อยากมีคนรับฟัง อยากมีคนที่เข้าใจ ทุกวันนี้แทบจะอยู่ตัวคนเดียวอยู่แล้ว

ตั้งแต่ป.2 ครอบครัวผมก็แยกกันอยู่  พ่อไปมีเมียน้อยพร้อมลูกใหม่ แม่ก็พาออกมาพร้อมกับพี่ชาย 1 คน  แม่ให้ผมไปเรียนที่บ้านนอกเพราะให้ญาติดูแล ที่ต่างจังหวัดก็มีแต่ความรุนแรง  ผมเป็นคนที่ไม่ชอบคิด ผมอยากให้พูดมาว่าจะให้ทำอะไร ไม่ใช่ว่าต้องรู้สิหน้าที่ทำอะไรมั่ง ผมทำให้ได้ทุกอย่าง เช่นตอนงูเข้าบ้านแล้วต้องเอาเสื้อผ้ากับราวตากผ้าออก ตอนแรกก็ช่วยกันยกพอจบเรื่องน้าบอกให้ยกผ้ากลับไป ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงหรือหมายความว่าไงผมก็ทำตามที่ผมคิดคือ ยกทั้งราวไปแต่ผมเป็นเด็กพอยกแล้วราวก็หักเสื้อกองลงกับพื้น น้าก็ฟาดผมด้วยราวที่หัก กับไม้แบ็ค หักไป 2 ไม้แต่หนักสุดก็คือผมไม่แน่ใจว่าเรียกอะไร เส้นแบ็คมั่งตรงที่ไว้ตีอ่ะ ไม้หักก็เอาอันนั้นฟาดต่อผมพึ่ง ป.3 - ป.4 เองผมต้องทำทุกอย่างในบ้านไม่เหมือนลูกน้าผม เที่ยวทั่งวันดูดยาตีไก่ขอเงินไปวันๆผมสนุกมากสุดเขาเคยพาไปตลาดกับวิ่งเล่นในหมู่บ้านแค่นั้น ผมไม่มีอิสระเลยขนาดฟุตบอลโรงเรียนยังไปซ้อมไม่ได้เลย ครูต้องขี่รถไปขอน้าผมให้ ผมถึงออกมาซ้อมได้ ผมก็โดนตีโดนด่ามา ถึงป.6 แม่ถึงมารับผมกลับ ผมไปบ้านนอกตอนป.2 
พอได้กลับมาอยู่กลับแม่ที่ชล ผมก็ตื่นเต้นมากผมไม่เคยเห็นหลายๆอย่างเลย โดยเฉพาะร้านเกม มันเป็นศูนรวมที่ดีมากในสายตาผม เพราะเวลาเล่นเกมแล้วเจอคนในเกม แล้วเข้ากันได้มันก็รู้สึกดี รู้สึกถึงคำว่าเพื่อน คนในเกมเจอกันไม่กี่วันดีกว่าคนที่เจอทุกวันอีกแต่ก็แน่ละ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผมอ่ะไรคนอื่นก็มองว่าผมติดเกม ไปเล่นแต่เกมเล่นทั้งวัน ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าคนที่ไม่มีเพื่อนเหงามาก  จนมาถึงจุดที่มันพลิกชีวิตผมเลยผมไม่อยากมีชีวิตเลย

พี่ชายผมเสีย เสียตอนที่เขาทำงานได้กำลังเลี้ยงครอบครัว ทุกๆคนเศร้าหมดเลยแล้วทุกคนก็ชอบพูดประโยคหนึ่งมาก5555+ เป็นคำที่ต่อให้ถึงตอนนี้ก็ยังมีผลอยู่  "ทำไมไม่ตายแทน ทำไมเป็นพี่ที่ตาย" คำที่พูดออกจากปากพ่อแม่กับญาติเกือบทุกคน ตอนผมแค่ ม.2  เพราะพี่ชายผมเขาได้รับความรักจากทุกคนเคยอยู่ด้วยกันมา ต่างจากผมที่ไม่รู้จะพูดไง ตอนก่อนที่ครอบครัวผมยังหย่ากัน พ่อผมขยันมากมีเงินเป็นล้านครอบครัวใหญ่(ฟังจากที่อาผมบ้างคนบอก)พี่ชายผมเขามีทุกอย่างที่ผมไม่มี เขาได้โอกาศมาก  ไม่ว่าจะเรื่องเรียนความรักจากครอบครัว  เขาดีมากจนคนเขาเปรียนเทียบผมกับพี่ตลอดว่าพี่ผมเป็นเด็กดี เชื่อฟัง ไม่ดื้อ ได้สักครึ่งของพี่ก็ยังดี เวลาพูดอะไรพี่ไม่เคยเถียง พอเรื่องของพี่จบเรื่องพ่อมาต่อเลย

ผมตัดพ่อตัดลูกไม่ถือว่าเขาเป็นพ่อแล้ว อันนี้เกิดหลังจากพี่ตายได้สักพัก
วันพ่อผมเอาดอกไม้จะไปไหว้เขา แต่รู้มั้ยเขาตอบอะไร "ถึงไม่มากูก็มีลูกอีกหลายคนมาไหว้"
เอาลูกต่างแม่ มาให้ผมรับส่งให้ไปเรียนที่เดียวกับผม  มีวันหนึ่งรถผมยางแตก แล้วผมไม่มีตังเลยไม่ได้เปลี่ยนผมเลยต้องเข็นรถไปร้านเกมเกือบ 2 โล  ร้านเกมอยู่ใกล้บ้าน ผมโทรหาเพื่อนว่าว่างมั้ยยืมรถไปส่งน้องก่อน เพื่อนก็บอกว่าโอเคเดียวเอารถไปให้ คือแล้วจะให้ผมทำไงอ่ะมันก็ต้องรอ  ผมก็เลยนั่งดูเขาเล่นเกมไป  ผ่านไปแปป พ่อผมไม่รู้มาจากไหนตบบ้องหูผมแบบฟาดไม่ยั่งเลยผมหล่นจากเก้าอี้ แล้วพูดว่า "ติดเกมขนาดทิ้งน้องแล้วมาเล่นเกมเลยไง"
แล้วก็ด่าผมสารพัดเลย จังหวะเดียวกันเพื่อนก็มาพอดี  ผมเลยตะโดนใส่พ่อไป ว่าดูรถดิว่ามันพัง จะให้มันเดินมาด้วยไงก็ปล่อยมันไว้โรงเรียนดีกว่า รถผมก็จอดพังอยู่หน้าร้านคือไม่ดูเลย อีกอย่างผมไม่มีเบอพ่อเลยไม่มีโทรศัพ เงินจากพ่อผมต้องไปช่วยงานเขา เขาทำก่อสร้าง
ผมไม่อยากเชื่อเลยในสายตาเขาผมมันไม่ได้เรื่องขนาดนั้นเลย 

ส่วนตอนอยู่กับแม่เขาก็ชอบลืม เขาคิดว่าแบบเขาพูดบอกแล้วแต่เราไม่ทำ แล้วก็ทะเลาะกันแทบทุกวันเลย ล่าสุดผมเรียนออนไลเสร็จ  เขาบอกว่าเรียนเสร็จให้โทรหาเขาก่อนจะไปช่วยขายของ ผมโทรไปตอนประมาณ 16.58  ผมถามว่าให้ออกไปช่วยมั้ยเขาบอกไม่ต้อง ตอน17.05 โทรให้ผมมาตลาดมาขายของ เขาจะไปเอารถที่ล้างร้านปิด 17.00 ผมก็เลยบอกว่าโอเคเดียวออกไปเลย เขาก็บอกว่าอาบน้ำก่อน อย่างน้อยสุดมันก็ต้อง 10 นาทีแล้ว พออาบเสร็จผมออกไป เขาให้คนอื่นมาขายของแทน พอเขากลับมาเขาก็ด่าผมใหญ่เลยว่าออกมาช้าทำไมไม่คิดอยากจะช่วยมั่ง รู้มันว่าเหนื่อย  ผมก็บอกว่าก็แม่ให้ทำยังงี้ๆๆก็ทะเลาะกันอีก ว่าถ้าเป็นยังงี้ไม่ต้องมาหรอกถ้าจะเรื่องมากขนาดนี้   
 
ผมต้องทำไงครับผมท้อแท้มากเลย ผมชอบคิดว่า "ถ้าคนที่ตายตอนนั้นเป็นผมเขาก็คงจะมีความสุขดี"  
ผมโคตรเหงาเลยเพื่อนก็แทบไม่มีนอกจากเล่นเกมแล้วหาเพื่อนก็ไม่มีแล้ว ผมต้องใช้หน้ากากเวลาเขาหาคนตลอดเลย ทำให้ผมเป็นคนร่าเริงสร้างรอยยิ้มไม่มีใครรับฟังผมได้เลยไม่มีใครทำให้ผมไว้ใจได้เลย ทั้งหมดที่ผมเจอมาผมพึ่ง 19 เอง มีใครเป็นเหมือนผมมั้ยขอบคุณที่รับฟัง