คนเป็นพ่อเค้าพูดกันแบบนี้หรอคะ

(ชอบตอบทีนะคะ)คือวันนี้เราไปกินอาหารเย็นบ้านเพื่อนพ่อมา เค้าก็คุยกันภาษาผู้ใหญ่จนเค้ามาแซวเราว่าเรานี่พูดน้อยนะไม่เหมือนน้องเลย พ่อเราก็พูดประมาณว่าเป็นใบ้ แต่กับผู้ชายนี่พูดเก่ง พ่อกะเอาตลกๆค่ะแต่ความรู้สึกเราตอนนั้นมันดิ่งมาก เรายิ้มเจื่อนๆก่อนที่เราจะร้องไห้ออกมาแบบควบคุมตัวเองไม่ได้อะค่ะ เกริ่นเลยนะคะว่าพ่อแม่เราแยกทางกัน แม่อยู่ต่างจังหวัดมีครอบครัวใหม่กันทั้งสองฝ่าย เราอยู่กับพ่อ ซึ่งไม่ได้สนิทกันมากเราจะพูดน้อยมากกับครอบครัว แต่กับเพื่อนเราเป็นตัวเองมากๆ ก่อนหน้านี้เรามีปัญหากับพ่อเรื่องเเฟนตลอดแต่มันนานมามากแล้ว พ่อก็รู้ดีแต่เค้าคงไม่รู้ว่ามันเป็นปมเรา เราไม่คิดว่าพ่อจะพูดอย่างงี้กับเรา เราร้องไห้ตั้งแต่ที่นั่นจนตอนนี้อยู่ที่บ้านก็ยังร้องไม่หยุด มันเป็นความรู้สึกที่บอกเป็นคำพูดไม่ถูก แต่เราน้อยใจพ่อมากๆไม่อยากคุยไม่อยากได้ยินเสียงเค้าแล้วค่ะ อยากจะปรึกษาแม่แต่ก็ไม่กล้าที่จะเปิดใจคุย ทุกคิดอย่างไงกับคำพูดพ่อเราคะ เราเป็นลูกเราควรรู้สึกยังไง แต่พ่อก็เข้ามาคุยนะคะว่าที่เค้าพูดขำๆไม่ต้องร้องไห้ แต่คำพูดของพ่อก็ขึ้นมาในหัวตลอด