เข้าเรื่องเลยนะคะ...คือเรามีพี่สาวต่างพ่ออยู่คนนึง ตอนเราเด็กๆพี่สาวก็จะช่วยแม่เลี้ยงเรา จนพี่สาวอายุได้13ปี ต้องย้ายไปอยู่กับลุงและป้า พ่อเราไม่ค่อยอยากเลี้ยงดูพี่สาวเราเท่าไหร่ เพราะเหตุนี้แหละพี่สาวเราถึงต้องไปอยู่กับป้า เรากับพี่สาวไม่สนิทกันเหมือนพี่น้องคนอื่นๆหรอกนะ ตอนเด็กๆพี่สาวเราจะบอกเราให้เราหัดขี่จักรยานให้ได้ โดยเอาเด็กน้อยมาเปรียบเทียบกับเรา ซึ่งเราก็ฝึกขี่หลายครั้งแล้วแต่ไม่ก็ขี่ไม่ได้ อาจเพราะการทรงตัวเราไม่แข็งแรงพอ ตอนนั้นเราคิดว่า ทำให้พี่สาวไม่เข้าใจเราบ้างเรย เวลาที่เรามีเรื่องไม่สบายใจนะเราจะไม่บอกพี่เรา ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ บอกไปก็โดนด่า เวลาเราโดนพี่ด่าตอนเด็กๆเราจะไม่ค่อยฟังหรอก ถ่าโดนพี่ด่าเราก็จะร้องไห้ดังลั่นบ้าน เพราะเราเคยเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเองมากๆอยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากกินอะไรต้องได้กิน ถ้าไม่ได้ก็จะร้องไห้จนกว่าจะได้มันมา ถึงจะหยุดร้องไห้ที เรื่องบางเรื่องพี่ก็ไม่เข้าใจเราหรอก ตอนเราพึ่งจบปวส.ใหม่ พี่ก็พูดดักกับแม่ไว้ก่อนเลยว่า ไม่ต้องให้น้องมาหาหนูนะ เป็นภาระหนูเปล่าๆ พอเราได้ยินคำนี้ออกมาจากปากพี่ เราเสียใจ น้อยใจมากที่พี่พูดออกมาแบบนี้ ตอนนี้พี่มีชีวิตที่ดีขึ้น มีหน้าที่การที่ดี มีแฟนที่ดี ทุกคนเชื่อไหมค่ะว่า ตั้งแต่พี่เราคบกับพี่หมอคนนี้มาจะ10ปีแล้ว เราไม่เคยเจอแฟนพี่
เราเลยสักครั้ง แล้วเวลาเราถามแค่ชื่อจริงของพี่หมอ พี่เรายังไม่ยอมบอกเลยค่ะ แต่พี่บอกแม่อยู่นะ พอเราถามแม่บอกจำไม่ได้แล้ว แล้วเวลาเราเข้าไปเม้นในโพสของพี่ พี่ไม่ตอบเม้นเราเลยสักนิด กลับตอบเม้นคนอื่น ยกเว้นเราคนเดียว เราไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ถ้าพี่เรารู้นะว่า เราทานยาเยอะกว่าเดิม ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ แล้วจะให้เราทำไงได้ล่ะ มันจำเป็นต้องใช้ยาในการรักษาอาการของเราจริงๆนี่นา ถ้าเราขาดยาอาการเราจะแย่ทันที ซึ่งวันนึงเราต้องกินยาทั้งหมด9เม็ด ใจพี่เราเค้าก็ไม่อยากให้เราทานยาเยอะเพราะกลัวจะเป็นไต ตอนเราทะเลาะกับแม่ แล้วโทรไปหาพี่สาว เมื่อพี่รุ้เรื่องทั้งหมดจากหนูก็บอกจะไปคุยกะบแม่ให้ พอเรากับแม่เจอกัน แม่ด่าเราเลย ว่าเราโทรไปฟ้องพี่ แล้วพี่ก็มาว่าให้แม่ แล้วแม่ก็ไล่เราให้ไปอยู่กับพี่โน้น รักกันมากก็ไปอยู่ด้วยกันเลย กูอยู่ของกูเองได้ ซึ่งเราก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น. เราไม่ค่อยกล้าปรึกษาหรือเล่าเรื่องของให้ฟังหรอกนะ เพราะเราเคยเล่าแล้วโดนพี่ด่าเฉย เลยคิดในใจว่า รู้งี้ไม่เล่าให้ฟังซะก็ดี ไม่งั้นคงไม่ต้องโดนด่าว ตั้งแต่โตมาเราสองคนไม่เคยได้ถ่ายรูปคู่ด้วยกันเลยสักรูป แต่ช่างมันเถอะ ไม่ว่าพี่เราจะเป็นยังไงเราก็ยังรัก แต่เราก็คิดว่าพี่ก็คงรักเราเหมือน แม้จะเป็นพี่สาวต่างพ่อก็ตาม....
พี่สาวต่างพ่อจะดีจริงไหม
เราเลยสักครั้ง แล้วเวลาเราถามแค่ชื่อจริงของพี่หมอ พี่เรายังไม่ยอมบอกเลยค่ะ แต่พี่บอกแม่อยู่นะ พอเราถามแม่บอกจำไม่ได้แล้ว แล้วเวลาเราเข้าไปเม้นในโพสของพี่ พี่ไม่ตอบเม้นเราเลยสักนิด กลับตอบเม้นคนอื่น ยกเว้นเราคนเดียว เราไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ถ้าพี่เรารู้นะว่า เราทานยาเยอะกว่าเดิม ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ แล้วจะให้เราทำไงได้ล่ะ มันจำเป็นต้องใช้ยาในการรักษาอาการของเราจริงๆนี่นา ถ้าเราขาดยาอาการเราจะแย่ทันที ซึ่งวันนึงเราต้องกินยาทั้งหมด9เม็ด ใจพี่เราเค้าก็ไม่อยากให้เราทานยาเยอะเพราะกลัวจะเป็นไต ตอนเราทะเลาะกับแม่ แล้วโทรไปหาพี่สาว เมื่อพี่รุ้เรื่องทั้งหมดจากหนูก็บอกจะไปคุยกะบแม่ให้ พอเรากับแม่เจอกัน แม่ด่าเราเลย ว่าเราโทรไปฟ้องพี่ แล้วพี่ก็มาว่าให้แม่ แล้วแม่ก็ไล่เราให้ไปอยู่กับพี่โน้น รักกันมากก็ไปอยู่ด้วยกันเลย กูอยู่ของกูเองได้ ซึ่งเราก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น. เราไม่ค่อยกล้าปรึกษาหรือเล่าเรื่องของให้ฟังหรอกนะ เพราะเราเคยเล่าแล้วโดนพี่ด่าเฉย เลยคิดในใจว่า รู้งี้ไม่เล่าให้ฟังซะก็ดี ไม่งั้นคงไม่ต้องโดนด่าว ตั้งแต่โตมาเราสองคนไม่เคยได้ถ่ายรูปคู่ด้วยกันเลยสักรูป แต่ช่างมันเถอะ ไม่ว่าพี่เราจะเป็นยังไงเราก็ยังรัก แต่เราก็คิดว่าพี่ก็คงรักเราเหมือน แม้จะเป็นพี่สาวต่างพ่อก็ตาม....