วันนี้ผมมี2เรื่องนะครับเอาเรื่องแรกการตอนนี้อายุ24ละแต่พึ่งอยากออกมาพูด ขอท้าวความก่อนโดนบลู่ลี่นะครับผมเป็นลูกคนโตมีพี่น้อง2คนมีแม่เลี้ยงมาด้วยตัวคนเดียวพ่อไปมีเมียใหม่ทิ้งไปตอนผมป.1น้อง2ขวบมาเลี้ยงผมมาคนเดียวนะครับขอบฐานะยากจนเลยก็ว่าได้ กินเพราะพ่อทิ้งหนีไว้ไห้แม่ใช้ประ60000นี่แหละไม่แน่ใจสมัยนั้นเลยนะครับถือว่าเยอะนะ แม่ไม่เคยมีสามีใหม่นะครับจนถึงปัจจุบัน
ตอนแรกเลยนะครับประถมไม่มีเพื่อนแกล้งครับแกล้งกันก็ตามแบบเด็กไม่รุนแรงครับพอขึ้นม.1เทอม2เริ่มมีการแกล้งละครับแต่ยังไม่มากแค่ทางวาจาเช่นไอ้อ้วน ไอ้โง่ คำด่าอะไรประมาณนี้อ่ะครับแต่ผมเป็นเจ้าน้ำตาครับด้วยที่ว่าแม่เลี้ยงมาคนเดียวแม่สอนไม่ให้ใช้ความรุนแรงครับไม่ให้ทะเลาะกับเพื่อนครับผมก็ทำมาตลอดเต็มที่ก็คือแกล้งผมทำไมคำตอบคือสนุกไงถามได้โง่เหรอ ละพวกที่แกล้งก็เริ่มไม่ใช่คนเดียวคนที่นิสัยเหมือนกันเริ่มเยอะขึ้นผมไม่เคยทำอะไรกับได้แต่ถามแบบเกิมๆคำตอบก็เดิมๆเริ่มมีอาการต่อยในจุดใต้ล่มผ้าเขียวทั้งตัวเขียวแทบทุกวันเสาร์-อาทิตย์นี่คือสวรรค์เลยครับไม่ต้องเจอเพื่อนแบบที่แกล้งเราแต่ถามว่ามีเพื่อนดีไหมมีครับเพื่อนที่ดีเยอะกว่าบางคนก็ตะโกนด่าให้เลยนะครับผู้หญิงจะแกล้งอะไรนักหนาว่ะผมขอบคุณพวกเขานะครับแต่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยครับเหมือนเพื่อนที่แกล้งเขาสนุกอ่ะครับ ส่วนครูก็ตามสภาพครับเห็นนะครับแต่ไม่ได้ว่าอะไรคิดว่าเด็กเล่นกันเรยถึงขนาดที่เพื่อนตับหัวกลางห้องตอนครูสอนอ่ะครับแต่ก็เฉยสะกัดขาให้ล้มบ้างย้ำนะครับครูรู้นะครับแต่ไม่มีอะไรตลอดเวลาถึงประมาณม.3เทอม2ผมเหลืออีก1เดือนครึ่งจะจบม.3แต่การแกล้งหนักขึ้นเรื่อยมาจนถึงขั้นต่อยท้องแตะบ้างยังดีนะครับผมตัดสินใจวันอีกวันเลยครับต้องสู้ละต่อยเลยครับนึกว่าจะเหมือนในหนัง555ชนะได้อะไรประมาณนี้ผิดคาดคนที่ต่อยคนทุกวันกับที่ไม่เคยถูกสอนให้ใช้ความรุนแรงเลยผมจะชนะได้ไงโดนบีบคอเกือบตายหายใจไม่ออกจนเพื่อนที่ไม่เคยแกล้งต้องห้ามอ่ะครับถามว่าเพื่อนที่ไม่เคยแกล้งทำไมไม่ต่อยช่วยผมก็เพื่อนกันหมดผมก็เพื่อนคนมี่รุมแกล้งก็เพื่อนก็แค่นั้นแหละแต่พอผมสู้คิดว่าเขาน่าจะรู้จิงๆละว่าผมไม่ชอบผมสู้นะอะไรแบบนี้แต่ผิดคาดอีกครับหนักกว่าเดิมจากปกติแกล้งบ้างไม่แกล้งบ้างกลายเป็นโดนแทบทั้งวันแล้วอยู่ห้องเดียวกันไงครับกลางวันกินข้าวก็ต้องกินคนเดียวบ้างแต่บ้างทีเพื่อนที่ดีก็มากินเป็นเพื่อนบ้างแต่น้อยครับเพราะส่วนเขาต้องกินข้าวเป็นกลุ่มกันเนอะแล้วก็คงไม่มีไครอยากอยู่กับคนที่โดนหมายหัวอ่ะครับเดวจะโดนไปด้วยแต่กลางวันก็แอบในห้องน้ำบ้างอยู่บันไดบ้างที่ไม่มีคนห้องสอนที่คนไม่มีตามรั้วกำแพงอะไรแบบนี้จนมันไม่ไหวอ่ะครับ
ตัดสินใจพกมีดสปาต้าไปครับกะแทงให้ตายตรงนั้นเลยจะได้จบทุดอย่างแต่พอถึงโรงเรียนเตรียมหยิบมีดลุกไปแทงหน้าแม่ลอยขึ้นมาครับท่าผมแทงไปไครจะอยู่กะบคนจะมองแม่ว่ายังไงมีลูกขี้คุกเลี้ยงลูกมาตัวคนเดียวลูกไปฆ่าคนตายกลัวคนจะประนามแม่ผมตัดสินใจเก็บมีดครับกลับบ้านคุยกับแม่อยากออกโรงเรียนแม่ผมร้องไห้เลยครับบอกว่าอีกแค่เดือนกว่าๆทนให้จบได้ไหมผมบอกไปว่าเรียนไม่ไหวมันเรียนหนักเกินไป โรงเรียนเป็นโรงเรียนเจ้านะครับแต่เอกชนผมเรียนดีนะครับเกรด3ตอนแรกๆที่เข้าไปทำข้อสอบฟิสิกส์ที่ทั้งระดับไม่มีไครทำได้เลยสักคนเดียวแม้กระทั่งห้อง1ครูเรียกไปชมหน้าห้องดีใจมากครับแต่หลังๆเพื่อนเอาน้ำราดหนังสือบ้างเอาการบ้านไปแอบบ้างก็นั่นแหละครับทำงานส่งไม่ทันละก็ไม่มีจิตใจจะเรียนด้วยผมไม่ได้บอกแม่เรื่องที่โดนแกล้งนะครับจนถึงทุกวันก็ยังกลัวเขาเครียดครับแม่ทำงานหนักแล้วเลยไม่เคยอยากให้เขาเครียดรองไปตามที่แม่บอกแต่ผมถึงโรงเรียนผมอ้วกไม่หยุดเลยครับจนกลับบ้านแม่ตัดสินใจไปคุยกะรองผอ.เอาผมออก ท่ารองพูดมาว่าบ้านรวยเหรอให้ออกไปจะทำไรกินมีปัญญาเลี้ยงลูกเหรอไม่มีการศึกษาจะโตไปยังไง แม่ผมก็เลยเอาออกวันนั้นเลยโกรธรองผอ. ตอนแรกจะไปคุยว่าให้ผมไปสิบอย่างเดียวได้ไหมอีกแค่1เดือนครึ่งเองอะไรแบบนี้อ่ะครับแต่ไม่ทันได้พูดรองพูดก่อน ละผมก็ใช่ชีวิตเรื่อยมาไม่มีอะไรอยู่กับแม่กับน้องเพื่อนไม่มีเพราะเขาเรียนต่อกันหมด จนตอนนี้24ถามว่าโกรธเพื่อนที่เคยแกล้งไม่แล้วครับคิดว่ามันเป็นเรื่องเมื่อตอนยังเด็กแต่อิจฉาครับบ้างคนที่แกล้งผมเป็นทหารบ้างตำรวจบ้างมีงานการที่ดีส่วนผมทำงานยุกับแม่เป็นลูกจ้างแม่ขายของมีสวนนิดหน่อยไม่ได้รวยแต่ไม่จนมีความสุขดีแต่แค่ทุกวันนี้คนแก่บ้างคนเขาก็คืออวดลูกตำเองไงครับซึ่งผมไม่มีอะไรสู้ลูกคนอื่นได้เลยแม่ก็ได้แต่ตอขเขาว่าดีใจด้วยอะไรแบบนี้
ส่วนตอนนี้ผมเป็นโควิดอยู่ประ17วันละหมดไม่ให้กลับบ้านครับไข้ไม่ลง ส่วนคุณแม่พึ่งกลับบ้านไปผมเนี่ยไม่ค่อยเข้าใจคนครับที่รังเกียจเลยนะครับมันเป็นโควิดมันกลับมาแล้วอย่าไปใกล้มันนะ เป็นโควิดไม่รับผิดชอบต่อสังคมรู้อยู่ว่าขายของมันเสี่ยงทำไมไม่หยุดขายคนแถวบ้านมีแต่คนรวยครับ ผมไม่ได้รวยเหมือนเขานะครับที่จะหยุดทำมาหากินค่ารถค่าบ้านค่าประกันค่าเงินออมรายปีตกปีหลายแสนครับครับประกันรวมกัน3คนละพอมาเจอโควิดเงินเก็บหายเกลี้ยงเลยครับหมดบัญชีรีรถก็แล้วมี3คันรายได้ลดลงไปเยอะสวนทางกับรายจ่ายที่ทำไว้นานแล้วไม่เคยคิดว่าจะเจอเหตุการแบบนี้เหลืออีกแค่4ปีเงินออมก็จะครบสัญญาจะได้มีเงินก้อนมายกบ้านความฝันของแม่ครับแต่สถานการณ์แบบนี้ไม่รู้เลยครับจะทำยังไงท่าทึ้งประกันเงินออมก็ที้งเงินที่ทำมาทั้งชีวิตเครียดมากละที่สำคัญกับบ้านไปต้องกักตัวอีก14วันไม่พอนะครับตลาดที่ขายของยุไม่ให้ไปขายให้เฉพาะคนที่ผลไม่มีเชื้อไปขายคือผมเนี่ยไม่สามารถแพร่เชื้อได้แล้วครับแต่ตลาดไม่ฟังเลยกว่าผลตรวจของผมกับแม่จะไม่มีเชื้อก็2เดือนรายได้ไม่มีเงินเก็บก็หมดประกันก็มาไหนจะท่ารถอีกประที่ได้ชดเชยตอนนอนรายวันมีไหมมีแน่ก็ไม่พอกับรายจ่ายไม่มีประกันโควิดนะครับมีแต่ประกันสุขภาพเครียดครับหาทางออกไปเจอกับกับปัญหานี้เลยข้อดีมีนะครับเห็นคนที่จริงใจกับเราเยอะครับคัดคนไปในตัว
ก็จบไปแล้วนะครับ2เรื่องฝากเรื่องแรกเป็นอุทาหรณ์นะครับโดนแกล้งอย่าอายบอกตำรวจไปละต่อยไอ้คนที่แกล้งไปเลยใครต่อยเราเรต่อยกลับฝากถึงจรรยาบรรณความเป็นครูด้วยอีกเรื่องนึงอยากให้ครูไทยอย่ามองความเรื่องนี้ไปมันปัญหากับสังคมมานานไม่อยากให้มีคนแบบผมเพิ่มขึ้น เรื่องสองคงจะมีคนพอตอบปัญหาผมได้ได้นะครับ อ่อละผมฝากเพจ Nanake 555 อยากไปออกสท้อนสังคมเรื่องนี้เพราะยังไม่เคยเห็นมีในรายการติดต่อหลังไมค์นะครับท่าทางคนของรายการเห็นขอบคุณรรับรักษาสุขภาพกันทุกคนนะครับ
ปัญหาการbullyในโรงเรียนและการใช้ชีวิตหลังติดโควิด
ตอนแรกเลยนะครับประถมไม่มีเพื่อนแกล้งครับแกล้งกันก็ตามแบบเด็กไม่รุนแรงครับพอขึ้นม.1เทอม2เริ่มมีการแกล้งละครับแต่ยังไม่มากแค่ทางวาจาเช่นไอ้อ้วน ไอ้โง่ คำด่าอะไรประมาณนี้อ่ะครับแต่ผมเป็นเจ้าน้ำตาครับด้วยที่ว่าแม่เลี้ยงมาคนเดียวแม่สอนไม่ให้ใช้ความรุนแรงครับไม่ให้ทะเลาะกับเพื่อนครับผมก็ทำมาตลอดเต็มที่ก็คือแกล้งผมทำไมคำตอบคือสนุกไงถามได้โง่เหรอ ละพวกที่แกล้งก็เริ่มไม่ใช่คนเดียวคนที่นิสัยเหมือนกันเริ่มเยอะขึ้นผมไม่เคยทำอะไรกับได้แต่ถามแบบเกิมๆคำตอบก็เดิมๆเริ่มมีอาการต่อยในจุดใต้ล่มผ้าเขียวทั้งตัวเขียวแทบทุกวันเสาร์-อาทิตย์นี่คือสวรรค์เลยครับไม่ต้องเจอเพื่อนแบบที่แกล้งเราแต่ถามว่ามีเพื่อนดีไหมมีครับเพื่อนที่ดีเยอะกว่าบางคนก็ตะโกนด่าให้เลยนะครับผู้หญิงจะแกล้งอะไรนักหนาว่ะผมขอบคุณพวกเขานะครับแต่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยครับเหมือนเพื่อนที่แกล้งเขาสนุกอ่ะครับ ส่วนครูก็ตามสภาพครับเห็นนะครับแต่ไม่ได้ว่าอะไรคิดว่าเด็กเล่นกันเรยถึงขนาดที่เพื่อนตับหัวกลางห้องตอนครูสอนอ่ะครับแต่ก็เฉยสะกัดขาให้ล้มบ้างย้ำนะครับครูรู้นะครับแต่ไม่มีอะไรตลอดเวลาถึงประมาณม.3เทอม2ผมเหลืออีก1เดือนครึ่งจะจบม.3แต่การแกล้งหนักขึ้นเรื่อยมาจนถึงขั้นต่อยท้องแตะบ้างยังดีนะครับผมตัดสินใจวันอีกวันเลยครับต้องสู้ละต่อยเลยครับนึกว่าจะเหมือนในหนัง555ชนะได้อะไรประมาณนี้ผิดคาดคนที่ต่อยคนทุกวันกับที่ไม่เคยถูกสอนให้ใช้ความรุนแรงเลยผมจะชนะได้ไงโดนบีบคอเกือบตายหายใจไม่ออกจนเพื่อนที่ไม่เคยแกล้งต้องห้ามอ่ะครับถามว่าเพื่อนที่ไม่เคยแกล้งทำไมไม่ต่อยช่วยผมก็เพื่อนกันหมดผมก็เพื่อนคนมี่รุมแกล้งก็เพื่อนก็แค่นั้นแหละแต่พอผมสู้คิดว่าเขาน่าจะรู้จิงๆละว่าผมไม่ชอบผมสู้นะอะไรแบบนี้แต่ผิดคาดอีกครับหนักกว่าเดิมจากปกติแกล้งบ้างไม่แกล้งบ้างกลายเป็นโดนแทบทั้งวันแล้วอยู่ห้องเดียวกันไงครับกลางวันกินข้าวก็ต้องกินคนเดียวบ้างแต่บ้างทีเพื่อนที่ดีก็มากินเป็นเพื่อนบ้างแต่น้อยครับเพราะส่วนเขาต้องกินข้าวเป็นกลุ่มกันเนอะแล้วก็คงไม่มีไครอยากอยู่กับคนที่โดนหมายหัวอ่ะครับเดวจะโดนไปด้วยแต่กลางวันก็แอบในห้องน้ำบ้างอยู่บันไดบ้างที่ไม่มีคนห้องสอนที่คนไม่มีตามรั้วกำแพงอะไรแบบนี้จนมันไม่ไหวอ่ะครับ
ตัดสินใจพกมีดสปาต้าไปครับกะแทงให้ตายตรงนั้นเลยจะได้จบทุดอย่างแต่พอถึงโรงเรียนเตรียมหยิบมีดลุกไปแทงหน้าแม่ลอยขึ้นมาครับท่าผมแทงไปไครจะอยู่กะบคนจะมองแม่ว่ายังไงมีลูกขี้คุกเลี้ยงลูกมาตัวคนเดียวลูกไปฆ่าคนตายกลัวคนจะประนามแม่ผมตัดสินใจเก็บมีดครับกลับบ้านคุยกับแม่อยากออกโรงเรียนแม่ผมร้องไห้เลยครับบอกว่าอีกแค่เดือนกว่าๆทนให้จบได้ไหมผมบอกไปว่าเรียนไม่ไหวมันเรียนหนักเกินไป โรงเรียนเป็นโรงเรียนเจ้านะครับแต่เอกชนผมเรียนดีนะครับเกรด3ตอนแรกๆที่เข้าไปทำข้อสอบฟิสิกส์ที่ทั้งระดับไม่มีไครทำได้เลยสักคนเดียวแม้กระทั่งห้อง1ครูเรียกไปชมหน้าห้องดีใจมากครับแต่หลังๆเพื่อนเอาน้ำราดหนังสือบ้างเอาการบ้านไปแอบบ้างก็นั่นแหละครับทำงานส่งไม่ทันละก็ไม่มีจิตใจจะเรียนด้วยผมไม่ได้บอกแม่เรื่องที่โดนแกล้งนะครับจนถึงทุกวันก็ยังกลัวเขาเครียดครับแม่ทำงานหนักแล้วเลยไม่เคยอยากให้เขาเครียดรองไปตามที่แม่บอกแต่ผมถึงโรงเรียนผมอ้วกไม่หยุดเลยครับจนกลับบ้านแม่ตัดสินใจไปคุยกะรองผอ.เอาผมออก ท่ารองพูดมาว่าบ้านรวยเหรอให้ออกไปจะทำไรกินมีปัญญาเลี้ยงลูกเหรอไม่มีการศึกษาจะโตไปยังไง แม่ผมก็เลยเอาออกวันนั้นเลยโกรธรองผอ. ตอนแรกจะไปคุยว่าให้ผมไปสิบอย่างเดียวได้ไหมอีกแค่1เดือนครึ่งเองอะไรแบบนี้อ่ะครับแต่ไม่ทันได้พูดรองพูดก่อน ละผมก็ใช่ชีวิตเรื่อยมาไม่มีอะไรอยู่กับแม่กับน้องเพื่อนไม่มีเพราะเขาเรียนต่อกันหมด จนตอนนี้24ถามว่าโกรธเพื่อนที่เคยแกล้งไม่แล้วครับคิดว่ามันเป็นเรื่องเมื่อตอนยังเด็กแต่อิจฉาครับบ้างคนที่แกล้งผมเป็นทหารบ้างตำรวจบ้างมีงานการที่ดีส่วนผมทำงานยุกับแม่เป็นลูกจ้างแม่ขายของมีสวนนิดหน่อยไม่ได้รวยแต่ไม่จนมีความสุขดีแต่แค่ทุกวันนี้คนแก่บ้างคนเขาก็คืออวดลูกตำเองไงครับซึ่งผมไม่มีอะไรสู้ลูกคนอื่นได้เลยแม่ก็ได้แต่ตอขเขาว่าดีใจด้วยอะไรแบบนี้
ส่วนตอนนี้ผมเป็นโควิดอยู่ประ17วันละหมดไม่ให้กลับบ้านครับไข้ไม่ลง ส่วนคุณแม่พึ่งกลับบ้านไปผมเนี่ยไม่ค่อยเข้าใจคนครับที่รังเกียจเลยนะครับมันเป็นโควิดมันกลับมาแล้วอย่าไปใกล้มันนะ เป็นโควิดไม่รับผิดชอบต่อสังคมรู้อยู่ว่าขายของมันเสี่ยงทำไมไม่หยุดขายคนแถวบ้านมีแต่คนรวยครับ ผมไม่ได้รวยเหมือนเขานะครับที่จะหยุดทำมาหากินค่ารถค่าบ้านค่าประกันค่าเงินออมรายปีตกปีหลายแสนครับครับประกันรวมกัน3คนละพอมาเจอโควิดเงินเก็บหายเกลี้ยงเลยครับหมดบัญชีรีรถก็แล้วมี3คันรายได้ลดลงไปเยอะสวนทางกับรายจ่ายที่ทำไว้นานแล้วไม่เคยคิดว่าจะเจอเหตุการแบบนี้เหลืออีกแค่4ปีเงินออมก็จะครบสัญญาจะได้มีเงินก้อนมายกบ้านความฝันของแม่ครับแต่สถานการณ์แบบนี้ไม่รู้เลยครับจะทำยังไงท่าทึ้งประกันเงินออมก็ที้งเงินที่ทำมาทั้งชีวิตเครียดมากละที่สำคัญกับบ้านไปต้องกักตัวอีก14วันไม่พอนะครับตลาดที่ขายของยุไม่ให้ไปขายให้เฉพาะคนที่ผลไม่มีเชื้อไปขายคือผมเนี่ยไม่สามารถแพร่เชื้อได้แล้วครับแต่ตลาดไม่ฟังเลยกว่าผลตรวจของผมกับแม่จะไม่มีเชื้อก็2เดือนรายได้ไม่มีเงินเก็บก็หมดประกันก็มาไหนจะท่ารถอีกประที่ได้ชดเชยตอนนอนรายวันมีไหมมีแน่ก็ไม่พอกับรายจ่ายไม่มีประกันโควิดนะครับมีแต่ประกันสุขภาพเครียดครับหาทางออกไปเจอกับกับปัญหานี้เลยข้อดีมีนะครับเห็นคนที่จริงใจกับเราเยอะครับคัดคนไปในตัว
ก็จบไปแล้วนะครับ2เรื่องฝากเรื่องแรกเป็นอุทาหรณ์นะครับโดนแกล้งอย่าอายบอกตำรวจไปละต่อยไอ้คนที่แกล้งไปเลยใครต่อยเราเรต่อยกลับฝากถึงจรรยาบรรณความเป็นครูด้วยอีกเรื่องนึงอยากให้ครูไทยอย่ามองความเรื่องนี้ไปมันปัญหากับสังคมมานานไม่อยากให้มีคนแบบผมเพิ่มขึ้น เรื่องสองคงจะมีคนพอตอบปัญหาผมได้ได้นะครับ อ่อละผมฝากเพจ Nanake 555 อยากไปออกสท้อนสังคมเรื่องนี้เพราะยังไม่เคยเห็นมีในรายการติดต่อหลังไมค์นะครับท่าทางคนของรายการเห็นขอบคุณรรับรักษาสุขภาพกันทุกคนนะครับ