สวัสดีครับทุกคนผมขอพื้นที่ระบายนิดหนึ่งนะครับ
ผมเปิดร้านหม่าล่าอยู่ร้านหนึ่งในเชียงใหม่และมีหุ้นส่วนเป็นรุ่นน้องผู้ชายอยู่คนหนึ่ง คือเรื่องมีอยู่ว่าเปิดร้านมาแรกๆทุกอย่างก็ดี ดีไปหมด หุ้นส่วนก็ช่วยทุกอย่างช่วยนั้นช่วยนี่ก็ตามประสาเปิดร้านใหม่อะเนอะ เเล้วมาพักหลังๆ หุ้นส่วนคนนั้นก่เริ่มเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปมากจากหน้ามือเป็นหลังตีน จากเป็นคนช่วยหลายๆอย่าง กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปทุกๆด้าน อาทิเช่นเมื่อก่อนช่วยกันเสียบของ ช่วยกันไปตลาด ช่วยกันล้าง ช่วยกันเปิดร้าน แต่ตอนนี้มีแต่ผมคนเดียวที่ทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเสียบของ ทำน้ำจิ้มน้ำซอส ล้างจาน ยกของ กว่าจะได้พักก่ตีหนึ่งเกือบตีสองทุกวัน เเล้วทุกคนจะถามใช่ไหมว่าทำไมไม่บอกใช่ครับผมบอกไปเเล้วแต่ก่นิสัยความเห็นแก่ตัวอะเนอะ ละผมลืมบอกไปอีกหนึ่งอย่าง ของทุกอย่างที่ใช้เป็นของผมหมด ไม่ว่าจะเป็นเตาแก็ส อุปกรณ์ที่ใช้สำหรับหม่าล่า ตู้เย็นแช่ของ รถมอไซค์ของผมที่เอาไว้ต่อไฟตอนเปิดร้าน(ร้านของผมอยู่ข้างทางครับ) ร่มสองตัว กล่องใส่ของ แต่หุ้นส่วนผมมีแค่อย่างเดียวคือรถยนต์เอาไว้ขนของแค่นั้นทุกวันนี้ผมเหนื่อยอยู่คนเดียว โดนเอาเปรียบมาตลอด จะพูดก่ไม่ได้เดียวจะหาว่าพูดแทงใจดำอีก เอ่อผมลืมเล่าเรื่องสำคัญ คือที่ผมเอารุ่นน้องมาเป็นหุ้นส่วนด้วยเพราะทำงานที่ไหนไม่ได้เพราะมีคดีติดตัวเกี่ยวกับเรื่องยาตอนนี้ก่ยังไม่พ้นคดีต้องรอคำพิพากษาผมสงสารมันเลยให้มันมาทำด้วย ต่อนะครับ อีกอย่างเป็นคนที่ความคิดเด็กมากแถวบ้านผมเรียกความคิดละอ่อนไม่มีความคิดที่จะพัฒนาร้าน ไม่มีความคิดสร้างสรรไดๆเลย และก่ทำอะไรไม่เป็นซักอย่างด้วยแม้แต่ย่างของยังย่างไหม้เลยลองคิดดู และไม่มีความเป็นมิตรที่ดีต่อลูกค้าเลยมีแต่นิดเดียว ทุกวันนี้ผมเหนื่อยใจกับเหนื่อยกายมาย ผมก่คิดอยู่ในใจว่าวันหน้ามันอาจจะมองเห็นในสิ่งที่ตัวมันทำและนิสัยของมัน ที่มาระบายวันนี้ผมอยากจะขอความคิดเห็นจากคนที่มาอ่านกระทู้ของผม ว่าผมจะมีทางออกยังไงคำพูดแบบไหนที่จะไม่แทงใจดำและจะมีวิธีไหนบ้างที่จะเป็นทางออกที่ดีสำหรับผม
คนร่วมงานที่ไม่ได้เรื่องทุกอย่าง
ผมเปิดร้านหม่าล่าอยู่ร้านหนึ่งในเชียงใหม่และมีหุ้นส่วนเป็นรุ่นน้องผู้ชายอยู่คนหนึ่ง คือเรื่องมีอยู่ว่าเปิดร้านมาแรกๆทุกอย่างก็ดี ดีไปหมด หุ้นส่วนก็ช่วยทุกอย่างช่วยนั้นช่วยนี่ก็ตามประสาเปิดร้านใหม่อะเนอะ เเล้วมาพักหลังๆ หุ้นส่วนคนนั้นก่เริ่มเปลี่ยนไปเปลี่ยนไปมากจากหน้ามือเป็นหลังตีน จากเป็นคนช่วยหลายๆอย่าง กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปทุกๆด้าน อาทิเช่นเมื่อก่อนช่วยกันเสียบของ ช่วยกันไปตลาด ช่วยกันล้าง ช่วยกันเปิดร้าน แต่ตอนนี้มีแต่ผมคนเดียวที่ทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเสียบของ ทำน้ำจิ้มน้ำซอส ล้างจาน ยกของ กว่าจะได้พักก่ตีหนึ่งเกือบตีสองทุกวัน เเล้วทุกคนจะถามใช่ไหมว่าทำไมไม่บอกใช่ครับผมบอกไปเเล้วแต่ก่นิสัยความเห็นแก่ตัวอะเนอะ ละผมลืมบอกไปอีกหนึ่งอย่าง ของทุกอย่างที่ใช้เป็นของผมหมด ไม่ว่าจะเป็นเตาแก็ส อุปกรณ์ที่ใช้สำหรับหม่าล่า ตู้เย็นแช่ของ รถมอไซค์ของผมที่เอาไว้ต่อไฟตอนเปิดร้าน(ร้านของผมอยู่ข้างทางครับ) ร่มสองตัว กล่องใส่ของ แต่หุ้นส่วนผมมีแค่อย่างเดียวคือรถยนต์เอาไว้ขนของแค่นั้นทุกวันนี้ผมเหนื่อยอยู่คนเดียว โดนเอาเปรียบมาตลอด จะพูดก่ไม่ได้เดียวจะหาว่าพูดแทงใจดำอีก เอ่อผมลืมเล่าเรื่องสำคัญ คือที่ผมเอารุ่นน้องมาเป็นหุ้นส่วนด้วยเพราะทำงานที่ไหนไม่ได้เพราะมีคดีติดตัวเกี่ยวกับเรื่องยาตอนนี้ก่ยังไม่พ้นคดีต้องรอคำพิพากษาผมสงสารมันเลยให้มันมาทำด้วย ต่อนะครับ อีกอย่างเป็นคนที่ความคิดเด็กมากแถวบ้านผมเรียกความคิดละอ่อนไม่มีความคิดที่จะพัฒนาร้าน ไม่มีความคิดสร้างสรรไดๆเลย และก่ทำอะไรไม่เป็นซักอย่างด้วยแม้แต่ย่างของยังย่างไหม้เลยลองคิดดู และไม่มีความเป็นมิตรที่ดีต่อลูกค้าเลยมีแต่นิดเดียว ทุกวันนี้ผมเหนื่อยใจกับเหนื่อยกายมาย ผมก่คิดอยู่ในใจว่าวันหน้ามันอาจจะมองเห็นในสิ่งที่ตัวมันทำและนิสัยของมัน ที่มาระบายวันนี้ผมอยากจะขอความคิดเห็นจากคนที่มาอ่านกระทู้ของผม ว่าผมจะมีทางออกยังไงคำพูดแบบไหนที่จะไม่แทงใจดำและจะมีวิธีไหนบ้างที่จะเป็นทางออกที่ดีสำหรับผม