กำลังสับสนกับอนาคตตัวเองครับ

บางครั้ง ผมก็อยากเป้นหมอ บางครั้งก็อยากเป็นนักฟิกส์ บางครั้งก็อยากเป็นวิศวะ บางครั้งผมก็อยากเป็นครู บางครั้งผมก็อยากเป็นนักธุรกิจ
สิ่งที่ผมอยากทำในตอนโตขึ้นก็คือ ออกทริปเที่ยวกินลงยูทูป ส่วนสิ่งที่ผมชอบคือ ผมชอบคณิตศาสตร์ แต่ไม่ใช่คณิตในด้านบททฤษฎีบท แต่เป็น ข้อสอบเข้าเตรียม มหิดล จุดนี้ทำให้ผมอยากเป็นติวเตอร์ อันดับแรก ผมต้องเก่งจนดูน่าเชื่อถือ ผมเลยไปสอบโอลิมปิก ปรากฏว่าไม่ติด ผมก็อกหัก เลยไปลองเอาฟิสิกส์ดู พอไปสอบกลับติด ตรงจุดนี้ทำให้ผมคิดว่าเราน่าจะเหมาะกับการเป็นอาจารย์มหาลัย แต่พอรู้ว่าการที่จะเป็นอาจารย์มหาลัยได้ ต้อง จบ ดร. ซึ่ง จบ ป.ตรี มา ต้องเรียน ต่ออีก 5 ปี กลับกันแม่ผมเป็นเป็นครูบอกว่า แม่เป็นครูแค่ 5 เงินเดือน 50,000 นะลูก ตรงนี้ก็ทำให้ผมคิดอีกว่า ผมน่าจะไปเป็น วิศวะ น่าจะรุ่งกว่า เพราะเงินดี แต่พอคืดว่า ถ้าจะเลือกเอาเงินดี ทำไมไม่ทำกิจการต่อจากพ่อ  และเกิดความสับสน ก็เลยเจอโพสต์ว่า อย่าละเลยความสามารถตัวเอง ใจความของโพสต์นี้คือ ยกตัวอย่างเช่น สมมติว่าเพื่อนคอมพัง แล้วให้เราช่วยซ้อม แสดงว่าเรามีความสามารถในด้านซ้อมคอม ตรงนี้ก็ทำให้คิดว่า เวลาที่เพื่อนมีปัญหาทางด้านจิตใจ เราจะพูดให้กำลังใจที่โดนใจตลอด ผมก็ชอบด้วยแหละ ตรงนี้ก็จะทำให้ผมอยากเป็นจิตแพทย์ แต่ผมไม่ชอบชีวะสะงั้น เลยคิด นักจิตวิทยา แต่รู้สึกว่า ไม่ใช่ ผมต้องการความคิดที่ช่วยผมได้ครับ