ขอเกริ่นก่อนนะคะว่าหนูอายุ20ปีพึ่งจะเรียนจบ ปวส หนูแค่คบหาไปมากับแฟนแต่ไม่เคยได้ออกมาใข้ชีวิตร่วมกันค่ะเราคบกัน1ปีกว่าจะ2ปีค่ะ
เข้าเรื่องเลยนะคะ
คือหนูกำลังตั้งครรภ์ค่ะ ตอนที่ตรวจเจอแฟนหนูต้องการให้หนูเอาเด็กไว้แต่หนูต้องการเอาออกเพราะตัวเองยังไม่ได้ทำงานแถมพึ่งเรียนจบ เราทะเลาะเรื่องนี้จนสุดท้ายหนูก็ใจอ่อนยอมเอาเด็กไว้เราจึงตัดสินใจบอกพ่อกับแม่ทั้ง2ฝ่ายและเราก็ได้หมั้นหมายกันไว้ก่อน และพ่อแม่ของเราเค้าให้เราได้ออกไปใช้ชีวิตร่วมกัน2คน คือเค้าเช่าบ้านให้เรานะคะ เค้าอยากให้เราได้อยู่ด้วยกันเพราะเราไม่เคยกินอยู่ด้วยกันแค่เคยไปไหนมาไหนเฉยๆ เค้าเป็นคนติดเพื่อนค่ะตอนอยู่ที่บ้านตัวเองเค้ายะออกไปหาเพื่อนทุกวัน พอมาอยู่กับหนูแรกๆก็ไม่ออกไปนะคะ หลังๆเริ่มขอออกวันละชั่วโมง สองชั่วโมงหนูก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เหมือนเค้าอึดอัดที่อยู่กัยหนูเค้าไปบอกแม่เค้าว่าเค้าอึดอัดเค้าอยากออกจากบ้านเมื่อไหร่ก็ได้ แม่เค้าก็โทรมาบอกหนูให้หนูยอมๆเค้าไปก่อน หนูก็ยอมค่ะจนมีวันนึงเค้าออกไปจนข้ามวันตอนเย็นพึ่งกลับมาแบะเราก็มีปัญหากัน ใีปากเสียงกันจนเค้าเผลอทำร้ายหนูหนูเลยเลือกที่จะกลับบ้านเพราหนูกลัวเค้ามาก มันจึงทำให้เราห่างกัน แต่ไม่ได้คุยกันอีกเลยจนผ่านไป1อาทิตย์ หนูไปรู้ว่าเค้าคุยกับคนอื่นหนูจึงถามเค้าไปตรงๆเค้าก็ยอมรับและขอโทษ แต่หนูก็เสียใจหนูผิดหวังทั้งๆที่เค้าเป็นคนขอให้เอาลูกไว้แต่เค่าดันมาเป็นแบบนี้ เค้าคุยกับแม่ของเค้าว่าขอเวลาอยู่กับเพื่อนถ้าคลอดแล้วเค้าจะกลับมาดูแลหนูกับลูก เค้าพูดแบบนี้หนูก็พอจะรู้ว่าเค้าไม่ได้รักหนูขนาดนั้นแต่ในใจลึกๆหนูก็ยังหวังที่จะให้มันกลับมาเป็นครอบครัว พี่ๆคิดว่าถ้าหนูคลอดแล้วเค้าจะเป็นคนดีขึ้นไหมคะหรือหนูควรจะปล่อยเค้าไปคะ ทุกวันนี้หนูเสียใจมากค่ะกว่าจะหลับแต่ละคืนมันยากมากเลยค่ะคิดว่าจะปล่อยเค้าไปแต่มันก็ทำใจไม่ได้ที่ไม่มีเค้าอยู่ในชีวิต
ช่วยให้คำปรึกษาหนูหน่อยนะคะ
เข้าเรื่องเลยนะคะ
คือหนูกำลังตั้งครรภ์ค่ะ ตอนที่ตรวจเจอแฟนหนูต้องการให้หนูเอาเด็กไว้แต่หนูต้องการเอาออกเพราะตัวเองยังไม่ได้ทำงานแถมพึ่งเรียนจบ เราทะเลาะเรื่องนี้จนสุดท้ายหนูก็ใจอ่อนยอมเอาเด็กไว้เราจึงตัดสินใจบอกพ่อกับแม่ทั้ง2ฝ่ายและเราก็ได้หมั้นหมายกันไว้ก่อน และพ่อแม่ของเราเค้าให้เราได้ออกไปใช้ชีวิตร่วมกัน2คน คือเค้าเช่าบ้านให้เรานะคะ เค้าอยากให้เราได้อยู่ด้วยกันเพราะเราไม่เคยกินอยู่ด้วยกันแค่เคยไปไหนมาไหนเฉยๆ เค้าเป็นคนติดเพื่อนค่ะตอนอยู่ที่บ้านตัวเองเค้ายะออกไปหาเพื่อนทุกวัน พอมาอยู่กับหนูแรกๆก็ไม่ออกไปนะคะ หลังๆเริ่มขอออกวันละชั่วโมง สองชั่วโมงหนูก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เหมือนเค้าอึดอัดที่อยู่กัยหนูเค้าไปบอกแม่เค้าว่าเค้าอึดอัดเค้าอยากออกจากบ้านเมื่อไหร่ก็ได้ แม่เค้าก็โทรมาบอกหนูให้หนูยอมๆเค้าไปก่อน หนูก็ยอมค่ะจนมีวันนึงเค้าออกไปจนข้ามวันตอนเย็นพึ่งกลับมาแบะเราก็มีปัญหากัน ใีปากเสียงกันจนเค้าเผลอทำร้ายหนูหนูเลยเลือกที่จะกลับบ้านเพราหนูกลัวเค้ามาก มันจึงทำให้เราห่างกัน แต่ไม่ได้คุยกันอีกเลยจนผ่านไป1อาทิตย์ หนูไปรู้ว่าเค้าคุยกับคนอื่นหนูจึงถามเค้าไปตรงๆเค้าก็ยอมรับและขอโทษ แต่หนูก็เสียใจหนูผิดหวังทั้งๆที่เค้าเป็นคนขอให้เอาลูกไว้แต่เค่าดันมาเป็นแบบนี้ เค้าคุยกับแม่ของเค้าว่าขอเวลาอยู่กับเพื่อนถ้าคลอดแล้วเค้าจะกลับมาดูแลหนูกับลูก เค้าพูดแบบนี้หนูก็พอจะรู้ว่าเค้าไม่ได้รักหนูขนาดนั้นแต่ในใจลึกๆหนูก็ยังหวังที่จะให้มันกลับมาเป็นครอบครัว พี่ๆคิดว่าถ้าหนูคลอดแล้วเค้าจะเป็นคนดีขึ้นไหมคะหรือหนูควรจะปล่อยเค้าไปคะ ทุกวันนี้หนูเสียใจมากค่ะกว่าจะหลับแต่ละคืนมันยากมากเลยค่ะคิดว่าจะปล่อยเค้าไปแต่มันก็ทำใจไม่ได้ที่ไม่มีเค้าอยู่ในชีวิต