ขออนุญาตพูดแทนตัวเองว่า เรา นะคะ
สวัสดีค่ะ เราเคยตั้งกระทู้แนวนี้เรื่องปัญหาครอบครัวมาแล้วครั้งนึง ตอนนั้นพิมพ์ด้วยอารมณ์ ความเครียด ความเสียใจ แต่มาวันนี้กับวันนั้นเป็นระยะเวลาห่างกันพอสมควรค่ะ เราจะพิมพ์ให้มีสติให้มากขึ้นนะคะ
ช่วงนี้ค่อนข้างมีปัญหากับครอบครัวค่ะ แค่รู้สึกว่าทุกคนในบ้านดูเปลี่ยนไปมากๆ เวลาทุกคนอยู่ด้วยกันจะมีความสุขแบบ ตลก ยิ้ม หัวเราะ แต่พอเราเข้าไปร่วมด้วยเราแทบไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย ไม่ว่าจะเงียบ หรือพูดถามบางอย่าง ทุกคนจะเมินและเงียบใส่ แต่น้องชายจะชอบพูดหาเรื่องตลอดค่ะ เช่น
เอ้า! แล้วจะทำไม อะไร! แล้วจะไปรู้ได้ไง ซึ่งเราบอกตรงๆว่าฟังแล้วรู้สึกเสียใจและหงุดหงิดมาก แต่เราเงียบและไม่โต้กลับตลอด พอวันนึงที่เรารู้สึกว่ามันไม่มีเหตุผลเกินไป มันไม่ไหวแล้ว เราจึงโต้กลับด้วยวิธีเดียวกันกับน้องชายค่ะ เราอยากให้เค้ารู้ว่าที่เค้าพูดเนี่ยมันเป็นยังไง สรุปว่าเราผิดค่ะ พ่อแม่ไม่ฟังเหตุผลเลย เค้าว่าเรา ว่าเราไม่รู้จักโตเถียงแต่กับเด็ก เราเนี่ยพูดไม่ออกเลยหล่ะค่ะ เวลาเราถามอะไรพ่อแม่จะชอบตอบว่า อะไร! ไว้ค่อยพูด หรือไม่ก็ตอบส่งๆค่ะ
เป็นคุณ คุณจะร็สึกอย่างไรคะ เรายอมรับมันได้ก็จริงนะคะว่าพ่อแม่เราเป็นยังไง แต่ถ้าพวกเค้าไร้เหตุผล ลำเอียง เกินไป เราก็ทนไม่ไหวจริงๆ
เข้าเรื่องนะคะ
วันนี้เราทานหมูกระทะกับพ่อและน้องค่ะ ทุกอย่างดูราบรื่นดี แม้พ่อจะคุยดีๆแค่กับน้องเรา ก็...ok ค่ะ พยายาม ok ที่สุด ประมาณว่า นี้นะไข่นกกระทาที่..(ชื่อน้อง)...ชอบ แล้วก็คีบให้น้องเราค่ะ ซึ่งเราก็ไม่ได้มีปัญหาในส่วนนี้เท่าไหร่ค่ะ ก็รู้สึกว่าปกติดี แต่กระทั้งจะตักให้เราบ้างกับบอกว่า เอามา! เหยิบมาใกล้ๆสิจะเอาไหมเนี่ย เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยค่ะ เห้อ พอทานเสร็จเราช่วยพ่อแม่เก็บของค่ะ ขณะที่น้องแค่อิ่มแล้วนอนเล่น กระทั้งเราเดินไปครัวที่มีสายปลั๊กพัดลมขวางอยู่เราเห็น ซึ่งเราก็ข้ามแล้วค่ะ แต่เท้าของขาหลังเราไปเกี่ยวเข้าทำให้เราเกือบล้มหน้าฟาดตู้เย็นค่ะ เราใจหายมากหัวใจเราเต้นแรงสุดๆๆ
พ่อเดินมาพร้อมพูดคำว่า "ปลั๊กพัดลมจะไม่พังแล้วหรอ ทำอะไรไม่รู้เรื่องเลย! ทำข้าวของเสียหาย" ซึ่งตอนนั้นเราบอกพ่อไปว่า "แต่หนูหน้าเกือบฟาดตู้เย็นนะพ่อ หนูใจหายมากเลย" ซึ่งพ่อก็ยังคงพูดเรื่องปลั๊กเหมือนเดิมค่ะว่า "เอ้อ แค่นั้น แล้วพัดลมมันจะยังใช้ได้ไหมนิ" เราบอกตรงๆว่าความอดทนคือ 0 เราโกรธมากที่เค้าไม่เคยห่วงเราเลยหรอ เรางงไปหมด เราหวังว่าจะมีสักคนเข้าใจ แต่สุดท้ายทั้งบ้านก็โกรธเราที่เดินหนีพ่อ โดยไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นเลย
เราแค่อยากร็ว่าควรรู้สึกหรือทำอะไรบ้างไหม เราเครียดมากจริงๆค่ะ
ควรรู้สึกหรือทำอย่างไรถ้าพ่อแม่ห่วงข้าวของมากกว่าลูกตัวเอง?
สวัสดีค่ะ เราเคยตั้งกระทู้แนวนี้เรื่องปัญหาครอบครัวมาแล้วครั้งนึง ตอนนั้นพิมพ์ด้วยอารมณ์ ความเครียด ความเสียใจ แต่มาวันนี้กับวันนั้นเป็นระยะเวลาห่างกันพอสมควรค่ะ เราจะพิมพ์ให้มีสติให้มากขึ้นนะคะ
ช่วงนี้ค่อนข้างมีปัญหากับครอบครัวค่ะ แค่รู้สึกว่าทุกคนในบ้านดูเปลี่ยนไปมากๆ เวลาทุกคนอยู่ด้วยกันจะมีความสุขแบบ ตลก ยิ้ม หัวเราะ แต่พอเราเข้าไปร่วมด้วยเราแทบไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย ไม่ว่าจะเงียบ หรือพูดถามบางอย่าง ทุกคนจะเมินและเงียบใส่ แต่น้องชายจะชอบพูดหาเรื่องตลอดค่ะ เช่น
เอ้า! แล้วจะทำไม อะไร! แล้วจะไปรู้ได้ไง ซึ่งเราบอกตรงๆว่าฟังแล้วรู้สึกเสียใจและหงุดหงิดมาก แต่เราเงียบและไม่โต้กลับตลอด พอวันนึงที่เรารู้สึกว่ามันไม่มีเหตุผลเกินไป มันไม่ไหวแล้ว เราจึงโต้กลับด้วยวิธีเดียวกันกับน้องชายค่ะ เราอยากให้เค้ารู้ว่าที่เค้าพูดเนี่ยมันเป็นยังไง สรุปว่าเราผิดค่ะ พ่อแม่ไม่ฟังเหตุผลเลย เค้าว่าเรา ว่าเราไม่รู้จักโตเถียงแต่กับเด็ก เราเนี่ยพูดไม่ออกเลยหล่ะค่ะ เวลาเราถามอะไรพ่อแม่จะชอบตอบว่า อะไร! ไว้ค่อยพูด หรือไม่ก็ตอบส่งๆค่ะ
เป็นคุณ คุณจะร็สึกอย่างไรคะ เรายอมรับมันได้ก็จริงนะคะว่าพ่อแม่เราเป็นยังไง แต่ถ้าพวกเค้าไร้เหตุผล ลำเอียง เกินไป เราก็ทนไม่ไหวจริงๆ
เข้าเรื่องนะคะ
วันนี้เราทานหมูกระทะกับพ่อและน้องค่ะ ทุกอย่างดูราบรื่นดี แม้พ่อจะคุยดีๆแค่กับน้องเรา ก็...ok ค่ะ พยายาม ok ที่สุด ประมาณว่า นี้นะไข่นกกระทาที่..(ชื่อน้อง)...ชอบ แล้วก็คีบให้น้องเราค่ะ ซึ่งเราก็ไม่ได้มีปัญหาในส่วนนี้เท่าไหร่ค่ะ ก็รู้สึกว่าปกติดี แต่กระทั้งจะตักให้เราบ้างกับบอกว่า เอามา! เหยิบมาใกล้ๆสิจะเอาไหมเนี่ย เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยค่ะ เห้อ พอทานเสร็จเราช่วยพ่อแม่เก็บของค่ะ ขณะที่น้องแค่อิ่มแล้วนอนเล่น กระทั้งเราเดินไปครัวที่มีสายปลั๊กพัดลมขวางอยู่เราเห็น ซึ่งเราก็ข้ามแล้วค่ะ แต่เท้าของขาหลังเราไปเกี่ยวเข้าทำให้เราเกือบล้มหน้าฟาดตู้เย็นค่ะ เราใจหายมากหัวใจเราเต้นแรงสุดๆๆ
พ่อเดินมาพร้อมพูดคำว่า "ปลั๊กพัดลมจะไม่พังแล้วหรอ ทำอะไรไม่รู้เรื่องเลย! ทำข้าวของเสียหาย" ซึ่งตอนนั้นเราบอกพ่อไปว่า "แต่หนูหน้าเกือบฟาดตู้เย็นนะพ่อ หนูใจหายมากเลย" ซึ่งพ่อก็ยังคงพูดเรื่องปลั๊กเหมือนเดิมค่ะว่า "เอ้อ แค่นั้น แล้วพัดลมมันจะยังใช้ได้ไหมนิ" เราบอกตรงๆว่าความอดทนคือ 0 เราโกรธมากที่เค้าไม่เคยห่วงเราเลยหรอ เรางงไปหมด เราหวังว่าจะมีสักคนเข้าใจ แต่สุดท้ายทั้งบ้านก็โกรธเราที่เดินหนีพ่อ โดยไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นเลย
เราแค่อยากร็ว่าควรรู้สึกหรือทำอะไรบ้างไหม เราเครียดมากจริงๆค่ะ