เราคิดถูกแล้วใช่มั้ยคะกับการ(separation)ของพ่อแม่

วันนี้เราออกกำลังกายแล้วรู้สึกจะอ้วก เลยพักก่อน แล้วระหว่างพักนั้น พ่อเราโทรมาจากเกาหลีค่ะ ตอนยังไม่รับสายเราดีใจมากๆเลยค่ะ เพราะคิดว่า "อ่อ ในที่สุดพ่อก็โทรหาเราแล้ว คิดถึงเราใช่มั้ยนะถึงโทรมา" แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิดไว้เลย พ่อบอกว่าจะหย่ากับเเม่ค่ะ คือจากที่เรายิ้มดีใจที่พ่อโทรมา เราสตั๊นไปเลยค่ะ ทำตัวไม่ถูกจริงๆ ค่ะแน่นอนค่ะ เราร้องไห้ แต่เราไม่ให้พ่อรู้ว่าเราร้องไห้เพราะคิดว่าถ้าเราร้องให้เค้าเห็นเค้าจะทุกข์ใจเพราะเราเปล่าๆ(ใช่รึเปล่าๆไม่รู้) ก็นั่นแหละค่ะ พ่อแม่เราทะเลาะกันบ่อยๆจนเราคิดว่าเป็นเรื่องปกติ เค้าพูดเรื่องหย่ากันหลายรอบแล้ว แต่ก็ตอนเมาๆเท่านั้น แต่วันนี้ท่าทีของพ่อดูไม่เมาเลยนะ เราพูดไม่ออกเลยค่ะ พ่อบอกว่าให้บอกแม่ว่าไม่ต้องโทร ไม่ต้องเเชทหาพ่อ แล้วจะหย่าก็ฟ้องมาว่าจะเอาอะไรและส่งใบหย่ามาด่วน เค้าจะยกให้ทุกอย่าง แล้วเราจะบอกแม่ยังไงล่ะ ถ้าเราพูดแม่ต้องร้องไห้แน่ๆ พ่อบอกอีกว่าเค้าก็มีแค่เรากับพี่แค่2คน แต่เราก็อยากบอกพ่ออีกว่าจริงๆพ่อไม่เหลือใครแล้วนะ พี่เราก็ไม่เคารพพ่อหรือนับถืออะไรพ่อแล้ว กับหนู หนูก็ไม่รู้เลยว่าจะเอายังไง ใช่ค่ะ เค้าบอกว่ามีเเค่เรากับพี่ ถ้าหย่ากันเสร็จให้เราไปอยู่ฝั่งย่ากับป้า อยากได้อะไรก็จะได้ แต่"ถ้าเราไปแล้วแม่ล่ะ? ใช่ค่ะพ่อจะมีเราสองคนกับพี่ แล้วแม่ล่ะ?..แม่หนูเหลือใคร?..เเม่ไม่เหลือใครเลย..." เราเคารพการตัดสินใจของพ่อแม่นะ เราไม่เสียใจหรือโกรธเลยค่ะ เเต่เราร้องไห้เพราะคิดว่า ที่ผ่านมาถึงพ่อแม่จะทะเลาะกันบ่อยแต่ถ้าต่อจากนี้มันจะไม่มีแล้วล่ะ นั่นเลยทำให้เราร้องไห้ค่ะ และสุดท้ายที่เราคิดแต่เราไม่เคยบอกพ่อเเม่เลยก็คือ "เราอยากให้เค้าเลิกกันด้วยดี เพราะถ้าวันใดวันหนึ่งเค้ากลับมาเจอกันเค้าจะได้ไม่เสียใจว่าทำไมวันที่ออกมาจากกันเค้าถึงไม่ทำดีด้วยกันไว้ล่ะ" คือง่ายๆสรุปได้เลย คือเราอยากให้เค้าเคารพการตัดสินใจของตัวเอง ถ้าไม่รักกันแล้วก็แค่ต่างคนต่างถอย ถ้ามันไปต่อไม่ไหวก็พอ เพราะขนาดวัยรุ่นอย่างเราถ้ามีแฟนแล้วอยากเลิกเราก็เลิกเลย แต่นี่กับคนที่มีลูกแล้วมันมีสิ่งผูกมัด แต่เรากับคิดว่าจะเลิกก็เลิกไปสิ่ อยู่ต่อก็ทรมานกันเปล่าๆ เสียก็อาจจะเสียใจบ้างอยู่แล้ว แต่ชีวิตคนน่ะ มันก็เป็นแบบนี้ของมัน ไม่อยากให้เอาลูกมาเป็นสิ่งผูกมัดไม่อยากให้เป็นเรื่องแย่ๆในการใช้ชีวิตคู่ เพราะถ้ามันไปต่อไม่ไหว ไม่ใช่แค่คนสองคน แต่มันเป็นเรื่องของทุกคนในครอบครัว แต่เราอยากให้เค้ามีความสุขบ้าง เพราะถ้าตอนนี้มันไม่มีความสุขแล้ว  20กว่าปีที่ผ่านมาเค้าคงมีความสุขกันมากพอแล้วจริงๆ เราคิดแบบนี้ค่ะ เราเลยอยากให้เค้าทั้งสองคนได้เจอเรื่องดีๆบ้าง มีความสุขบ้าง....
คือเมื่อก่อนเรารับไมได้เลยค่ะ แค่พ่อแม่บอกว่าจะเลิกกันคือเราก็ค้านตลอด เพราะเราอายเพื่อนอายสังคม กลัวการโดนบูลลี่ แต่พอโตมา เราพอเจอกับเรื่องนี้บ่อยๆ จนเปลี่ยนความคิดเป็นแบบนี้แล้ว เราไม่อยากให้เค้าเลือกที่จะเข้าใจเราจนทำให้เราไม่เข้าใจเค้าเลย