เมื่อครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนอีกต่อไป ผมรู้สึกเหมือนไม่มีที่ให้กลับ และไม่มีที่ให้ไป
ผมรู้สึกเหมือนไม่มีบ้าน รู้สึกกลางหน้าอกมีรูขนาดใหญ่ที่กำลังดูดผมลงไป และผมไม่มีแรงที่จะดึงตัวเองกลับขึ้นมา
ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง กับเสียงในหัวที่บอกให้ผมยอมแพ้แล้วจบชีวิตตัวเองซะ เป็นเสียงเดียวกับที่บอกผมมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผมเป็นโรคซึมเศร้า แต่ครั้งนี้มันเสียงดังมากเลย
ผมเคยคิดว่าครอบครัวคือสถานที่ปลอดภัยสำหรับผม แต่มาวันนี้ผมเข้าใจแล้วว่าผมคิดผิด เมื่อแบกรับความคาดหวังของพวกเขาไม่ได้ ผมก็เหมือนไม่ใช่ลูก ไม่ใช่ครอบครัวของพวกเขาอีกต่อไป
ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกว่างเปล่านี้ยังไง ผมไม่รู้จะอยู่ในบ้านที่เหมือนไม่ใช่บ้านนี้ต่อไปยังไง
ผมไม่รู้ว่านี่จะเป็นแค่บันทึกความรู้สึกอีกหน้าของผม หรือจะเป็นจดหมายลาตาย ตอนนี้ผมไม่รู้อะไรเลย รู้แค่ผมทรมานเหลือเกิน ใครมีวิธีให้ผมผ่านช่วงเวลาแบบนี้ไปได้บ้างไหมครับ
เมื่อครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนอีกต่อไป ควรทำยังไงดี
ผมรู้สึกเหมือนไม่มีบ้าน รู้สึกกลางหน้าอกมีรูขนาดใหญ่ที่กำลังดูดผมลงไป และผมไม่มีแรงที่จะดึงตัวเองกลับขึ้นมา
ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง กับเสียงในหัวที่บอกให้ผมยอมแพ้แล้วจบชีวิตตัวเองซะ เป็นเสียงเดียวกับที่บอกผมมาตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผมเป็นโรคซึมเศร้า แต่ครั้งนี้มันเสียงดังมากเลย
ผมเคยคิดว่าครอบครัวคือสถานที่ปลอดภัยสำหรับผม แต่มาวันนี้ผมเข้าใจแล้วว่าผมคิดผิด เมื่อแบกรับความคาดหวังของพวกเขาไม่ได้ ผมก็เหมือนไม่ใช่ลูก ไม่ใช่ครอบครัวของพวกเขาอีกต่อไป
ตอนนี้ผมไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกว่างเปล่านี้ยังไง ผมไม่รู้จะอยู่ในบ้านที่เหมือนไม่ใช่บ้านนี้ต่อไปยังไง
ผมไม่รู้ว่านี่จะเป็นแค่บันทึกความรู้สึกอีกหน้าของผม หรือจะเป็นจดหมายลาตาย ตอนนี้ผมไม่รู้อะไรเลย รู้แค่ผมทรมานเหลือเกิน ใครมีวิธีให้ผมผ่านช่วงเวลาแบบนี้ไปได้บ้างไหมครับ