เรื่องมีอยุ่ว่าที่พื้นนั้นเป็นที่ที่พ่อสร้างบ้านไว้ค่ะ เราอาศัยอยู่มาตั้งแต่จำความได้ ที่บ้านเลี้ยงหมาเยอะเเล้วหมาดุ มีวิ่งไล่รถบ้าง ด้วยความที่รักหมา ครอบครัวจึงย้ายเข้ามาสร้างบ้านที่สวน แล้วปล่อยบ้านหลังนั้นไว้ นานๆไปเราย้ายไปอยู่ในเมือง ซื้อบ้านและแต่งงาน ญาติเราก็เข้ามาขออาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้น เรากับพ่อแล้วก็คุยกันว่าจะขายบ้านหลังนั้นให้ญาติในราคา 1.2ล้านบาท เพื่อจะเอาเงินที่เขาผ่อนส่งเราไปบ้านในเมือง เรากับพ่อสงสารเขาเห็นใจเขาที่ไม่มีบ้าน เลยคุยกับเขาว่าจะขายบ้านต่อให้ (ไม่ได้ทำสัญญาอะไรเลยเพราะเป็นญาติกัน)
เขาบอกเขาจะทยอยผ่อนให้ ตอนแรกคุยกันอย่างดิบดี ตอนหลังเราสงสารตัวเองไม่เท่าไร สงสารพ่อมากกว่า ไม่กล้าแม้จะไปทวงเงินค่าบ้าน เวลาเขาจะจ่ายเงินแต่ละที ไม่ได้ผ่อนรายเดือนนะ เขาผ่อนรายปี ไม่ทวงก็ไปจ่าย เงียบ ปีไหนทวงก็ด่า ถ้าเราทวงเอง เค้าก็ว่านะ ไม่ใช่เรื่องของเรา ดูถูกเรา ดราม่าเยอะมาก จนญาติกับเเม่ไม่คุยกัน เค้าเปรียบตัวเองเป็นคนจน ครอบครัวเรารวย ทั้งๆที่แต่ละเดือนอยุ่แบบยาจก เงินเดือนแต่ละเดือนผ่อนบ้านในเมืองจนแทบจะไม่มีกิน (เรากับพ่อกู้เงินซื้อบ้านในเมืองกู้ร่วม)
เห็นเค้าต่อเติมบ้านเปลี่ยนบ้าน ต่อเติมหลังคาเพิ่มหลายอย่างนี้ก็ผ่านมา6ปีแล้ว เราปลงไม่ได้เลยค่ะ บ้านก็บ้านของเราแต่พูดอะไรไม่ได้ (ทำไม) เครียดแทนพ่อแม่ สงสารพ่อ เรานอนร้องไห้มา2ปีกว่าแล้ว ที่คิดถึงเรื่องนี้ (คิดว่าเราไม่น่าเห็นใจเขาเลย)
ได้เงินค่าบ้านยังไม่ถึง 4แสนเลย บางปีก็ไม่ให้เลย เราไม่มีความรู้อะไรเลย คิดแค่ว่าถ้ามีโฉนดคงช่วยได้ จะทำให้อุ่นใจขึ้น เรามีทะเบียนบ้านที่เป็นของแม่อย่างเดียว
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ใส่ข้อความ
ขอบคุณที่ตั้งใจอ่านนะคะ
ที่ไม่มีโฉนด(แต่มีทะเบียนบ้าน)อยากได้โฉนดต้องทำยังไงคะ