ตอนนี้เราอยู่ ม.4 อายุ15 คือเราเป็นน้องคนเล็ก ละเรามีพี่ชายที่อายุห่างจากเรา6ปี ซึ่งพี่ชายเราตอนนี้ก็เรียนมหาลัยแล้ว ตอนอยู่มัธยมพี่ชายเราค่อนข้างเรียนเก่ง เเต่พอเราขึ้นมัธยมพี่เราก็ไปต่อมหาลัยแล้ว เเต่เราเลือกที่จะไปเรียนโรงเรียนประจำเพราะเหตุผลนี่เนี่ยแหละ คือตอนเราเด็กๆ เราถูกใช้นู่นนั่นนี่แต่พี่เรากับไม่ถูกใช้ทำอะไรเลย แม้แต่รีดผ้าเราก็เป็นคนรีดให้พี่ เราเคนถามแม่นะว่าทำไมเแม่ใช้แต่เรา ทำไมถึงไม่ใช้พี่บ้าง แม่กลับตอบเราว่าก็พี่เป็นผู้ชาย เราเป็นผู้หญิงเราก็ต้องทำสิ จนเราเริ่มมีความคิดว่าแม่รักพี่มากกว่าเราตั้งเเต่ตอนประถม เราเลยตัดสินใจอยู่รร.ประจำเพื่อตัดปํญหาความคิดนี้ แต่พอเราอยู่ไป3ปีเราเริ่มไม่ชอบรร.ประจำ เราเลยกลับมาอยู่บ้าน ส่วนพี่เราก็เรียนหมออยู่ ละพี่เราไปเรียนไกลมากๆจนไม่ได้กลับบ้านมา2ปีเเล้ว แม่ก็ยังใช้เราทำนู่นนั่นนี่เป็นปกติ แต่ด้วยความที่ม.ปลายงาน การบ้านมันเยอะมากละเราพึ่งเข้ามาใหม่เราก็อยู่ในช่วงเราปรับตัว เราก็ไปกลับบ้านทุกวันนะ ละคือแม่เราทำงานในโรงพยาบาล แม่เราก็ไม่ค่อยมีเวลามาดูแลเราเลย แต่เราก็เข้าใจแม่นะ บางที่กลับมาเรายังทำงานบ้านไม่เสร็จแม่ก็จะด่าจะวีนเราละ แต่เราก็ทำแต่อาจทำช้าหน่อยเพราะช่วงนี้เราเรียนออนไลน์งานก็เยอะมากๆ เม่ก็ด่าเราบ่นเราหาว่าเราไม่ช่วยทำงานบ้านเลย หาว่าเรามัวแต่นั่งหน้าคอมไม่ทำอะไรเลย แต่คือเราเรียนออนไลน์ไงจะให้เราทำยังไง อย่างวันก่อนเราขอแม่ซื้อไอแพด เราก็โดนด่ายับเลย แต่เรื่องไอแพดคือพ่อเป็นคนสัญญาเราเองว่าพ่อจะซื้อให้ถ้าเราสอบติดห้องอีพี เราสอบติดเเล้ว เเต่จนตอนนี้เราเรียนมาครึ่งเทอมเราก็ยังไม่ได้เลย พอเราทวงที่พ่อเคยพูดไว้ ก็มาด่ามาว่าเรา เราก็บอกว่าเราจำเป็นต้องใช้จริงๆเเต่เเม่ก็ด่าก็ว่าเราตลอด แต่พอพี่เรา แม่ให้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นโน้ตบุ้ค ไอแแพด โทรศัพท์ แม่ก็ซื้อให้พี่ตลอด ตั้งเเต่เด็กจนโตเราไม่เคยขออะไรแม่เลย ละยิ่งตอนนี้พี่เราจะกลับบ้านแม่ก็เริ่มไม่สนใจเรา เราทำไรก็ด่าก็ว่าเราตลอด บางทีเเม่ก็เป็นแบบนี้ จนเราเริ่มมีความคิดว่า มหาลัยเราจะไปเรียนไกลๆ เราไม่อยากกลับบ้านเลย อีกสองปีถ้าเราเรียนจบเราอยากไปอยู่ไกล เราไม่อยากจะกลับมาที่บ้านนี้อีก เราไม่รู้ว่าความคิดนี้มันผิดรึเปล่า แต่เราก็คิดไปแล้ว บางทีเราก็ปิดกั้นตัวเองจากพ่อแม่เลยคือเราไม่คุยไม่ทำอะไรเลย จะด่าเราก็ด่าไป เราก็เดินหนี เรามีอะไรเราก็จะไม่พูดกับแม่ เพราะเรากลัวว่าเเม่จะด่าเรา เราก็พยายามร่าเริงมาตลอดเเต่บางทีเราไม่ไหว เราเหนื่อย เราท้อมากๆ เราอยู่บ้านเราไม่มีความสุขเลย ทุกๆคนจะเปรียบเทียบเรากับพี่ตลอดเเม้แต่ยายที่เลี้ยงเรามาก็รักพี่เรามากกว่า มีไรก็ให้พี่เรา แต่เราไม่เคยได้อะไรเลย มันทำให้เรรู้สึกว่ามันเป็นปมในใจเรามาตลอดเลย เราทำไรก็ผิดไปหมด เราเครียดมากๆจนเรานอนไม่หลับเลย
พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันจริงมั้ยคะ หรือเราแค่รู้สึกไปเอง