สวัสดีครับ ตอนนี้ผมมีอายุ 26จะ27ปีแล้ว ผมพยายามเล่าให้สั้นที่สุดนะครับ
แม่ของผมเคยออกจากบ้านไปประมาณเกือบปี ช่วงตอนนั้นผมเรียนอยู่ ม.2 ส่วนน้องอยู่ป.4 ได้ครับ
ผมอยู่กับพ่อ และ น้อง ผมไม่รู้ว่าแม่ไปไหน แต่แม่ก็แวะกลับมาบ้านบ้างครับแต่แวะมาแล้วก็ไป
แม่เคยพาผมกับน้องไปหาคนที่แม่ออกไปรู้จักแถวๆแฟลชดินแดงครับด้วยความที่ตอนนั้นยังเด็ก
ก็เห็นว่าแม่ก็ไปอยู่กับเพื่อนดูปกติดีครับ จนวันที่เกิดเรื่องคือญาติๆฝั่งแม่กับพ่อผมรู้ว่าแม่ออกไปคบกับคนที่เสพยา
แม่ได้ไปลองเสพยา และใช้ชีวิตกับคนพวกนั้น เป็นเวลาเกือบปี ทางญาติกับพ่อเลยตัดสินใจว่าจะพาแม่ไปรักษาที่ศูนย์บำบัด
แม่ได้อยู่ในศูนย์บำบัดจนผมขึ้น ม.4 แล้วแม่ก็ได้กลับมาบ้านอยู่บ้านไม่ได้ไปไหนเลยไม่มีปัญหาอะไรอยู่ช่วงใหญ่
จนมาช่วงที่ผมอยู่มหาลัยปี 2 ตอนนั้นผมอยู่ที่มหาลัยแล้วแม่ก็โทรมาหาผมว่าทะเลาะกับพ่อและพ่อออกจากบ้านไปแล้ว
ผมคุยโทรศัพท์กับแม่อยู่พักใหญ่ จนผมถึงบ้านเลย
เหตุการณ์ทั้งหมดมันกลับมาเริ่มต้นใหม่ตรงนี้หลังจากพ่อตัดสินใจออกจากบ้านไป และยายเสียไป
แม่เริ่มพูดด่าพ่อ สารพัด เล่าเรื่องต่างๆมากมายถึงพ่อ ว่าพ่อไม่ใช่คนดีบ้าง พ่อข่มขืนแม่บ้าง ไม่ได้อยากแต่งงานกับพ่อบ้าง
สำหรับคนเป็นลูกแบบผมคิดว่าคำพูดมันรุนแรงมาก จริงๆแม่ใช้คำที่รุนแรงกว่านี้มากครับ แม่ผมไม่ได้ทำงานเป็นแม่บ้าน
แม่เริ่มเล่าเรื่องต่างๆ ตั้งแต่แม่สมัยเด็กให้ผมและน้องฟัง ว่าจริงๆเกลียดญาติพี่น้องตัวเอง เกลียดยายที่เป็นแม่ของแม่
คือเรื่องมันเยอะแยะมากมายมาก แต่สรุปประมาณว่า แม่ผมมักจะบอกว่าแม่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่เคยคิดทำร้ายใคร
แต่คนอื่นคิดแต่จะทำร้ายแม่ ไม่เคยเชื่อในสิ่งที่แม่พูด โดนด่ามาตลอด แม่ด่าถึงทุกคนที่เคยทำไม่ดีกับแม่ให้ผมกับน้องฟัง
ช่วงหนึ่งแม่เริ่มออกจากบ้าน หายไปเกือบอาทิตย์บ้าง บางทีกลับมาบ้านพาคนอื่นมาในบ้านด้วยและส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย
พามาแล้วก็หมกตัวกันอยู่แต่ในห้อง บางทีมีทะเลาะกันเองเสียงดันลั่นบ้านจนข้างบ้านได้ยิน ทะเลาะรุนแรงทำร้ายทุบตีกัน
ผมกับน้องได้แต่ฟังและพูดห้ามบ้าง เป็นแบบนี้ที่มาคนอื่นมาบ้านก็ประมาณ 3 คนได้ครับ ผมและน้องเริ่มรู้ว่าแม่เสพยา
เพราะเคยทั้งเห็นด้วยตา แม่เคยพูดด้วยตัวเองด้วยซ้ำว่าคิดว่าลูกเห็นแล้วจะห้าม จะคุยกับแม่ น้องผมได้พูดกับแม่
ว่าอย่าพาคนอื่นมาบ้าน แต่แม่ก็ยังมีติดต่อกับคนอื่นอยู่ แต่ละคนที่มาพาบ้านดูท่าทางไม่ใช่คนดีซักคน
แม่ได้เล่าว่าแม่ได้ท้อง และแท้งในบ้านแต่ไม่ได้บอกใคร แม่เคยให้ผมขับรถพาไปส่งในที่แปลกๆ ที่ดูเป็นชุมชนแออัดให้ไปส่งแม่หน่อย
ละให้ผมกลับบ้านไปเลย
หลังจากที่น้องผมคุยกับแม่เรื่องการพาคนอื่นเข้ามาในบ้านแม่ก็ไม่พาใครมาอีก แต่ยังมีคนแวะมาหาและมีการติดต่ออยู่
แม่ยังมีแอบเสพยาอยู่ในบ้าน ผมและน้องอดทนแบบนี้มาตลอด จนวันหนึ่งแม่ผมอาละวาดด่าทุกอย่าง ด่าทุกคนเอาของมาทุบตัวเอง
แต่ละครั้งที่แม่อาละวาดมักจะพูดประมาณว่า ชีวิตอยู่ตัวตนเดียวมานานแล้ว ตัวเองไม่มีค่า เป็นสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง เป็นภาระคนอื่น
ด่าพ่อ ด่าว่าพวกผมอกตัญญู ไม่ใช่ลูกแค่อาศัยท้องมาเกิด แม่ผมเกลียดพ่อมากแช่งให้ตายทุกวัน
จนวันหนึ่งผมทนไม่ไหวผมเลือกหนีออกจากบ้าน ไปนอนบ้านญาติเล่าทุกอย่างให้ญาติๆฟัง ญาติได้แต่ปลอบและบอกให้ผมไปคุยกับแม่ให้ดี
ว่าแม่เลิกได้มั้ย ทำเพื่อลูกได้มั้ย ผมจึงเก็บมาคิด
ประมาณ 1 อาทิตย์ที่ออกจากบ้านแม่ได้โทรหาผมคุยกับผมดีๆ และบอกให้ผมกลับบ้าน ผมก็เลือกที่จะกลับบ้านมา
หลังจากนั้นผมโดนแม่ด่าสารพัดเรื่องที่ผมเอาเรื่องแม่ไปบอกญาติๆ บอกว่าผมอกตัญญู เอาแม่ไปนินทาคนอื่น ไม่คุยกับแม่ แค่นี้คนก็เกลียดแม่เยอะแล้ว
ยังเอาเรื่องแม่ไปบอกคนอื่นอีกหรือ
ผมและน้องมักจะปรึกษากันว่าจะเอายังไงทำยังไงกับแม่ดี น้องผมต้องเข้ามหาลัยและเลือกไปอยู่หอไม่คุยติดต่อกับแม่เลย
พ่อผมเลือกที่จะไม่รับโทรศัพท์ ไม่คุยกับแม่ ส่วนผมก็ต้องอยู่บ้านกับแม่เพราะกลัวว่าท่านจะเป็นอะไรไป แต่แม่ก็ยังมีเสพยาอยู่เสมอ
เป็นขวดที่เจาะหลอดไปในฝา ผมไม่แน่ใจว่าเสพอะไร ผมเห็นแต่ผมจะหลบและไม่พูดอะไรทำเป็นไม่เห็นและไม่ได้เล่าให้ใครฟัง
ยิ่งช่วงที่ต้องเวิร์คฟอร์มโฮม ผมได้ใกล้ชิดแม่ตลอด พยายามคุยกับแม่ ฟังแม่เม้ามอยบ้าง ดูทีวีกันบ้าง แม่จะดีๆร้ายๆ พูดคนเดียวบ่อย พูดทั้งวันตลอดเวลา
เวลาหงุดหงิดก็จะด่าทั้งวัน ด่าทุกอย่าง รำคาณตัวเอง เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะ จนผมอึดอัดมากๆแต่ผมต้องเวิร์คฟอร์มโฮมเลยต้องทนไป
คือผมก็อยู่บ้านพยายามทำตัวปกติ ไม่ได้เล่าอะไรให้ใครฟัง
อาการหลักเวลาแม่หงุดหงิดคือด่าทุกอย่าง อยู่ในห้องแอร์เย็นมากแต่บ่นร้อนหงุดหงิดทั้งวัน รำคาณตัวเอง ทำอะไรกระแทกกระทั้น
กินเยอะมากๆ เกลียดตัวเอง ชอบบอกว่าตัวเองอยู่คนเดียวบนโลก ไร้ค่า ไม่รู้จะเป็นคนดีไม่เพื่อใคร จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่อทำไม คำพูดเดิมๆแบบนี้ตลอด
แต่อีกการคือเป็นพูดจาดี ไม่เคยบ่นอะไร ชวนคุย ขี้เล่น ตอนช่วงนี้ผมจะสบายใจขึ้นหน่อย แต่จะมีอาการหลอนว่ามีคนอยู่ในบ้าน รู้สึกไม่ปลอดภัย
เวลาผมไปเที่ยวกับแฟนหรือไม่อยู่บ้านแม่มักจะมีปัญหาตลอดโทรหาผมว่ามีคนอยู่ในบ้านไม่กล้าเข้าบ้าน นอนหน้าบ้านเพียงเพราะคิดไปเอง
จนผมต้องให้คนที่อยู่ใกล้แม่ไปดูช่วยเช็คบ้านให้
แม่มักชอบเล่าเรื่องของแม่ในอดีตสมัยเด็กๆทั้งเรื่องที่ดี และเรื่องที่เจอมาไม่ดี เรื่องญาติพี่น้อง เรื่องสมัยเรียน เรียกได้ว่าผมแทบจะรู้ทุกเรื่องของแม่แล้ว แต่แม่ก็ชอบเล่าแต่เรื่องเดิมๆซ้ำๆ วนไปวนมา นับครั้งไม่ได้เลย แม่พูดเก่งมากไม่มีใครสามารถพูดแทรกแม่ได้ เวลาแม่คุยกับใครมักพูดเป็ฯชั่วโมงๆไม่มีใครสามารถปลีกตัวหรือหยุดแม่ไม่ได้เลย
ความรู้สึกผมเหมือนอยู่กับคนสองคน รับมือไม่ถูก สภาพจิตใจผมก็แย่ขึ้นไปทุกวัน หัวสมองมันว่างเปล่ามากๆ
แต่ตอนนี้ผมรู้สึเริ่มทนไม่ไหวกับสิ่งที่ตัวเองเจออยู่ ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับใครยังไง
ผมมีแฟนคบกันมา 5 ปีและแฟนก็รู้เรื่องทุกอย่างในบ้านผม ผมไม่สามารถจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง มันตันไปหมดเลยครับ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนะครับผมพยายามสรุปมากๆแล้วแต่เรื่องมันซับซ้อนมากและยาวมากๆ
แม่ผมเสพยา ผมทนอยู่แบบนี้มาเกิน 5 ปี เพราะไม่รู้ว่าควรทำยังไง
แม่ของผมเคยออกจากบ้านไปประมาณเกือบปี ช่วงตอนนั้นผมเรียนอยู่ ม.2 ส่วนน้องอยู่ป.4 ได้ครับ
ผมอยู่กับพ่อ และ น้อง ผมไม่รู้ว่าแม่ไปไหน แต่แม่ก็แวะกลับมาบ้านบ้างครับแต่แวะมาแล้วก็ไป
แม่เคยพาผมกับน้องไปหาคนที่แม่ออกไปรู้จักแถวๆแฟลชดินแดงครับด้วยความที่ตอนนั้นยังเด็ก
ก็เห็นว่าแม่ก็ไปอยู่กับเพื่อนดูปกติดีครับ จนวันที่เกิดเรื่องคือญาติๆฝั่งแม่กับพ่อผมรู้ว่าแม่ออกไปคบกับคนที่เสพยา
แม่ได้ไปลองเสพยา และใช้ชีวิตกับคนพวกนั้น เป็นเวลาเกือบปี ทางญาติกับพ่อเลยตัดสินใจว่าจะพาแม่ไปรักษาที่ศูนย์บำบัด
แม่ได้อยู่ในศูนย์บำบัดจนผมขึ้น ม.4 แล้วแม่ก็ได้กลับมาบ้านอยู่บ้านไม่ได้ไปไหนเลยไม่มีปัญหาอะไรอยู่ช่วงใหญ่
จนมาช่วงที่ผมอยู่มหาลัยปี 2 ตอนนั้นผมอยู่ที่มหาลัยแล้วแม่ก็โทรมาหาผมว่าทะเลาะกับพ่อและพ่อออกจากบ้านไปแล้ว
ผมคุยโทรศัพท์กับแม่อยู่พักใหญ่ จนผมถึงบ้านเลย
เหตุการณ์ทั้งหมดมันกลับมาเริ่มต้นใหม่ตรงนี้หลังจากพ่อตัดสินใจออกจากบ้านไป และยายเสียไป
แม่เริ่มพูดด่าพ่อ สารพัด เล่าเรื่องต่างๆมากมายถึงพ่อ ว่าพ่อไม่ใช่คนดีบ้าง พ่อข่มขืนแม่บ้าง ไม่ได้อยากแต่งงานกับพ่อบ้าง
สำหรับคนเป็นลูกแบบผมคิดว่าคำพูดมันรุนแรงมาก จริงๆแม่ใช้คำที่รุนแรงกว่านี้มากครับ แม่ผมไม่ได้ทำงานเป็นแม่บ้าน
แม่เริ่มเล่าเรื่องต่างๆ ตั้งแต่แม่สมัยเด็กให้ผมและน้องฟัง ว่าจริงๆเกลียดญาติพี่น้องตัวเอง เกลียดยายที่เป็นแม่ของแม่
คือเรื่องมันเยอะแยะมากมายมาก แต่สรุปประมาณว่า แม่ผมมักจะบอกว่าแม่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร ไม่เคยคิดทำร้ายใคร
แต่คนอื่นคิดแต่จะทำร้ายแม่ ไม่เคยเชื่อในสิ่งที่แม่พูด โดนด่ามาตลอด แม่ด่าถึงทุกคนที่เคยทำไม่ดีกับแม่ให้ผมกับน้องฟัง
ช่วงหนึ่งแม่เริ่มออกจากบ้าน หายไปเกือบอาทิตย์บ้าง บางทีกลับมาบ้านพาคนอื่นมาในบ้านด้วยและส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย
พามาแล้วก็หมกตัวกันอยู่แต่ในห้อง บางทีมีทะเลาะกันเองเสียงดันลั่นบ้านจนข้างบ้านได้ยิน ทะเลาะรุนแรงทำร้ายทุบตีกัน
ผมกับน้องได้แต่ฟังและพูดห้ามบ้าง เป็นแบบนี้ที่มาคนอื่นมาบ้านก็ประมาณ 3 คนได้ครับ ผมและน้องเริ่มรู้ว่าแม่เสพยา
เพราะเคยทั้งเห็นด้วยตา แม่เคยพูดด้วยตัวเองด้วยซ้ำว่าคิดว่าลูกเห็นแล้วจะห้าม จะคุยกับแม่ น้องผมได้พูดกับแม่
ว่าอย่าพาคนอื่นมาบ้าน แต่แม่ก็ยังมีติดต่อกับคนอื่นอยู่ แต่ละคนที่มาพาบ้านดูท่าทางไม่ใช่คนดีซักคน
แม่ได้เล่าว่าแม่ได้ท้อง และแท้งในบ้านแต่ไม่ได้บอกใคร แม่เคยให้ผมขับรถพาไปส่งในที่แปลกๆ ที่ดูเป็นชุมชนแออัดให้ไปส่งแม่หน่อย
ละให้ผมกลับบ้านไปเลย
หลังจากที่น้องผมคุยกับแม่เรื่องการพาคนอื่นเข้ามาในบ้านแม่ก็ไม่พาใครมาอีก แต่ยังมีคนแวะมาหาและมีการติดต่ออยู่
แม่ยังมีแอบเสพยาอยู่ในบ้าน ผมและน้องอดทนแบบนี้มาตลอด จนวันหนึ่งแม่ผมอาละวาดด่าทุกอย่าง ด่าทุกคนเอาของมาทุบตัวเอง
แต่ละครั้งที่แม่อาละวาดมักจะพูดประมาณว่า ชีวิตอยู่ตัวตนเดียวมานานแล้ว ตัวเองไม่มีค่า เป็นสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง เป็นภาระคนอื่น
ด่าพ่อ ด่าว่าพวกผมอกตัญญู ไม่ใช่ลูกแค่อาศัยท้องมาเกิด แม่ผมเกลียดพ่อมากแช่งให้ตายทุกวัน
จนวันหนึ่งผมทนไม่ไหวผมเลือกหนีออกจากบ้าน ไปนอนบ้านญาติเล่าทุกอย่างให้ญาติๆฟัง ญาติได้แต่ปลอบและบอกให้ผมไปคุยกับแม่ให้ดี
ว่าแม่เลิกได้มั้ย ทำเพื่อลูกได้มั้ย ผมจึงเก็บมาคิด
ประมาณ 1 อาทิตย์ที่ออกจากบ้านแม่ได้โทรหาผมคุยกับผมดีๆ และบอกให้ผมกลับบ้าน ผมก็เลือกที่จะกลับบ้านมา
หลังจากนั้นผมโดนแม่ด่าสารพัดเรื่องที่ผมเอาเรื่องแม่ไปบอกญาติๆ บอกว่าผมอกตัญญู เอาแม่ไปนินทาคนอื่น ไม่คุยกับแม่ แค่นี้คนก็เกลียดแม่เยอะแล้ว
ยังเอาเรื่องแม่ไปบอกคนอื่นอีกหรือ
ผมและน้องมักจะปรึกษากันว่าจะเอายังไงทำยังไงกับแม่ดี น้องผมต้องเข้ามหาลัยและเลือกไปอยู่หอไม่คุยติดต่อกับแม่เลย
พ่อผมเลือกที่จะไม่รับโทรศัพท์ ไม่คุยกับแม่ ส่วนผมก็ต้องอยู่บ้านกับแม่เพราะกลัวว่าท่านจะเป็นอะไรไป แต่แม่ก็ยังมีเสพยาอยู่เสมอ
เป็นขวดที่เจาะหลอดไปในฝา ผมไม่แน่ใจว่าเสพอะไร ผมเห็นแต่ผมจะหลบและไม่พูดอะไรทำเป็นไม่เห็นและไม่ได้เล่าให้ใครฟัง
ยิ่งช่วงที่ต้องเวิร์คฟอร์มโฮม ผมได้ใกล้ชิดแม่ตลอด พยายามคุยกับแม่ ฟังแม่เม้ามอยบ้าง ดูทีวีกันบ้าง แม่จะดีๆร้ายๆ พูดคนเดียวบ่อย พูดทั้งวันตลอดเวลา
เวลาหงุดหงิดก็จะด่าทั้งวัน ด่าทุกอย่าง รำคาณตัวเอง เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะ จนผมอึดอัดมากๆแต่ผมต้องเวิร์คฟอร์มโฮมเลยต้องทนไป
คือผมก็อยู่บ้านพยายามทำตัวปกติ ไม่ได้เล่าอะไรให้ใครฟัง
อาการหลักเวลาแม่หงุดหงิดคือด่าทุกอย่าง อยู่ในห้องแอร์เย็นมากแต่บ่นร้อนหงุดหงิดทั้งวัน รำคาณตัวเอง ทำอะไรกระแทกกระทั้น
กินเยอะมากๆ เกลียดตัวเอง ชอบบอกว่าตัวเองอยู่คนเดียวบนโลก ไร้ค่า ไม่รู้จะเป็นคนดีไม่เพื่อใคร จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่อทำไม คำพูดเดิมๆแบบนี้ตลอด
แต่อีกการคือเป็นพูดจาดี ไม่เคยบ่นอะไร ชวนคุย ขี้เล่น ตอนช่วงนี้ผมจะสบายใจขึ้นหน่อย แต่จะมีอาการหลอนว่ามีคนอยู่ในบ้าน รู้สึกไม่ปลอดภัย
เวลาผมไปเที่ยวกับแฟนหรือไม่อยู่บ้านแม่มักจะมีปัญหาตลอดโทรหาผมว่ามีคนอยู่ในบ้านไม่กล้าเข้าบ้าน นอนหน้าบ้านเพียงเพราะคิดไปเอง
จนผมต้องให้คนที่อยู่ใกล้แม่ไปดูช่วยเช็คบ้านให้
แม่มักชอบเล่าเรื่องของแม่ในอดีตสมัยเด็กๆทั้งเรื่องที่ดี และเรื่องที่เจอมาไม่ดี เรื่องญาติพี่น้อง เรื่องสมัยเรียน เรียกได้ว่าผมแทบจะรู้ทุกเรื่องของแม่แล้ว แต่แม่ก็ชอบเล่าแต่เรื่องเดิมๆซ้ำๆ วนไปวนมา นับครั้งไม่ได้เลย แม่พูดเก่งมากไม่มีใครสามารถพูดแทรกแม่ได้ เวลาแม่คุยกับใครมักพูดเป็ฯชั่วโมงๆไม่มีใครสามารถปลีกตัวหรือหยุดแม่ไม่ได้เลย
ความรู้สึกผมเหมือนอยู่กับคนสองคน รับมือไม่ถูก สภาพจิตใจผมก็แย่ขึ้นไปทุกวัน หัวสมองมันว่างเปล่ามากๆ
แต่ตอนนี้ผมรู้สึเริ่มทนไม่ไหวกับสิ่งที่ตัวเองเจออยู่ ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับใครยังไง
ผมมีแฟนคบกันมา 5 ปีและแฟนก็รู้เรื่องทุกอย่างในบ้านผม ผมไม่สามารถจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง มันตันไปหมดเลยครับ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนะครับผมพยายามสรุปมากๆแล้วแต่เรื่องมันซับซ้อนมากและยาวมากๆ