล้า ไม่เคยปล่อยวางเรื่องในอดีต พอเมาก็จะเล่าแต่เรื่องที่ถูกคนอื่นทำร้ายจิตใจ พ่อตัวเองเย็นชา แม่เลี้ยงรังแก สามีนอกใจ ลูกมีแฟน ทุกคนทำให้แกโดดเดี่ยว เวลาไม่เมาทุกวันก็จะต้องพูดว่า ลืมเขาไม่ได้ ต้องรีบหาคนใหม่ แม่จะหาคนใหม่ยังไงดี เดี๋ยวนะแม่ ลูก 3 คน ที่โตมาด้วยตัวเอง 10 กว่าปีมานี้ ก็ไม่ได้มีปัญหาน้อยกว่าแม่นะ น้องคนนึงเป็นไบโพลาสองอารมณ์ เดี๋ยวหัวเราะคึกคัก เดี๋ยวโมโหทุบข้าวของ น้องอีกคนวันดีคืนดีก็พูดว่าในชีวิตไม่เหลืออะไรน่าสนใจแล้ว ตายดีกว่า แต่ที่ต่างกับแม่คือ ทุกคนเขาพยายามช่วยเหลือตัวเอง อยู่ด้วยตัวเองให้ได้ ก่อนที่จะคิดนำใครสักคนเข้ามาในชีวิต แม่พักเรื่องนั้นก่อนได้มั้ย พยายามเข้มแข็งอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ก่อน ในขณะที่แม่โฟกัสแต่จะหาแฟนใหม่ เปลี่ยนมาเป็นพยายามมองเห็นเสียงเรียกในใจลูกทั้ง3ที่แม่ทอดทิ้งมา10กว่าปีแทนจะได้มั้ย อย่าทำให้ลูกต้องรู้สึกเหมือนเป็นแค่โรงแรม ที่ตอนนี้แม่ต้องการแม่ก็จะมา แต่ในขณะที่อยู่อย่างสุขสำราญแม่ก็วางแผนที่จะเที่ยวทริปต่อไปอยู่ตลอดเวลา โดยที่จะ check out ออกเมื่อไหร่ก็ได้
เราเหนื่อย เราสับสน เราไม่รู้ว่าควรจะ รู้สึกกับเรื่องนี้ยังไง สิ่งที่อยู่ในหัวเรามาตลอดคือ แม่ป่วย แม่น่าสงสาร ต้องพยายามเข้าใจแม่ แต่เราไม่รู้เลยจริงๆ ว่าคำว่าพยายามนี้ จุดสิ้นสุดมันอยู่ที่ไหน ถ้าเลือกได้โดยที่การกระทำของเราจะไม่มีผลกระทบกับอะไรเลย เราก็อยากจะไปจากตรงนี้ ไปคนเดียว อยู่อย่างอิสระ ไร้พันธนาการ ...ไร้พันธนาการ คำนี้ช่างสวยงามเสียจริง
พยายามทำให้ดี ไม่ได้แปลว่าทำได้ดีแล้ว อยากจะรักแม่เหมือนที่เคยรัก
วันวันหนึ่ง ความรู้สึกนั้น ก็ถูกทำลายลง คงจะเหลือแค่เพียงเศษผงให้เห็นว่าเคยมี วันนั้นแม่เลือกทางเดิน ที่จะไปจากครอบครัว และเลือกคนรักใหม่ แม่ปั่นป่วนบรรยากาศในครอบครัว 4ปีนรกนั้น เป็นช่วงเวลาที่แม่ไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้คิดถึง ไม่ได้เป็นห่วงพวกเราเลย คงจะเป็นช่วงเวลาที่แม่กำลังมีความสุขกับรักใหม่ และต้องการที่จะสร้างโลกใบใหม่กับเขา
แต่แล้ววันนึง โลกใบใหม่ของแม่ก็ไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่แม่คิด คนรักใหม่ เป็นได้เพียง ผู้ชายรักสบาย ที่จงใจเสาะหาผู้หญิง อายุมาก มีเงิน มาเลี้ยงตัวเอง เมื่อโลกใบใหม่ของแม่พังลง สิ่งที่แม่ทำคือซมซานกลับมาหาลูก ลูกอยากบอกแม่ว่า ลูกเหนื่อยเหลือเกิน วันๆนึงที่แม่ทิ้งพวกเราไปอย่างที่ใครก็ไม่สามารถห้ามแม่ได้ แม่ว่าพวกเราเป็นเพียงภาระที่ไม่น่ามีมาเลย แต่วันนี้ ไม่เพียงแต่ต้องการกลับมาหาพวกเรา แต่ยังต้องการให้พวกเราเยียวยาให้ ต้องการให้พวกเรามอบความรักให้แม่ เอาความใจดีของเรา มาเป็นห่วงค้ำคอเราเองให้ทำร้ายท่านไม่ลง จะบอกว่าเรามันโง่ก็ได้ แต่ก็ทำไม่ลงจริงๆ ได้แต่รับไว้ แล้วบอกวหัวใจตัวเองว่า ในแต่ละวันเดี๋ยวมันก็ผ่านไป เดี๋ยวก็หมดวัน
ในวันนั้น ที่พวกเราเหลือกันอยู่ 3 คนพี่น้อง เราต้องถีบตัวเองให้ขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ เพื่อที่น้องๆจะสามารถพึ่งพิงได้ รู้สึกอบอุ่นได้ที่ได้กลับมาบ้าน รู้สึกเชื่อมั่นได้ที่ได้ปรึกษาปัญหากับเรา หาเงินจนส่งน้องได้เรียนสูงกว่าเรา ทำมา 10 ปีได้ไม่เหนื่อย เพราะน้องพี่ พี่ดูแลได้ ขอแค่น้องมีความสุข พี่ทนได้ เขาไม่ดูแลน้อง พี่ดูแลน้องของพี่เองได้ แค่ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะต้องรับแม่กลับมา และดูแลเหมือนเป็นลูกอีกคน
ผู้หญิงคนนึงที่มีทั้ง โรคซึมเศร้า ติดเหล้า ไม่เคยปล่อยวางเรื่องในอดีต พอเมาก็จะเล่าแต่เรื่องที่ถูกคนอื่นทำร้ายจิตใจ พ่อตัวเองเย็นชา แม่เลี้ยงรังแก สามีนอกใจ ลูกมีแฟน ทุกคนทำให้แกโดดเดี่ยว เวลาไม่เมาทุกวันก็จะต้องพูดว่า ลืมเขาไม่ได้ ต้องรีบหาคนใหม่ แม่จะหาคนใหม่ยังไงดี เดี๋ยวนะแม่ ลูก 3 คน ที่โตมาด้วยตัวเอง 10 กว่าปีมานี้ ก็ไม่ได้มีปัญหาน้อยกว่าแม่นะ น้องคนนึงเป็นไบโพลาสองอารมณ์ เดี๋ยวหัวเราะคึกคัก เดี๋ยวโมโหทุบข้าวของ น้องอีกคนวันดีคืนดีก็พูดว่าในชีวิตไม่เหลืออะไรน่าสนใจแล้ว ตายดีกว่า แต่ที่ต่างกับแม่คือ ทุกคนเขาพยายามช่วยเหลือตัวเอง อยู่ด้วยตัวเองให้ได้ ก่อนที่จะคิดนำใครสักคนเข้ามาในชีวิต แม่พักเรื่องนั้นก่อนได้มั้ย พยายามเข้มแข็งอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ก่อน ในขณะที่แม่โฟกัสแต่จะหาแฟนใหม่ เปลี่ยนมาเป็นพยายามมองเห็นเสียงเรียกในใจลูกทั้ง3ที่แม่ทอดทิ้งมา10กว่าปีแทนจะได้มั้ย อย่าทำให้ลูกต้องรู้สึกเหมือนเป็นแค่โรงแรม ที่ตอนนี้แม่ต้องการแม่ก็จะมา แต่ในขณะที่อยู่อย่างสุขสำราญแม่ก็วางแผนที่จะเที่ยวทริปต่อไปอยู่ตลอดเวลา โดยที่จะ check out ออกเมื่อไหร่ก็ได้
เราเหนื่อย เราสับสน เราไม่รู้ว่าควรจะ รู้สึกกับเรื่องนี้ยังไง สิ่งที่อยู่ในหัวเรามาตลอดคือ แม่ป่วย แม่น่าสงสาร ต้องพยายามเข้าใจแม่ แต่เราไม่รู้เลยจริงๆ ว่าคำว่าพยายามนี้ จุดสิ้นสุดมันอยู่ที่ไหน ถ้าเลือกได้โดยที่การกระทำของเราจะไม่มีผลกระทบกับอะไรเลย เราก็อยากจะไปจากตรงนี้ ไปคนเดียว อยู่อย่างอิสระ ไร้พันธนาการ ...ไร้พันธนาการ คำนี้ช่างสวยงามเสียจริง