สงสารตัวเอง คนบ้านนอกมาเริ่มงานในเมืองกรุง? จะอยู่ต่อ หรือผมควรจะกลับบ้านดีคับ

เมื่อก่อนผมทำงานที่บ้าน หาเช้ากินค่ำ ผมเป็นลูกชายคนเดียว แม่ผมเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว พ่อทิ้งผมกับแม่ตั้งแต่ผมจำความได้ ผมมีเมียและลูก2 คน ในชีวิตผมมีแค่ ญาติเมีย ที่เป็นญาติผู้ใหญ่  ญาติผมก็มี เเต่เขาเห็นแก่ตัวเรื่องผลประโยชน์ที่ดินมรดก ผมเลยตัดขาดไม่สนใจไม่ไปวุ่นวาย พ่อไปมีครอบครัวใหม่ มีลูกกับเมียใหม่3 คน ชีวิตผมกับแฟนสู้ทนมาด้วยกัน ตั้งแต่แม่ของผมป่วย ผมทำงานร้านซ่อมรถยนต์ ได้วันละ200 เเละได้พิเศษ ตอนนั้น ต้องซื้อแพมเพิสซื้อนมมาให้แม่ เมียผมก็ท้อง แทบไม่มีเงินเหลือซื้อของบำรุงลูก ตอนนั้นผมกับเมียโคตรลำบากตอนท้องลูกคนที่1 ดีที่บ้านไม่ได้เช่า และยังมีแม่แฟนช่วยบ้าง แม่ผมเสียได้4 วันงานศพเสร็จลูกผมก็คลอดออกมา ผมก็ทำงานร้านซ่อมรถต่อ ผมหาเช้ากินค่ำอยู่แบบนี้จนมีลูกคนที่2  ผมทำงานแฟนเลี้ยงลูก จนวันหนึ่ง เห็นเพื่อนเขากลับบ้านวันหยุด เขาทำงานอยู่กรุงเทพ เขามีรถ กลับมาก็พาลูกๆๆไปเที่ยว ตัดมาที่เรา มีเงินแค่กินไปวันๆๆ เลยชวนเมียว่า มาทำงานที่กรุงเทพหางานโรงงานทำ เราลงมาทำงานช่วง ปีใหม่ ฝากลูกไว้กับแม่ยาย ตอนขึ้นรถเมียผมร้องไห้คิดถึงลูก ลูกคนโตก็ร้องตามแม่  เราหางาน ผมก็ได้เข้าทำงานที่โรงพิมพ์ ส่วนแฟนทำโรงงานแพ๊คของ เดือนแรกลำบากมากๆๆ รถไม่มี ต่างคนต่างนั่งวิน อยู่ห้องโล่งๆๆ มีแค่พัดลม1 ตัว และ ที่นอน1ผืน หมอน2 ใบ กาน้ำร้อน1ตัว เดือนแรกกว่าตังจะออกกินแต่มาม่า ปลากระป๋อง พอตังออกก็ส่งให้ลูก ใช้หนี้ที่ยืมเป็นทุนมาทำงาน ซื้อหม้อหุงข้าว พอเริ่มอยู่ตัว ก็ซื้อตู้เย็น ซื้อรถมอไซต์มือสองต่อจากคนรู้จัก โดนผ่อนเดือนละ1000 พอเริ่มจะดี เดือนพฤษภาคมโรงงานผมก็ไม่มีโอที เงินออกเดือนละ 10000 กว่าบาท แฟนตกงาน เพราะทำงานเป็นสัญญาจ้าง รายได้มีแค่ผม เดือนนี้หนักมากๆๆสำหรับผม ส่งให้ลูก ไม่ส่งก็ไม่ได้ กลัวลูกไม่มีกิน ช้ำร้าย เหลือเงิน3000 บาทสุดท้ายไว้จ่ายค่าห้อง ไว้กิน เพื่อนทักมาขอยืมวันที่28 เขาบอกพรุ่งนี้ตอนเย็นคืน รีบใช้เงินมากๆๆ ผมก็โอนให้ เขายืม2500 บาท ซึ่งเป็นเงินเอาไว้จ่ายค่าห้อง จนวันนี้วันที่5ซึ่งครบกำหนดจ่าย ผมยังไม่ได้จ่าย ซึ่งถ้าเกินวันนี้ เขาปรับวันละ100 บาท วันที่10 ถ้าไม่จ่ายเขาจะล็อคห้อง ผมทวงทุกวันจนผมอาย ตอนนี้ท้อหนัก ทักไปบอกเจ้าของหอ บอกขอจ่ายวันที่15 ซึ่งเงินจะออก ขอจ่าย15 เขาก็โอเค ถ้าเลยวันที่10 คิดเป็นวันละ150 บาท ถ้า15 ไม่มีจ่ายอีก คือล็อคห้อง ตอนนี้ผมสับสนกับชีวิตจะคืนห้องแล้ว กลับบ้านก็กลับไม่ได้ เพราะไม่มีเงินค่ารถ+โรคไวรัส อยู่ต่อผมต้องจ่ายค่าปรับอีกเยอะ ทำงาน1วันผมได้แค่วันละ331บาทเอง ตังออก15 ก็ออกแค่4-5 พัน จ่ายค่าห้อง+ค่าปรับ แล้วผมจะเอาเงินไหนกินและไปทำงาน ผมโง่เองที่ให้เพื่อนยืมเงิน เหลือ500 บาทตั้งแต่28 จนจะเข้าวันที่6 ผมกับเมียประหยัดมากๆ ดีที่มีมาม่ากับข้าวตุนไว้ ข้าวกับมาม่าก็จะหมด เหลือเงินแค่100 บาท ผมสงสารเมียที่ต้องอดๆอยากๆนอนหิว จะไปขอข้าววัดก็ไม่อยากไปเบียดเบียนพระ จะพาแฟนไปขอนอนวัด ก็สงสารแฟน เพราะอาทิตย์นี้กับอาทิตย์หน้าผมทำงานเข้ากะ ผมควรจะทนทำงานหรือพอแค่นี้ ไปนอนวัด รอเงินออกวันที่15 แล้วกับบ้านดีคับ