อยากได้วิธีทำใจ หากคนในครอบครัวจากไปด้วยโควิด หรือเหตุอื่นๆในช่วงนี้

เราทำงานต่างจังหวัด ไม่ได้กลับบ้านมาเกือบปีเเล้ว ทั้งที่บ้านและที่เราอยู่ก็ล้วนเป็นพื้นที่เสี่ยงสูง เราเห็นเคสโควิดเเต่ละวันเเล้วท้อใจมาก เราอยากกลับอยู่บ้าน เพราะกลัวต้องจาก คนในครอบครัว่โดยไม่มีโอกาสกอดครั้งสุดท้าย เเต่ถ้ากลับบ้าน ก็คงเครียดเเหละไม่มีงานทำ ตอนนี้ยังมีงานทำเรื่อยๆ องค์กรเรายังพยุง พนง. ไหวอยู่ เเม้อาจไม่ได้เงินเดือนดีเข้าเมื่อก่อน

เราเครียดร้องไห้รายวันละตอนนี้ จากเดิมนานๆครั้งเพราะเป็นห่วง ไปทำงานก็ร่าเริงดี สนุกไปกับมัน มีเพื่อนร่วมงานน่ารักๆ เเต่พอกลับห้อง ก็นอนเศร้า วันหยุดกินข้าวที่ห้อง เเม้เป็นของโปรดบางวันก็กลืนยากมาก รู้สึกอยากจะอาเจียน เวียนหัว ทายาหม่องเป็นอาม่าเเทบทุกคืน 😂 อยากยามหารายการตลกๆมาดูค่ะ เเต่พอเจอน้าค่อมเข้าก็เศร้าไปอีก (คิดถึงเสียงหัวเราะน้าค่อม)

บางวันเลือกที่จะไปเข้า social media เลยเพราะรู้ว่าต้องเจอโพสต์การตายบั่นทอนจิตใจ

ตอนนี้ยังไม่มีใครตายจากเพราะโควิด เเต่มันก็รู้สึกหวั่นๆ ว่าอาจต้องเสียใครสักคนไป คนเเก่ในบ้าน ก็มีอาม่านี่เเหละ เเต่เขาดูยังแข็งเเรงดี ตั้งเเต่ระบาดรอบใหม่ ก็ไม่ได้ออกไปไหน เเต่คนอื่นๆนะซิ ออกไปทำงาน ไปตลาด ก็เกรงว่าจะเอาเชื้อกลับมา พ่อเองก็มีโรคประจำตัว เจาเองก็พยายามดูเเลตัวเองเต็มที่ พี่ๆน้องๆ ไม่ไปสังสรรค์ที่ไหนเลย ทุกคนเป็นห่วงอาม่ามาก เเละพ่อด้วย คนในครอบครัวติดต่อหาเราตลอด เพราะเราอยู่คนเดียวห่างบ้าน นี่ก็ไม่ได้กลับบ้านมาเกือบปี

มีใครสูญเสียคนรักเเล้วบ้างค่ะ ทำใจยังค่ะตอนนี้ เราอยากทำใจซะตอนนี้เลย เมื่อถึงวันนั้นเราจะได้ไม่หดหู่จนเกินไป เรากลัวตัวเองจะทำอะไรไม่ดี เพราะอยู่คนเดียว