สิ่งที่อยู่ในใจมาตลอดเวลา 39 ปี
คือเราเป็นเกย์ และเป็นลูกคนโต เรามีน้องชายหนึ่งคน ตั้งแต่เล็กจนโตเราไม่เคยได้รับอะไรที่บอกถึงความรักเลย เรารู้สึกว่าเราจะเกิดมาเพื่ออะไร ตอนเด็กๆจำได้เลยว่าโดนพีอตบหน้าจนล้มตอนอายุ7 ขวบคือโดดเรียนแต่ก็ไปกับน้องแต่ทำมันเราโดนคนเดียวแต่น้องโดนโอ้ปลอมใจว่าที่หลังอย่าทำแบบนี้ เราไปประกวดรำวง ได้เงินมาเราก็ให้ พอโตอีกหน่อยปกติทุกๆบ้านคือเสื้อผ้าของพี่ต้องให้น้องๆ แต่เราไม่ใช้เสื้อผ้าของน้องเราต้องได้ แต่ความเป็นเด็กก็ต้องรับ พอเราสอบได้คะแนนดีๆกลับไม่ได้รับคำชมว่าหนูเก่งนะดีละลูก ไม่เคยได้รับคำชมอะไรเลยแต่น้องเรา กลับได้รับคำชมเก่งลูกเดียวก็ได้ที่หนึ่งแล้ว หันมามองตัวเองกูได้ ที่สองของห้องนะ ไม่ว่าจะทำอะไรหรือดีขนาดไหนก็ไม่เคยได้รับคำชมหรือแสดงออกว่าลูกเก่ง พอโตมาทำงาน เวลาเงินออกเราก็ให้ ไม่ใช้ไม่ให้เลยพอได้ทำงานต่างจังหวัดเรามีความสุขมากพ่อแม่โทรศัพท์หาเช้าเย็นตอนกินข้าวเรามีความสุขมากๆคำที่ได้ยินวันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยกินข้าวยังงานวันนี้ยุ่งหรือเปล่า(ทุกคนๆอาจจะคิดว่าก็ดีแล้ว คำสั้นๆคือเงินแต่ละเดือน) นี้คือสิ่งครั้งแรกในชีวิตของคนคนหนึ่งที่มีความสุขมากๆเป็นแบบมาได้แค่สอง_สามปี เราต้องย้ายกลับมาบ้านทุกๆคนจะถามว่าเหลือเงินเท่าไหร่ละ ตอนนี้มีเงินแค่ไม่ถึงแสนเราก็อยากทำร้านเราบอกอยากทำร้านทุกๆก็เห็นด้วยพ่อบอกว่าจะได้มีกิจการเป็นของตัวเอง ดีแบบนี้จนเงินในบัญชีเหลือไม่มาก ทุกๆกลับเปลื่อนไป จากที่คุยดีด้วยกลับเริ่มพูดไม่ค่อยดีมีอารมณ์แบบเหวี่ยงใส่เราก็ไม่ใส่ใจพอนานๆเขาเริ่มมากขึ้นเวลากินข้าวก็ไม่อยากคุยไม่อยากพูดด้วย พอเราไปงานต่างจังหวัดกลับมาเราก็อยากเล่าเรื่องให้ฟังว่าไปเจออะไรบ้างคำพูดที่ได้รับกลับคืนอย่าพูดมากน่ารำคาญแต่พอเป็นน้องเรา ลูกเป็นไงบ้างวันนี้งานหนักหรือเปล่าลูกค้ามากเปล่า พอน้องไปต่างจังหวัดทุกคนในบ้านเตรียมของให้ถามว่าลูกจะไปกี่วันพอน้องไปตอนเย็นก็จะโทรหาลูกถึงยังกินข้าวหรือยังแต่พอเป้นเราเราทำเองทุกๆอย่างตอนเย็นไม่เคยโทรหาไม่รู้ว่าเราไปกี่วันกลับวันไหนเคยถามตัวเองว่าจะอยู่เป้นคนไปเพื่ออะไรมีอีกที่ยังอยู่ในใจอยากถามว่าถ้าไม่รักแล้วจะให้กลับไทยทำมัยกลับมาเหมือนฝุ่นที่คนในครอบครัวไม่เคยมองเห็นอ
การไม่มีตัวตนในครอบครัวมันเจ็บยิ่งกว่าคนนอกบ้าน
คือเราเป็นเกย์ และเป็นลูกคนโต เรามีน้องชายหนึ่งคน ตั้งแต่เล็กจนโตเราไม่เคยได้รับอะไรที่บอกถึงความรักเลย เรารู้สึกว่าเราจะเกิดมาเพื่ออะไร ตอนเด็กๆจำได้เลยว่าโดนพีอตบหน้าจนล้มตอนอายุ7 ขวบคือโดดเรียนแต่ก็ไปกับน้องแต่ทำมันเราโดนคนเดียวแต่น้องโดนโอ้ปลอมใจว่าที่หลังอย่าทำแบบนี้ เราไปประกวดรำวง ได้เงินมาเราก็ให้ พอโตอีกหน่อยปกติทุกๆบ้านคือเสื้อผ้าของพี่ต้องให้น้องๆ แต่เราไม่ใช้เสื้อผ้าของน้องเราต้องได้ แต่ความเป็นเด็กก็ต้องรับ พอเราสอบได้คะแนนดีๆกลับไม่ได้รับคำชมว่าหนูเก่งนะดีละลูก ไม่เคยได้รับคำชมอะไรเลยแต่น้องเรา กลับได้รับคำชมเก่งลูกเดียวก็ได้ที่หนึ่งแล้ว หันมามองตัวเองกูได้ ที่สองของห้องนะ ไม่ว่าจะทำอะไรหรือดีขนาดไหนก็ไม่เคยได้รับคำชมหรือแสดงออกว่าลูกเก่ง พอโตมาทำงาน เวลาเงินออกเราก็ให้ ไม่ใช้ไม่ให้เลยพอได้ทำงานต่างจังหวัดเรามีความสุขมากพ่อแม่โทรศัพท์หาเช้าเย็นตอนกินข้าวเรามีความสุขมากๆคำที่ได้ยินวันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยกินข้าวยังงานวันนี้ยุ่งหรือเปล่า(ทุกคนๆอาจจะคิดว่าก็ดีแล้ว คำสั้นๆคือเงินแต่ละเดือน) นี้คือสิ่งครั้งแรกในชีวิตของคนคนหนึ่งที่มีความสุขมากๆเป็นแบบมาได้แค่สอง_สามปี เราต้องย้ายกลับมาบ้านทุกๆคนจะถามว่าเหลือเงินเท่าไหร่ละ ตอนนี้มีเงินแค่ไม่ถึงแสนเราก็อยากทำร้านเราบอกอยากทำร้านทุกๆก็เห็นด้วยพ่อบอกว่าจะได้มีกิจการเป็นของตัวเอง ดีแบบนี้จนเงินในบัญชีเหลือไม่มาก ทุกๆกลับเปลื่อนไป จากที่คุยดีด้วยกลับเริ่มพูดไม่ค่อยดีมีอารมณ์แบบเหวี่ยงใส่เราก็ไม่ใส่ใจพอนานๆเขาเริ่มมากขึ้นเวลากินข้าวก็ไม่อยากคุยไม่อยากพูดด้วย พอเราไปงานต่างจังหวัดกลับมาเราก็อยากเล่าเรื่องให้ฟังว่าไปเจออะไรบ้างคำพูดที่ได้รับกลับคืนอย่าพูดมากน่ารำคาญแต่พอเป็นน้องเรา ลูกเป็นไงบ้างวันนี้งานหนักหรือเปล่าลูกค้ามากเปล่า พอน้องไปต่างจังหวัดทุกคนในบ้านเตรียมของให้ถามว่าลูกจะไปกี่วันพอน้องไปตอนเย็นก็จะโทรหาลูกถึงยังกินข้าวหรือยังแต่พอเป้นเราเราทำเองทุกๆอย่างตอนเย็นไม่เคยโทรหาไม่รู้ว่าเราไปกี่วันกลับวันไหนเคยถามตัวเองว่าจะอยู่เป้นคนไปเพื่ออะไรมีอีกที่ยังอยู่ในใจอยากถามว่าถ้าไม่รักแล้วจะให้กลับไทยทำมัยกลับมาเหมือนฝุ่นที่คนในครอบครัวไม่เคยมองเห็นอ