สวัสดีค่ะ กระทู้นี้ตั้งขึ้นมา(แท็กผิดขออภัย)เพราะอยากพูดคุยและระบายเพราะรู้สึกเหนื่อยมากๆ เกริ่นก่อนว่าตอนนี้เราอยู่ปี4แล้วรู้สึกหมดไฟทุกอย่างในชีวิตจนไม่สามารถไปต่อได้ ทั้งการเรียนและอื่นๆ เราเรียนจิตรกรรมค่ะตอนนี้อยู่โค้งสุดท้ายแล้วแต่หมดไฟหมดพลังคิดงานไม่ออกเครียดมากสังคมรอบข้างมันบีบให้เรารู้สึกอย่างงี้เริ่มจาก อาจารย์ เพื่อน ครอบครัวและตัวเราเอง
เราเข้ามาเรียนด้วยความไม่ตั้งใจเพราะทางเลือกเราไม่มากเท่าไหร่ในช่วงม.ปลาย+เรามองโลกแคบมากคิดว่าพอวาดรูปได้บ้างจะสามารถไปต่อได้แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เราไม่มีพรสวรรค์ใดๆด้านนี้เหมือนเราคิดไปเอง จนอายุเราตอนนี้ยังหาตัวเองไม่เจอรู้แค่ว่าชอบอ่านหนังสือ ชอบวาดรูปบ้างปะปราย แล้วเรื่องที่ตลกร้ายก็คือเราไม่สามารถดรอปหรือเริ่มใหม่ได้เพราะครอบครัวเราเค้าหวังให้เรารีบจบเร็วๆ เพื่อที่เค้าจะได้ไปมีชีวิตในแบบของเค้า เองในขณะที่เราเคว้งมากพอรู้สึกว่ามันไม่ใช่แต่กลับลำไม่ได้แล้ว ทนเรียนมาจนถึงปี4จนตอนนี้ถึงขีดจำกัดเราแล้ว รู้สึกไปต่อไม่ได้อีกคิดงานไม่ออก ในขณะที่เพื่อนเค้าไปไกลแต่เรายังย่ำอยู่ที่เดิม พอเราเริ่มที่จะจับพู่กันเพื่อฝึกฝน เรากลับดิ่งลงรู้สึกแย่วาดอะไรออกมาก็ไม่รู้สึกสนุกเท่ากับวาดเล่นแล้ว จนสำนึกขึ้นได้ว่าวลีนี้คือเรื่องจริงสำหรับเรา "การที่เราชอบสิ่งนึงแต่เราอีกสิ่งนึงเพราะไม่อยากเกลียดในสิ่งที่เรารัก" จะเกิดขึ้นกับเรา เรารู้สึกไม่มีความรู้ไปเสนออาจารย์ไม่ว่าเราจะพูดอะไรรู้สึกผิดไปหมดยิ่งตอนนี้มีเรียนออนไลน์เราไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่อาจารย์ต้องการสื่อสารได้ เรารู้สึกอ่อนไหวง่ายและไม่เป็นตัวของตัวเองยิ่งเราเสนอสเก็ตเท่าไหร่มันยิ่งเปลี่ยนสิ่งที่เราอยากทำอาจารย์เหมือนจะตลกกับสิ่งที่เราคิดจนขาดความมั่นใจไม่อยากทำอะไรแล้วเหมือนเราไม่ความรู้ที่จะสื่อสารให้คนอื่นอย่างที่เราตั้งใจได้ หันไปมองเพื่อนร่วมรุ่นเราที่ทำงานกันอย่างสนุกมีไอเดียตลอดแล้วโคตรอิจฉา จนตอนนี้รู้สึกหมดแรงแล้วจึงอยากข้อกำลังใจเพื่อให้มีแรงเฮือกสูดท้ายในการผ่านพ้นปี4 ไปหน่อยค่ะมันสุดท้ายของเราแล้วจริงๆตอนนี้หมดแรงแล้ว
ขอกำลังใจในการเรียนศิลปะหน่อยค่ะ
เราเข้ามาเรียนด้วยความไม่ตั้งใจเพราะทางเลือกเราไม่มากเท่าไหร่ในช่วงม.ปลาย+เรามองโลกแคบมากคิดว่าพอวาดรูปได้บ้างจะสามารถไปต่อได้แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เราไม่มีพรสวรรค์ใดๆด้านนี้เหมือนเราคิดไปเอง จนอายุเราตอนนี้ยังหาตัวเองไม่เจอรู้แค่ว่าชอบอ่านหนังสือ ชอบวาดรูปบ้างปะปราย แล้วเรื่องที่ตลกร้ายก็คือเราไม่สามารถดรอปหรือเริ่มใหม่ได้เพราะครอบครัวเราเค้าหวังให้เรารีบจบเร็วๆ เพื่อที่เค้าจะได้ไปมีชีวิตในแบบของเค้า เองในขณะที่เราเคว้งมากพอรู้สึกว่ามันไม่ใช่แต่กลับลำไม่ได้แล้ว ทนเรียนมาจนถึงปี4จนตอนนี้ถึงขีดจำกัดเราแล้ว รู้สึกไปต่อไม่ได้อีกคิดงานไม่ออก ในขณะที่เพื่อนเค้าไปไกลแต่เรายังย่ำอยู่ที่เดิม พอเราเริ่มที่จะจับพู่กันเพื่อฝึกฝน เรากลับดิ่งลงรู้สึกแย่วาดอะไรออกมาก็ไม่รู้สึกสนุกเท่ากับวาดเล่นแล้ว จนสำนึกขึ้นได้ว่าวลีนี้คือเรื่องจริงสำหรับเรา "การที่เราชอบสิ่งนึงแต่เราอีกสิ่งนึงเพราะไม่อยากเกลียดในสิ่งที่เรารัก" จะเกิดขึ้นกับเรา เรารู้สึกไม่มีความรู้ไปเสนออาจารย์ไม่ว่าเราจะพูดอะไรรู้สึกผิดไปหมดยิ่งตอนนี้มีเรียนออนไลน์เราไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่อาจารย์ต้องการสื่อสารได้ เรารู้สึกอ่อนไหวง่ายและไม่เป็นตัวของตัวเองยิ่งเราเสนอสเก็ตเท่าไหร่มันยิ่งเปลี่ยนสิ่งที่เราอยากทำอาจารย์เหมือนจะตลกกับสิ่งที่เราคิดจนขาดความมั่นใจไม่อยากทำอะไรแล้วเหมือนเราไม่ความรู้ที่จะสื่อสารให้คนอื่นอย่างที่เราตั้งใจได้ หันไปมองเพื่อนร่วมรุ่นเราที่ทำงานกันอย่างสนุกมีไอเดียตลอดแล้วโคตรอิจฉา จนตอนนี้รู้สึกหมดแรงแล้วจึงอยากข้อกำลังใจเพื่อให้มีแรงเฮือกสูดท้ายในการผ่านพ้นปี4 ไปหน่อยค่ะมันสุดท้ายของเราแล้วจริงๆตอนนี้หมดแรงแล้ว