เรื่องนี้ติดอยู่ในใจเรานานแล้วค่ะ เราอยู่กับพ่อแม่เราตั้งแต่เด็กเลย อยู่ในชนบท ครอบครัวเราก็ฐานะก็ไม่ถึงกับยากจนแต่ก็ไม่ได้ไม่มีมากขนาดนั้น ที่ผ่านมาเราเห็นตลอดว่าพ่อมีอารมณ์ที่ดุร้ายตลอด ทำร้ายแม่บ้าง ทำร้ายลูกๆในบ้านบ้างเวลาที่ใครพูดไม่เข้าหูแก (ชอบด่าเสียงดัง จนบ้านข้าง รอบๆ รู้กันหมด) ตอนเราเรียน ประถม-มัธยม พ่อไม่ค่อยให้ตังเราไปโรงเรียนไม่ค่อยเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน ภาระจะตกอยู่ที่แม่ที่คอยไปรับจ้างเอาตังให้เรากับพี่ชายเรียน พ่อจะทำไร่ทำสวน ไม่มีรายได้มาเลย บางก็มีแต่ก็ไม่เคยให้แม่กับลูกๆ ช่วงปิดเทอมเราก็จะหาทำงานรับจ้างทั่วไปแถวบ้าน จนตอนนี้เราอยู่มหาลัยแล้วแยกออกมาอยู่ในตัวเมือง ค่าเทอมแม่ขอพ่อให้จ่ายช่วยในบางส่วน ค่าหออีก เราก็หางานทำทันทีตอนมาอยู่คนเดียว เราต้องรับผิดชอบค่าหอ ค่าใช้จ่ายอื่นๆ แม่จะช่วยแค่ค่าเทอมแค่นั้น แม่บอกว่าสงสารเราที่ต้องทำงานตลอด ทำงานด้วยเรียนด้วย แม่ก็จะชอบถามเรามีตังไหมลูก บางทีเรามีติดตัวแค่ 500 ที่ต้องใช้อีกครึ่งเดือน เราก็บอกแม่ว่ามี เพราะที่บ้านคงไม่มีหรอก แม่ทำงานหนักมากเราไม่อยากรบกวน เพราะว่าตอนบอกว่าไม่มีแม่ก็บอกเราว่า แม่ก็ไม่มี มี 400 เดี๋ยวแม่โอนให้ เราก็ไม่เอา
จนมาวันนี้ แม่โทรมาหาเรา บอกว่าเมื่อคืนพ่อทำร้ายแม่ เพราะว่า ไปดื่มเหล้ามา แม่เลือดปากออก หัวโนเล็กน้อย เราสงสารมากจนร้องไห้ไปกับแม่ ตอนโทรคุยกัน (เราชินกับการกระทำพ่อแล้ว) แม่บอกว่า ตังค่าเทอมพ่อเอาไปซื้อปุ๋ยแล้ว บางทีก็ขอไปซื้อเหล้า แม่พยายามจะเก็บไว้ให้แล้ว แต่พ่อไม่ฟังไม่เคยห่วงลูกเรื่องค่าใช้จ่ายของลูกเลย (อันนี้เราเข้าใจมาตลอดว่าพ่อไม่ค่อยเป็นห่วง ค่ากิน ค่าหอมีจ่ายไหม แค่ถามเฉยๆเราก็ดีใจแล้ว แต่ไม่เคยถามเลย) แม่บอกพ่อชอบซ่อนตังที่ตัวเองมี แล้วชอบขอตังแม่ตลอด เรารู้มาตลอด เพราะเราชอบไปค้นเจอ เวลาหาของ พ่อก็จะโวยวายเวลาตังหายไป (เมื่อก่อนพ่อเจ้าชู้ หายไปคืนสองคืนเลย ผู้หญิงที่พ่อคบชู้ด้วยเป็นคนในหมู่บ้าน เขาชอบว่าประชดประชันแม่กับเราและพี่ชาย เวลาเจอกัน เดินสวนกัน ซึ่งเราด่ากลับค่ะ ) ตอนนี้เราก็คิดอยู่ว่าจะเรียนหรือไม่เรียนแล้ว เพราะว่าเราเหนื่อยที่ไม่มีใครช่วยซัพพอร์ตเรา พี่ชายก็มีครอบครัวกันหมด เราไม่กล้ารบกวน เราสงสารแม่ด้วยที่ทนกับพ่อตลอด (ครั้งนึงพ่อเคยเอามีดพร้า เขวี้ยงปาใส่เรา แต่โชคดีที่ไม่โดน เราฝังใจมาก) พ่อเป็นคนไม่ค่อยมีเหตุผลและเอาอารมณืเป็นใหญ่ อะไรไม่ได้ดั่งใจก็จะทุบจะตี ทั้งข้าวของและคนในครอบครัว
เราเห็นเพื่อนๆที่เรารู้จัก มีพ่อที่รักลูกมากๆ ทนทำงานทำการส่งลูกเรียน เป็นห่วงลูก เพื่อนเราพ่อเขาโทรหาตลอด มีตังใช้ไหม พอไหม อยากกินอะไรไหมพ่อส่งไปให้ ไม่สบายก็กินยานะลูก เราไม่เคยมีโมเม้นแบบนี้เลย เราต้องเก็บมาน้อยใจคนเดียวตลอด บางทีก็อิจฉาพ่อคนอื่นเวลาที่เห็นหรือเจออะไรที่ตัวเองไม่เคยได้รับเลย เราเคยพูดกับพ่อตอนอยู่มัธยม พ่อก็ต้องรักแม่นะ อยู่ด้วยกันจนจะแก่เฒ่าละ รักลูกๆด้วย เราพูดตอนพ่ออารมณ์ดี แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้นเลย แม่เราบอกว่าแม่ทนกับพ่อนะ กลัวพ่อจะไปเอาหญิงอื่น แล้วไม่รักลูก กลัวที่ดินที่สวนเป็นของคนอื่นไป เพราะแม่ก็ช่วยทำาวนตลอด
เราแค่รู้สึกเหนื่อย ทำไมเราต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินเอง อยู่คนเดียว ทำงานเลิกดึก กลับมาอาบนํ้าตี 1 ตื่นเช้า 8โมงไปเรียน กลับจากเรียนก็ทำงานเข้างาน 5 โมงเย็น เรารู้สึกท้อ ร้องไห้กับตัวเองตลอดเวลาคิดเรื่องนี้ และเรากลับรู้สึกว่าเรารักแม่มากๆ แม่เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ยิ่งเวลาแม่ไม่สบายเรากลัวแม่ทิ้งเราไปมากๆ แม่มีโรคประจำตัว ความรู้สึกที่มีต่อพ่อ เรารู้สึกว่ามันไม่ถึง 100เปอร์เซ็นต์เลย ยิ่งเรื่องที่นอกใจ ทำร้ายแม่เรายิ่งรับไม่ได้ เราเจอแบบนี้มาตลอดจนโต
เราไม่รู้ว่าพ่อรักครอบครัวจริงไหม เราอยากเห็นพ่อเป็นคนอบอุ่น รักกครอบครัวค่ะ แค่นั้นจริงๆ
คุณพ่อใครเป็นแบบนี้บ้างคะ ?
จนมาวันนี้ แม่โทรมาหาเรา บอกว่าเมื่อคืนพ่อทำร้ายแม่ เพราะว่า ไปดื่มเหล้ามา แม่เลือดปากออก หัวโนเล็กน้อย เราสงสารมากจนร้องไห้ไปกับแม่ ตอนโทรคุยกัน (เราชินกับการกระทำพ่อแล้ว) แม่บอกว่า ตังค่าเทอมพ่อเอาไปซื้อปุ๋ยแล้ว บางทีก็ขอไปซื้อเหล้า แม่พยายามจะเก็บไว้ให้แล้ว แต่พ่อไม่ฟังไม่เคยห่วงลูกเรื่องค่าใช้จ่ายของลูกเลย (อันนี้เราเข้าใจมาตลอดว่าพ่อไม่ค่อยเป็นห่วง ค่ากิน ค่าหอมีจ่ายไหม แค่ถามเฉยๆเราก็ดีใจแล้ว แต่ไม่เคยถามเลย) แม่บอกพ่อชอบซ่อนตังที่ตัวเองมี แล้วชอบขอตังแม่ตลอด เรารู้มาตลอด เพราะเราชอบไปค้นเจอ เวลาหาของ พ่อก็จะโวยวายเวลาตังหายไป (เมื่อก่อนพ่อเจ้าชู้ หายไปคืนสองคืนเลย ผู้หญิงที่พ่อคบชู้ด้วยเป็นคนในหมู่บ้าน เขาชอบว่าประชดประชันแม่กับเราและพี่ชาย เวลาเจอกัน เดินสวนกัน ซึ่งเราด่ากลับค่ะ ) ตอนนี้เราก็คิดอยู่ว่าจะเรียนหรือไม่เรียนแล้ว เพราะว่าเราเหนื่อยที่ไม่มีใครช่วยซัพพอร์ตเรา พี่ชายก็มีครอบครัวกันหมด เราไม่กล้ารบกวน เราสงสารแม่ด้วยที่ทนกับพ่อตลอด (ครั้งนึงพ่อเคยเอามีดพร้า เขวี้ยงปาใส่เรา แต่โชคดีที่ไม่โดน เราฝังใจมาก) พ่อเป็นคนไม่ค่อยมีเหตุผลและเอาอารมณืเป็นใหญ่ อะไรไม่ได้ดั่งใจก็จะทุบจะตี ทั้งข้าวของและคนในครอบครัว
เราเห็นเพื่อนๆที่เรารู้จัก มีพ่อที่รักลูกมากๆ ทนทำงานทำการส่งลูกเรียน เป็นห่วงลูก เพื่อนเราพ่อเขาโทรหาตลอด มีตังใช้ไหม พอไหม อยากกินอะไรไหมพ่อส่งไปให้ ไม่สบายก็กินยานะลูก เราไม่เคยมีโมเม้นแบบนี้เลย เราต้องเก็บมาน้อยใจคนเดียวตลอด บางทีก็อิจฉาพ่อคนอื่นเวลาที่เห็นหรือเจออะไรที่ตัวเองไม่เคยได้รับเลย เราเคยพูดกับพ่อตอนอยู่มัธยม พ่อก็ต้องรักแม่นะ อยู่ด้วยกันจนจะแก่เฒ่าละ รักลูกๆด้วย เราพูดตอนพ่ออารมณ์ดี แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้นเลย แม่เราบอกว่าแม่ทนกับพ่อนะ กลัวพ่อจะไปเอาหญิงอื่น แล้วไม่รักลูก กลัวที่ดินที่สวนเป็นของคนอื่นไป เพราะแม่ก็ช่วยทำาวนตลอด
เราแค่รู้สึกเหนื่อย ทำไมเราต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินเอง อยู่คนเดียว ทำงานเลิกดึก กลับมาอาบนํ้าตี 1 ตื่นเช้า 8โมงไปเรียน กลับจากเรียนก็ทำงานเข้างาน 5 โมงเย็น เรารู้สึกท้อ ร้องไห้กับตัวเองตลอดเวลาคิดเรื่องนี้ และเรากลับรู้สึกว่าเรารักแม่มากๆ แม่เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ยิ่งเวลาแม่ไม่สบายเรากลัวแม่ทิ้งเราไปมากๆ แม่มีโรคประจำตัว ความรู้สึกที่มีต่อพ่อ เรารู้สึกว่ามันไม่ถึง 100เปอร์เซ็นต์เลย ยิ่งเรื่องที่นอกใจ ทำร้ายแม่เรายิ่งรับไม่ได้ เราเจอแบบนี้มาตลอดจนโต
เราไม่รู้ว่าพ่อรักครอบครัวจริงไหม เราอยากเห็นพ่อเป็นคนอบอุ่น รักกครอบครัวค่ะ แค่นั้นจริงๆ