เวลาเพื่อนพูดถึงเรา เกี่ยวกับชีวิตเรานี่รู้สึกยังไงคะ

คือบางทีการสนทนาในหมู่เพื่อน เกี่ยวกับเรื่องในครอบครัวของเรา เราก็อาจจะไม่ได้ทันคิดอะไร ว่าเขาจะเอาไปพูดคุยกันต่อ เหมือนประมาณว่า ถ้าวันนึงแม่เราไม่อยู่แล้ว (หมายถึงตายอะนะคะ) แล้วเราจะไปอยู่ไหน เหมือนบ้านเกิดที่แม่อยู่ก็เป็นชื่อพี่สาวเรา พูดง่ายๆคือไม่มีอะไรเป็นชื่อเราอะคะ เขาก็พูดกันประมาณว่าหรือเราต้องไปอยู่บ้านแฟน แล้วถ้าเรามีลูกอีกล่ะ เราต้องเอาลูกไปให้แม่แฟนเราเลี้ยงแน่ๆ (ใช่ค่ะเราเคยพูด) แต่ทุกอย่างเราพูดไปเราไม่ได้คิดอะไรมากมาย เพราะเราตั้งใจจะไม่เอาลูกอยู่แล้ว ถ้าอนาคตแฟนอยากมีก็ต้องคุยกันอีกทีแหละค่ะ แต่ตอนนี้ที่คุยกันคือยังไม่อยากมีทั้งคู่ และ ตอนนี้เราซื้อบ้านร่วมกับแฟนค่ะ เราเคยพูดกับเพื่อนนะ ว่าถ้าวันนึงต้องเลิก เราก็คงไม่อยู่บ้านหลังนี้ คือเราก็งงนะคะ ว่าทำไมต้องพูดเรื่องของเราเยอะขนาดนี้ คือเขาเป็นห่วงเราใช่ไหม หรือเราต้องรู้สึกยังไง เพราะปกติคือเราจะไม่เคยยุ่งเรื่องส่วนตัวเขาเลยค่ะ ถ้าฟังก็ฟังๆ แต่ไม่เคยเอาไปพูดต่อหรืออะไรแบบนี้ อยากถามบางบ้านมีลูกหลายคน อยู่บ้านหลังเดียวกัน พอโตแล้วนี่อยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอคะ ต้องมีบ้านคนละหลัง จะอยู่ได้ก็ต่อเมื่อเป็นเจ้าของเหรอ แค่สงสัย
หรือว่าเราพูดเรื่องเราให้คนอื่นฟังมากเกินไป คือบางทีโดนถามเราก็ตอบๆไปค่ะ เราก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรขนาดนั้น เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันยังไม่เกิดขึ้น
บางทีก็รู้สึกไม่ค่อยโอเค ที่ได้ยินแบบนี้