เราเป็นคนนึ่งที่ร้องไห้ง่ายมากมีอะไรนิกหน่อยก็ร้องแล้วเราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้แต่มันร้องออกมาเองก็รู้สึกแย่แล้วมันพอกลั้นน้ำตาได้อยู่ให้พอออกมาจากที่ที่ตรงนั้นตรงที่เรารู้สึกแย่พอมาถึงที่ของเราที่มีเราแค่คนเดียวมันเหมือนไม่มีอะไรกั้นที่ไม่ให้เราตะร้องแล้วโดนคนๆนึ่งในครอบครัวของมาว่ามาแขวะตลอดเราบอกแม่เราระบายให้แม่ฟังแม่ก็รับรู้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะแม่ไม่ได้อยู่กับเราส่วนพ่อคือคนที่เราไม่ได้อยากบอก...ไม่ใช่ว่าพ่อเราไม่รับฟังเหตุผลแต่ในใจเราไม่อยากให้พ่อมารับรู้ปัญหาที่มันไม่สำคัญเท่าไหร่เครียดเรื่องงานน่าจะเยอะแล้ว.
พอเราตะรู้สึกแย่เราจะขังตัวเองในห้องแล้วร้องไห้เคยมีความคิดว่าลองทำร้ายตัวเองจะเป็นยังไงจะรู้สึกดีขึ้นไหมแต่มันก็เป็นความคิดแค่ตอนที่เรารู้สึกแย่เราไม่อยากเป็นแบบนี้แล้วอ่ะคนที่ชอบคิดมากคนที่ปล่อยผ่านคำพูดของคนไม่ได้สักทีอยากจปิดหูไม่รับรู้อะไรเลยแต่มันก็ทำไม่ได้
้อยากทำร้ายตัวเองเพราะโดนว่า..