เปื่อยเปื่อยเปื่อย

ชีวิตวัยทำงานก็เหมือนวนอยู่แต่ลูปเดิมๆตลอด ตื่นนอน ทำงาน กลับบ้าน เป็นแบบนี้ตลอด วันหยุดก็นอนเปื่อยอยู่แต่ที่บ้าน ไม่มีเพื่อนเที่ยว เพราะต่างคนก็ต่างมีหน้าที่ ผู้คนก็เจอแต่คนเดิมๆ สังคมเดิมๆ ตอนเรียนค

ไม่รู้ผักที่บ้านเป็นอะไร อยู่ๆก็เหี่ยวเฉาขึ้นมาซะงั้นทั้งๆที่นางรดน้ำทุกวัน ดาวเรือง มะเขือเทศ พริกหยวก แตงกวา จับมือกันเฉาไปพร้อมๆกัน คนปลูกนี่สลดเลย อุตส่าห์ทะนุถนอม มองเช้ามองเย็น ทั้งพริกทั้งแตงกว

ต๊ะเอ๋....คิดถึงจุงเบย เค้าชื่อน้องพิ้งค์ นะก๊ะ. หายหน้าไปนานเลย. เพราะทำงานหัวบาน. เปื่อยเรื้อรังด้วย. หนำซ้ำโดนล๊อคอิน ohmsom ล่อลวง. กักขังหน่วงเหนี่ยว จนรู้สึกช่วงนี้ ต่อมคึก ฝีบลงๆ ไม่ค่อยไ

กำไร มาจากยอดขาย อยากได้ประตูก็ต้องยิง ต้องจบให้ได้ ครึ่งหลังสู้ๆ