อีกหนึ่งอาทิตย์ ผมต้องเดินทางไปขึ้นศาลครับ ผมถูกภรรยาที่ใช้ชีวิตร่วมกันมา ยี่สิบกว่าปี ฟ้องหย่าครับ แล้วเขาก็หย่าผมไปแล้วด้วย
ผมไปยื่นเรื่องต่อศาล ให้พิจารณาคดีใหม่ เนื่องจากผมไม่รู้จริงๆตอนที่เขาฟ้อง เรื่องราวของผม มันเจ็บปวด มันไม่มีเหตุผล ไม่มีความยุติธรรมใดๆเลย
ให้กับผม ผมขอเล่าแค่คล่าวๆละกันครับเพราะมันยาว หากดูจากกระทู้เก่าๆ จะรู้ว่า ผมทรมานขนาดไหน กับความพยายามในการใช้ชีวิต โดยมี
โรคซึมเศร้า เป็นเงาตามตัว เริ่มจากการแยกกันอยู่ เขาไปทำงาน อยู่บ้านคนรวย ได้เจอสังคมใหม่ ได้พบคนใหม่ๆ ได้เจอชีวิตที่สุขสบาย ไม่แปลก
หากเขาจะมีใครเข้ามา ในวันที่ชีวิตผมย่ำแย่ ทั้งแม่ป่วย ทั้งงานมีน้อย ทั้งโคหวิด ประเดประดังเข้ามา ผมปรึกษาหารือใดๆกับเขาไม่เคยได้ โทรไป
มีแต่บ่นมีแต่ด่า แล้วไล่ให้ไปหาทำงาน หาแบกผ้ก (ผมเป็นผู้รับเหมา) ในช่วงที่มีแต่คนตกงาน ไม่ว่าทางไหนก็แย่จากสถานการณ์โควิท ผมจะทำยังไง?
รถก็ไม่ให้ผมใช้ ปรึกษาอะไรก็มีแต่ด่าว่า คำพูดคำจาก็เปลี่ยนไป ผมเริ่มระแวงส่งสัย แล้วก็พยายามหาข้อมูลต่างๆของเธอ แล้วก็พบหลายอย่างที่ไม่น่าใว้ใจ
จนจับได้ว่าแอบส่งข้อตวามด่าว่าผมกัยเพื่อน ซึ่งเพื่อนก็เลว ใส่ร้ายผม อ้างว่าพ่อผมเป็นคนพูด ทั้งที่มันไม่จริง เหมือนเป็นโอกาษของเขา เขาเอาเรื่องนั้นมา
โวยวายจนใหญ่โต ต่อเมื่อผมถาม เขาไม่เคยรับฟังใดๆ แล้วเรื่องที่ผมค้างคาใจล่ะ? เขาไลน์หาใครทุกคืน โทรคุยกับใครทุกวัน ผมเป็นสามีแท้ๆ ไม่เคยแม้แต่
จะส่งข้อความหา ความน้อยใจ คิดมาก ทำให้ผมเริ่มแย่ เขาไม่รับฟังใดๆ นอกจากให้ผมรับข้อเสนอเขา ให้ต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก 2 ปี
ข้อเสนอแบบนี้ มีใครรับได้บ้างครับ มันปกติไหม? มันถูกต้องไหม? เขาปิดกั้นผมทุกช่องทาง บล๊อคเฟส ไลน์ เบอร์โทร ของผมหมดทุกทาง ผมพยายามหาทางติดต่อ พยายามหาทางพูดคุย แต่ไม่เคยได้รับ ยิ่งพยายามตามดู ยิ่งขุดคุ้ย ก็เชื่อได้ว่า เขาน่าจะมีใครอื่น แต่ผมไม่เคยได้รับคำตอบใดๆเลย ความเครียด
ความท้อแท้ ความน้อยใจ เสียใจ ทำให้ผมแทบเป็นบ้า ผมพยายามฆ่าตัวตาย อย่างน้อยๆก็ สองครั้งที่เกือบตาย เคยพยายามตามไปแอบดู แต่สุดท้ายก็
ไม่กล้าอยู่ดูว่าเขาอยู่กับใคร เพราะกลัวอดใจไม่ไหวหากเห็นอยู่กับใครผมคงฆ่าเขาตายแน่ๆ จนวันที่ผมหาทางติดต่อได้ คำพูดสุดท้ายที่ได้จากปากเขา
"กูไม่ทนแล้ว ไม่มีปัญญา เลี้ยงกูกับลูกหรอก" นั่นคือคำพูดสุดท้าย ที่ผมได้ยินเสียงเขา ความเจ็บปวดเสียใจ ทำให้ผม รู้จักกับโรคซึมเศร้า มันกัดกิน
และทรมานผม อยู่ข้างในตลอดมา ผมรวบรวมชีวิตที่เหลืออยู่ ต่อสู้ดิ้นรนอดทน จนมาถึงวันนี้ วันที่ผมได้รับรู้ว่า เขาฟ้องหย่าผมไปเรียบร้อยแล้ว
เขามีเงินจ้างทนาย ร่างคำร้องที่ ถ้าไม่เลวจริงคงทำไม่ได้ ฟ้องผมตั่งแต่วันที่ ผมนอนเหมือนคนตายมีแต่ร่างกาย ไม่มีจิตใจ หากวันนั้นผมรู้ว่าเขาฟ้องหย่าผม
ผมยังไม่รู้เลยว่า ผมจะมีปัญญาจะลุกขึ้นมาต่อสู้ไหม ผมผ่านวันคืนมาอย่าง ทุกข์ ทรมาน หลายคนว่าผม งมงาย ว่าผมจะไปสนใจอะไรอีกกับคนที่มันทำกับ
ผมได้ขนาดนี้ ไม่เคยสนใจซักนิดว่าผมจะรู้สึกอย่างไร ไม่เคยสนใจด้วยซ้าว่า จะเป็น หรือ จะตาย วันเวลาที่ผ่านมา ยี่สิบกว่าปี มันไม่มีความหมายกับเขาแล้ว
ไม่ต้องไปวิ่งตาม ไม่ต้องไปพิสูจน์แล้วว่าเขา นอกใจ มีใครอื่นจริงไหม? การกระทำมันก็ชัดเจนแล้ว เมื่อย้อนมานึกถึงคำพูดของคนรอบข้าง แล้วย้อนกลับ
มาถามใจตัวเอง ผมรู้แค่ว่า ตอนนั้ผมเหนื่อย เหนื่อยมากๆ ผมพยายามทำในหลายๆสิ่ง เพื่อให้ตัวเองก้าวไปช้างหน้าได้ คงเพราะความพยายามที่มากจนเกินไป ตอนนี้ผมพลาด หากผมจะสู้กับเขาในศาล ผมต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้ ไหนจะต้องดูแลทางบ้าน เพราะเป็นลูกคนเดียว ไหนจะดูแล รักษาตัวเอง ไหนจะต้องหาทนายมาสู้คดีอีก ทุกอย่างมันกดดันไปหมด ที่ผมจะสู้ ไม่ใช่ว่าผมอยากได้เขาคืน เพราะ ถ้าเป็นของคนอื่นแล้ว มันก็จะไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ไม่ว่าชาตินี้ หรือชาติหน้า ผมเคยพูดใว้แล้ว แต่ที่ผมจะสู้ เพื่อให้ทุกคนได้เห็นว่า มันไม่ถูกต้อง กับการกระทำแบบนี้ หากคุณทำลายชีวิต คนหนึ่งคน ที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานาน สร้างครอบครัวมาด้วยกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผล หมดใจต่อกันแล้ว หรือมีคนใหม่ นอกใจ เห็นคนใหม่ดีกว่า หรือจะบอกว่า ผมมันไม่มีอนาคตก็ยังได้
แต่ ไม่ควรมาทำแบบนี้ ไม่ควรทำร้ายทำลายกันแบบนี้ ไม่ควรนอกใจ สวมเขากันแบบนี้ ยอมรับครับ ตอนนี้ผมเหนื่อย ที่จะต้องรับมือกับความรู้สึกของตัวเอง
รับมือกับ สภาพจิตใจที่ป่วยๆของตัวเองจริงๆครับ รับมือกับแรงกดดันต่างๆที่เข้ามาในชีวิต ลำพังแค่ใช้ชีวิตให้ผ่านไปแต่ละวันก็ยากแล้ว ต้องหาทาง ทำงาน
หาเงิน เพื่อสู้รบกับความ อยุติธรรมที่พบเจออีก ผมเ้หนื่อย ผมท้อ ผมเจ็บปวด ทรมานกับเสียงที่อยู่ในหัว มันบอกผมตลอดว่าไม่ยอม ยังไงก็จะไม่ยอม
แต่ร่างกาย กับจิตใจตอนนี้ มันรู้สึกถึงความ แตกสลายไปหมดแล้วครับ สภาพจิตไม่ดีเลย สภารพร่างกายก็ไม่ต่างกัน เมา สลบ ตื่นมาก็เมา หลายวันแล้ว
สงสารตัวเองมากครับ เมื่อถึงวัน ผมจะสู้ต่อดีไหม? หรือให้มันจบๆกันไป ที่เขาฟ้องผมมันเป็นเท็จ ผมมีหรักฐานพอจะพิสูจน์ตัวเองได้ และพอจะฟ้องกลับได้ด้วยซ้า และคิดว่ามากพอ ที่จะเอาคนที่อยู่ในเงามืดเขาออกมาด้วย ใจนึงก็เจ็บแค้น อีกใจนึงก็เหนื่อยท้อแท้เสียใจ อยากจบ อยากพอ แต่ติดตรงลูก
ผมไม่มีโอกาษแม้แต่ได้ยินเสียง ผมคิดถึงลูก ผมยอมไม่ได้ ผมควรทำอย่างไรดีครับ
ควรหยุด ควรพอ หรือ เดินหน้าสู้ต่อดีครับ
ผมไปยื่นเรื่องต่อศาล ให้พิจารณาคดีใหม่ เนื่องจากผมไม่รู้จริงๆตอนที่เขาฟ้อง เรื่องราวของผม มันเจ็บปวด มันไม่มีเหตุผล ไม่มีความยุติธรรมใดๆเลย
ให้กับผม ผมขอเล่าแค่คล่าวๆละกันครับเพราะมันยาว หากดูจากกระทู้เก่าๆ จะรู้ว่า ผมทรมานขนาดไหน กับความพยายามในการใช้ชีวิต โดยมี
โรคซึมเศร้า เป็นเงาตามตัว เริ่มจากการแยกกันอยู่ เขาไปทำงาน อยู่บ้านคนรวย ได้เจอสังคมใหม่ ได้พบคนใหม่ๆ ได้เจอชีวิตที่สุขสบาย ไม่แปลก
หากเขาจะมีใครเข้ามา ในวันที่ชีวิตผมย่ำแย่ ทั้งแม่ป่วย ทั้งงานมีน้อย ทั้งโคหวิด ประเดประดังเข้ามา ผมปรึกษาหารือใดๆกับเขาไม่เคยได้ โทรไป
มีแต่บ่นมีแต่ด่า แล้วไล่ให้ไปหาทำงาน หาแบกผ้ก (ผมเป็นผู้รับเหมา) ในช่วงที่มีแต่คนตกงาน ไม่ว่าทางไหนก็แย่จากสถานการณ์โควิท ผมจะทำยังไง?
รถก็ไม่ให้ผมใช้ ปรึกษาอะไรก็มีแต่ด่าว่า คำพูดคำจาก็เปลี่ยนไป ผมเริ่มระแวงส่งสัย แล้วก็พยายามหาข้อมูลต่างๆของเธอ แล้วก็พบหลายอย่างที่ไม่น่าใว้ใจ
จนจับได้ว่าแอบส่งข้อตวามด่าว่าผมกัยเพื่อน ซึ่งเพื่อนก็เลว ใส่ร้ายผม อ้างว่าพ่อผมเป็นคนพูด ทั้งที่มันไม่จริง เหมือนเป็นโอกาษของเขา เขาเอาเรื่องนั้นมา
โวยวายจนใหญ่โต ต่อเมื่อผมถาม เขาไม่เคยรับฟังใดๆ แล้วเรื่องที่ผมค้างคาใจล่ะ? เขาไลน์หาใครทุกคืน โทรคุยกับใครทุกวัน ผมเป็นสามีแท้ๆ ไม่เคยแม้แต่
จะส่งข้อความหา ความน้อยใจ คิดมาก ทำให้ผมเริ่มแย่ เขาไม่รับฟังใดๆ นอกจากให้ผมรับข้อเสนอเขา ให้ต่างคนต่างอยู่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก 2 ปี
ข้อเสนอแบบนี้ มีใครรับได้บ้างครับ มันปกติไหม? มันถูกต้องไหม? เขาปิดกั้นผมทุกช่องทาง บล๊อคเฟส ไลน์ เบอร์โทร ของผมหมดทุกทาง ผมพยายามหาทางติดต่อ พยายามหาทางพูดคุย แต่ไม่เคยได้รับ ยิ่งพยายามตามดู ยิ่งขุดคุ้ย ก็เชื่อได้ว่า เขาน่าจะมีใครอื่น แต่ผมไม่เคยได้รับคำตอบใดๆเลย ความเครียด
ความท้อแท้ ความน้อยใจ เสียใจ ทำให้ผมแทบเป็นบ้า ผมพยายามฆ่าตัวตาย อย่างน้อยๆก็ สองครั้งที่เกือบตาย เคยพยายามตามไปแอบดู แต่สุดท้ายก็
ไม่กล้าอยู่ดูว่าเขาอยู่กับใคร เพราะกลัวอดใจไม่ไหวหากเห็นอยู่กับใครผมคงฆ่าเขาตายแน่ๆ จนวันที่ผมหาทางติดต่อได้ คำพูดสุดท้ายที่ได้จากปากเขา
"กูไม่ทนแล้ว ไม่มีปัญญา เลี้ยงกูกับลูกหรอก" นั่นคือคำพูดสุดท้าย ที่ผมได้ยินเสียงเขา ความเจ็บปวดเสียใจ ทำให้ผม รู้จักกับโรคซึมเศร้า มันกัดกิน
และทรมานผม อยู่ข้างในตลอดมา ผมรวบรวมชีวิตที่เหลืออยู่ ต่อสู้ดิ้นรนอดทน จนมาถึงวันนี้ วันที่ผมได้รับรู้ว่า เขาฟ้องหย่าผมไปเรียบร้อยแล้ว
เขามีเงินจ้างทนาย ร่างคำร้องที่ ถ้าไม่เลวจริงคงทำไม่ได้ ฟ้องผมตั่งแต่วันที่ ผมนอนเหมือนคนตายมีแต่ร่างกาย ไม่มีจิตใจ หากวันนั้นผมรู้ว่าเขาฟ้องหย่าผม
ผมยังไม่รู้เลยว่า ผมจะมีปัญญาจะลุกขึ้นมาต่อสู้ไหม ผมผ่านวันคืนมาอย่าง ทุกข์ ทรมาน หลายคนว่าผม งมงาย ว่าผมจะไปสนใจอะไรอีกกับคนที่มันทำกับ
ผมได้ขนาดนี้ ไม่เคยสนใจซักนิดว่าผมจะรู้สึกอย่างไร ไม่เคยสนใจด้วยซ้าว่า จะเป็น หรือ จะตาย วันเวลาที่ผ่านมา ยี่สิบกว่าปี มันไม่มีความหมายกับเขาแล้ว
ไม่ต้องไปวิ่งตาม ไม่ต้องไปพิสูจน์แล้วว่าเขา นอกใจ มีใครอื่นจริงไหม? การกระทำมันก็ชัดเจนแล้ว เมื่อย้อนมานึกถึงคำพูดของคนรอบข้าง แล้วย้อนกลับ
มาถามใจตัวเอง ผมรู้แค่ว่า ตอนนั้ผมเหนื่อย เหนื่อยมากๆ ผมพยายามทำในหลายๆสิ่ง เพื่อให้ตัวเองก้าวไปช้างหน้าได้ คงเพราะความพยายามที่มากจนเกินไป ตอนนี้ผมพลาด หากผมจะสู้กับเขาในศาล ผมต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้ ไหนจะต้องดูแลทางบ้าน เพราะเป็นลูกคนเดียว ไหนจะดูแล รักษาตัวเอง ไหนจะต้องหาทนายมาสู้คดีอีก ทุกอย่างมันกดดันไปหมด ที่ผมจะสู้ ไม่ใช่ว่าผมอยากได้เขาคืน เพราะ ถ้าเป็นของคนอื่นแล้ว มันก็จะไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ไม่ว่าชาตินี้ หรือชาติหน้า ผมเคยพูดใว้แล้ว แต่ที่ผมจะสู้ เพื่อให้ทุกคนได้เห็นว่า มันไม่ถูกต้อง กับการกระทำแบบนี้ หากคุณทำลายชีวิต คนหนึ่งคน ที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานาน สร้างครอบครัวมาด้วยกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผล หมดใจต่อกันแล้ว หรือมีคนใหม่ นอกใจ เห็นคนใหม่ดีกว่า หรือจะบอกว่า ผมมันไม่มีอนาคตก็ยังได้
แต่ ไม่ควรมาทำแบบนี้ ไม่ควรทำร้ายทำลายกันแบบนี้ ไม่ควรนอกใจ สวมเขากันแบบนี้ ยอมรับครับ ตอนนี้ผมเหนื่อย ที่จะต้องรับมือกับความรู้สึกของตัวเอง
รับมือกับ สภาพจิตใจที่ป่วยๆของตัวเองจริงๆครับ รับมือกับแรงกดดันต่างๆที่เข้ามาในชีวิต ลำพังแค่ใช้ชีวิตให้ผ่านไปแต่ละวันก็ยากแล้ว ต้องหาทาง ทำงาน
หาเงิน เพื่อสู้รบกับความ อยุติธรรมที่พบเจออีก ผมเ้หนื่อย ผมท้อ ผมเจ็บปวด ทรมานกับเสียงที่อยู่ในหัว มันบอกผมตลอดว่าไม่ยอม ยังไงก็จะไม่ยอม
แต่ร่างกาย กับจิตใจตอนนี้ มันรู้สึกถึงความ แตกสลายไปหมดแล้วครับ สภาพจิตไม่ดีเลย สภารพร่างกายก็ไม่ต่างกัน เมา สลบ ตื่นมาก็เมา หลายวันแล้ว
สงสารตัวเองมากครับ เมื่อถึงวัน ผมจะสู้ต่อดีไหม? หรือให้มันจบๆกันไป ที่เขาฟ้องผมมันเป็นเท็จ ผมมีหรักฐานพอจะพิสูจน์ตัวเองได้ และพอจะฟ้องกลับได้ด้วยซ้า และคิดว่ามากพอ ที่จะเอาคนที่อยู่ในเงามืดเขาออกมาด้วย ใจนึงก็เจ็บแค้น อีกใจนึงก็เหนื่อยท้อแท้เสียใจ อยากจบ อยากพอ แต่ติดตรงลูก
ผมไม่มีโอกาษแม้แต่ได้ยินเสียง ผมคิดถึงลูก ผมยอมไม่ได้ ผมควรทำอย่างไรดีครับ