ย้อนไปเมื่อปลายปี63 มันเป็นช่วงที่หางานค่อนข้างลำบาก ตัวเองเนี้ยะมีงานอยู่ แต่ต้องช่วยเพื่อนหางานในวันหยุด ก็เลยได้พาเพื่อนมาสมัครงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง สมัครงานอะไรเสร็จ ก็กำลังจะเดินทางกลับหอพัก และมันตรงกับช่วงเวลาเลิกงานของบริษัทพอดี เราก็ขับรถออกมาพร้อมกับพนักงานหลายคน ระหว่างที่เรากำลังขับรถอยู่ มันมีรถมอเตอร์ไซคันนึงขับแซงรถเราไป มองจากข้างหลังคือ ผู้ชายตัวเล็กต้วมเตี้ยมน่ารักๆ แต่น่าจะมีอายุอยู่พอสมควร ด้วยความที่อีนี้อยากจะเห็นหน้ามากกกก ก็เลยขับแซงไปแล้วมองผ่านกระจก คือ น่ารัก ชอบ ดูอบอุ่นมากกกกก หวังจะขับตามไปแหละ แต่เขาดันเลี้ยวเข้าซอยพอดี จังหวะใจหวิวมาก อยากเจอเขาอีกครั้ง เราจะทำยังไงดี เรามีข้อมูลแค่ว่า เข้าทำงานที่บริษัทนั้น หลังจากวันนั้นไป เราพยายามบอกเพื่อนให้ติดตาม และติดต่อพี่เขาด้วย แต่เพื่อนก็ไม่เจอสักที เพราะบริษัทมันกว้างและมีพนักงานเป็นพันๆคนตอนนั้นคือใจฝ่อมาก นั่งคิดมาหลายเดือนว่าอยากเจอพี่เขาต้องทำยังไง พยายามหาวิธีมาสักพัก ก็เลยอ่อออออ เราว่าจะลาออกจากงานตรงนั้นแล้วมาสมัครงานที่นี้ เรานั่งคิดประมาณอาทิตย์นึง และเราก็ตัดสินใจลาออกจากงาน 2วันหลังจากนั้น เราก็เดินทางไปสมัครงานที่บริษัทนั้น มันเป็นวิธีที่ดูโง่มาก เพราะงานมันก็หายาก บริษัทนั้นจะรับเราเข้าทำงานรึเปล่าเรายังไม่รู้ และอีกอย่าง เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เขาเลย พี่เขาโสด หรือว่า มีแฟนแล้ว เราไม่รู้ เรารู้แค่ว่าเราอยากเจอเขา และช่วงพักเที่ยงในวันที่เราไปสมัครงาน ก็จะมีพนักงานออกมากินข้าว เพื่อนบอกว่ามันมีกะพัก3กะทั้งหมด เราก็เดินวน เราไม่คิดเลยว่าเราจะเจอพี่เขาในกะแรกของวันนั้นเลย พี่เขาใส่เสื้อยืดธรรมดา ไม่ได้ใส่เสื้อพนักงานเหมือนวันนั้น ถึงยังไงเราก็มองออก เราเลยทำอะไรที่งี่เง่ามาก เราเดินไปถามใครก็ไม่รู้อะ ว่ารู้จักพี่คนนั้นรึเปล่า บังเอิญพี่เขารู้จักพอดี เราเลยรู้ว่าพี่เขาทำงานอยู่แผนกไหนของบริษัท ใจเราก็ภาวนามาตลอดว่าขอให้ได้อยู่แผนกเดียวกัน แล้วก็ถึงวันทำงาน เราได้เข้าไปอยู่แผนกๆหนึ่ง เราไม่รู้ว่าพี่เขาอยู่แผนกอะไร? แต่เราโชคดีอยู่อย่างเดียวคือ เราได้พักกะเดียวกันกับพี่เขา อย่างน้อยๆเราก็ได้เห็นพี่เขาอยู่ ช่วงเลิกโอที เราก็นั่งรอพี่เขาตรงทางที่พี่เดินออกทุกวัน เราเขิล เราทำไมต้องชอบอะไรขนาดนี้ด้วย ทำงานไปอาทิตย์นึง หัวหน้าก็ขอให้เราไปช่วยงานข้างล่าง ระหว่างเราเดินเข้าไปในห้องนั้นอะ เรารู้แหละว่ามีแต่ผู้ชายและทอมคนนึง แต่เราไม่ได้สังเกตไงว่าเป็นพี่เขา พอเราลงมานั่งกับเก้าอี้และหัวไปทางที่พี่เขาทำงานอยู่ เราตกใจและดีใจจนนำ้ตาไหล แต่เราเก็บอาการที่สุด เราอยู่ห้องนั้นเราเก็บอาการเป็นเดือนๆ จนเราไม่สามารถเก็บเรื่องนี้ไว้ได้แล้ว เราเลยตัดสินใจบอกพี่เขาไป และปรากฎว่าพี่เขาก็ชอบเราอยู่เหมือนกัน และเราคือได้คบกันแล้ว แต่เรายังไม่บอกพี่เขาเลยว่าเราไม่ได้เจอกันเพราะความบังเอิญ เราเขิล เราเขิลมากจริงๆ
จะบอกแฟนตัวเองยังไง?ว่าเราไม่ได้เป็นแฟนกันเพราะความบังเอิญ