ชีวิตที่มีทางเลือกแต่เลือกไม่ได้

เรารู้สึกว่าแม่จะเป็นคนที่คอยบงการชีวิตเรา ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่เค้าจะเป็นคนคิดแทนเราเสมอว่าเราต้องการและเรารับได้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยถามเราสักคำ พอเราปฎิเสธก็หาว่าเราเถียง พอเราไม่ชอบก็บอกว่าสิ่งที่เลือกให้อ่ะดีที่สุด เราก็คิดนะ ถ้าจะมาบงการชีวิตขนาดนี้จะให้เราเกิดมาทำไม บางทีเราก็อยากจะโกนออกไปว่าไม่ต้องมายุ่ง แต่ในใจก็คือกลัวบาป แต่เรารู้นะว่า นิสับเราตอนนี้เปลี่ยนไปเยอะมาก จากแต่ก่อนที่เราเชื่อฟังแม่ พอมาตอนนี้เราจะเถียงเราขแม่ทุกอย่างแล้วเป็นคนที่อารมณ์เสียง่ายมากอะไรที่แม่บอกว่าดีเราจะขัดและเถียงสุดฤทธิ์เพื่อให้เค้ารู้ส่าสิ่งที่เค้าคิดมันไม่ได้ดีขนาดนั้น