ขอระบายหน่อยนะคะ

เรามีอาการเศร้าติดต่อกันมาหลายเดือนแล้ว เราร้องไห้ทุกวันเลยค่ะ เราเป็นตั้งแต่วันที่พ่อเราเอาสุนัขไปให้คนอื่นฆ่าเพราะสุนัขเราไปไล่กัดเป็ดคนอื่น วันนั้นเรายังอยู่โรงเรียนอยู่ ตอนนั้นพักเที่ยงพอดี อยู่ๆพ่อก็ทักมาว่าเราสุนัขให้คนอื่นไปแล้วนะ แล้วก็ถ่ายสุนัขตัวใหม่มาพร้อมกับบอกว่าจะเอาตัวนี้ไปเลี้ยงแทน เย็นวันนั้นพอเรากลับถึงบ้านก็ไม่มีสุนัขมารับเราเหมือนทุกวัน เราก็เลยรู้แล้วว่าพ่อเอาให้คนอื่นไปจริงๆ เอาไปแบบไม่มีการบอกลาอะไรเลย หลังจากวันนั้นเราก็ร้องไห้มาตลอดเลย สุนัขใหม่ที่เอามาก็คืนให้เจ้าของไปเเล้วเพราะเราทำใจเลี้ยงต่อไม่ได้ เรายังรักสุนัขตัวเดิมของเราอยู่ แล้วเราก็มารู้ทีหลังว่าพ่อเราเอาสุนัขไปให้คนอื่นฆ่า เราเสียใจหนักมากกว่าเดิมค่ะ ความรู้สึกของวันแรกที่ไม่ทีสุนัขตัวนั้นก็คือเหมือนใจมันแตกสลายไปแล้วอ่ะค่ะ เราเจ็บที่ใจมาก เหมือนมีคนเอามีดมากรีดหัวใจเราเลย เรารักสุนัขตัวนั้นมาก เราเลี้ยงมันมาตั้งแต่เด็ก เลี้ยงเองกับมือ ตี2-ตี3ก็ออกไปให้นมมัน,เล่นกับมันทุกวัน ดูเเลมันดีทุกอย่าง ตอนนี้ผ่านมา5เดือนแล้วค่ะ เรายังเจ็บเหมือนเดิม ที่เพิ่มเติมคือ เราเป็นคนที่ชอบถูกเปรียบเทียบ ไม่ว่าจะกับน้องหรือเพื่อนข้างบ้าน พ่อแม่เราจะเอาเกรดเป็นหลัก ห้ามนู้นห้ามนี่ ไม่เคยได้ไปเที่ยวกับเพื่อน วันๆอยู่แต่บ้าน เราไม่รู้ว่าเราคิดไปเองมั้ย ว่าพ่อแม่เรารักน้องมากกว่า น้องเราอยากได้อะไรก็ซื้อให้ทุกอย่าง ของที่เป็นของของเราถ้าน้องอยากได้ก็จะไปบอกพ่อแม่แล้วพ่อแม่ก็จะบอกให้เราเอาของให้น้อง ใช้งานเราตลอดไม่เคยใช้น้องเลย พูดง่ายๆคือถ้าน้องอยากได้ของเราน้องก็จะได้ เวลากินข้าวพ่อแม่ก็จะเรียกน้องไปกินแต่ไม่เรียกเราเลยทั้งๆที่เรานั่งอยู่ใกล้ๆน้อง แล้วกับข้าวเราก็ต้องทำกินเองด้วยเพราะที่แม่ทำแม่ไม่ได้ทำเผื่อเรา พ่อเราชอบบอกเราว่า หน้าก็ไม่สวย ไอ่หน้าสิว น่ากลัว เรารู้สึกเจ็บมาก พ่อพูดไม่รักษาน้ำใจเราเลย เรื่องพวกนี้มันสะสมมานานมาก มันสะสมมาเรื่อยๆจนเราอยากตายมาก เราอยากไปอยู่กับสุนัขของเราแล้ว เราโดนด่าทุกวัน ทั้งๆที่เรานั่งอยู่เฉยๆพ่อก็เข้ามาด่าเราแล้ว เรารู้สึกอยากตายมากค่ะ เราอายุ16และเราก็ยังอยากมีอนาคตอยู่ แต่ที่เราเจอมาเรารับไม่ไหวจริงๆ เพื่อนๆบอกให้เราลองไปพบแพทย์ เราไม่รู้ว่าเราจะไปดีมั้ย เราไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวยังไง ขอร้องนะคะ อย่ามาบอกเราว่าอายุแค่นี้เองเจอเรื่องพวกนี้นิดหน่อยทำเป็นรับไม่ได้ หรือประมาณว่า อายุเเค่นี้เองเอาเวลาไปตั้งใจเรียนหนังสือดีกว่ามั้ย ทำไมคะ เป็นเด็กแล้วเครียดไม่ได้เหรอคะ เด็กก็เจ็บเป็นเหมือนผู้ใหญ่นั่นแหละค่ะ ถ้าเลือกได้เราก็ไม่อยากเป็นเด็กเหมือนกัน ไม่ได้อยากเกิดมาด้วยซ้ำ ถ้าเกิดมาแล้วไม่มีความสุขแบบนี้เราก็ไม่อยากเกิดมาหรอกค่ะ นับวันอาการของเรายิ่งแย่ลง ร้องไห้หนักขึ้น นอนไม่หลับ สมองประมวลผลช้ากว่าปกติ เราอยากตาย อยากไปอยู่กับสุนัขของเราแล้ว เราอยากให้พ่อแม่รู้ว่าข้างในของเราพังมากแค่ไหน เราเคยบอกแม่ไปแล้วแต่แม่บอกกลับมาว่าไร้สาระ นั่นแหละค่ะ เราเลยไม่อยากบอกอะไรพวกเขาอีก เราเก็บไว้ในใจคนเดียวเราอึดอัดมาก เราอยากกลับไปเป็นคนที่ร่าเริงของเพื่อนๆ แต่สภาพจิตใจเราไม่ไหวจริงๆค่ะ พ่อแม่จะรู้มั้ยว่าเขาทำเราเจ็บขนาดนี้ ขอบคุณที่เสียเวลาเข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณจริงๆ