ควรทำยังไงกับชีวิตดีคะ?

เราเป็นเด็กบ้านนอกค่ะ​อายุ18ปี​ มีคู่หมั้นเป็นฝรั่งค่ะ​ เราเป็นเด็กที่อยู่ในกรอบที่พ่อตั้งให้ตลอดค่ะ​ ไม่มีเพื่อนเยอะ​เพราะว่าพ่อไม่อยากให้มีเพื่อนเวลาพาเพื่อนมาที่บ้านแม่เลี้ยงเรามักจะบอกว่าพามาทำไมเปลืองข้าวเปลืองอาหาร​ ไม่รู้สึกสบายใจค่ะตลอดเวลาที่อยู่กับพ่อและแม่เลี้ยง​ จะกินอาหารเยอะก็ต้องเกรงใจ​ ตอนอายุ12-13พ่อบอกว่าให้ออกจากโรงเรียนไปเรียนกศน.​ เนื่องจากว่าบ้านไม่มีเงินเยอะและจน​ (ในตอนนั้นพึ่งเช่าบ้านใหม่)​ พอเราไปเรียนกศน.บ่อยเพื่อเก็บคะแนน​กิจกรรม​ พ่อบอกว่าไม่ต้องไปบ่อยพาเพื่อนมาบ้านพ่อบอกว่าไม่ต้องพามา​ หลังจากนั้นตลอดเวลาเลยไม่มีเพื่อ​ ตอนนั้นอยากฆ่าตัวตายมากเพราะพ่อและแม่เลี้ยงบอกให้แต่งงานกับเพื่อนของพวกแก  ตอนนั้นเริ่มจะ13ปี​ มันเศร้ามากเลยค่ะที่ไม่มีใครสามมารถช่วยอะไรหนูได้​ แต่โชคดีที่ญาติรับรู้และรีบพาไปทำงานด้วย​ และต้องกลับมาเพราะกิจการของทางนั้นไม่ดี​ ตอนกลับมาต้องทำขนมช่วยและเรียนกศน.ใหม่อีกครั้งแต่ยังไม่มีเพื่อนค่ะ​ พ่อให้อยากให้คบใครเป็นเพื่อน​ เราฟังแกทุกอย่างค่ะแต่ยังไม่ดีพอสำหรับพ่อ​ พยายามฆ่าตัวตายมาตลอดจนเจอกับแฟนทางเฟซบุ๊คตอนเราเกือบอายุ17ปี
แฟนเราดีกับเราตลอดค่ะ​ ดีทุกอย่าง​ ตามใจเราทุกอย่าง​ เขาพยายามมาหาเราตอนที่โควิดมาเริ่มแรก​ แต่มาไม่ได้​ ทางบ้านของเขามีฐานะไม่ค่อยดีแต่ก็พยายามมาหาจนได้​  เมื่อกุมภาพันธ์​ไม่นานมานี้เขามาหมั้นไว้ค่ะ​ แต่ว่าแฟนเราเป็นโรคฮันติงตัน​เขามีโรคซึมเศร้าด้วย​ เราเริ่มคิดหนักกับความสัมพันธ์​เพราะะมันยากที่จะอยู่ด้วยกัน​ แฟนไม่มีเงินมากและต้องทำงานหนักทุกวัน​ เมื่อปีที่และพยายามทำงานจนเกิดอุบัตติเหตุ​ทำให้บาดเจ็บที่ไหล่ปัจจุบัน​ยังไม่หายดี ตอนนี้มีแพลนจะไปอยู่กับแฟน​ เพราะ18ปีเลยไม่มีใครเห็นด้วยที่จะนั่งเครื่องบินคนเดียว​ ไปที่นั่น​ แต่ไม่มีใครรับรู้ว่าเรารู้สึกอะไรกันที่ผ่านมาชีวิตลำบากมากเรา​อยากใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการไม่อยากอยู่ในกรอบของพ่อไม่อยากฟังความเห็นของคนอื่นเราเบื่อที่ต้องทำเป็นไม่รํ้สึกอะไร​ และในวัยเด็กโดนกระทำอะไรบ้างพ่อแม่ยังไม่รู้อะไรเลยค่ะ​ เราควรทำยังไงดี​คะ? 😢