คู่เราระหองระแหงกันมาตั้งแต่เดือน มี.ค. ค่ะ เนื่องจากเค้าขี้หึงเกินปกติ ดิฉันพยายามเท่าไหร่ เค้าก็ไม่เคยไว้ใจเลย จะทะเลาะกันมาเรื่องตั้งแต่แต่งงานกันมา 14 ปี ก็มีปัญหาเรื่องนี้ไม่เคยวางเว้น
จนล่าสุด ดิฉันพาลูกไปกายภาพ (ลูกพิการทางสมองค่ะ เดินไม่ได้) ดิฉันขับรถจากบ้านต่างจังหวัด 3ชั่วโมง ออกจากบ้านตั้งแต่ตี 4 เหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ไม่ว่าจะแวะเติมน้ำมัน ซื้อของ หรือทำธุระอะไร ต้องแชทบอกเค้าตลอด ไม่เคยพลาด
แต่ดิฉันพลาดขณะฝึกลูก มีนักศึกษาฝึกงานมาร่วมด้วย และยังไม่เก่งพอ ดิฉันต้องช่วยประคองลูก และจัดท่าทางให้ ดิฉันจึงไม่ได้ถ่ายรูป และถ่ายคลิป ส่งให้เค้าดู ใจก็ไม่พะวง เพราะนักศึกษาเป็นผู้หญิงทั้ง 2 คน ไม่มีผู้ชาย เลยไม่ได้ร้อนรนรายงาน
พอจบการฝึก ก็ส่งไลน์ไปบอกว่าเสร็จแล้ว เค้าโกรธค่ะ ถามว่าไม่เห็นมีคลิป ดิฉันก็บอกไปว่า นักศึกษาไม่เก่ง ต้องช่วยทำ เลยไม่ได้ถ่าย น้องเป็นผู้หญิงทั้งคู่ พร้อมบอกชื่อไป
แต่เค้าอ่านแล้วไม่ตอบอะไร เมื่อต้องเดินทางกลับ ใจดิฉันวุ่นวาย โมโห โกรธเค้า เหนื่อยแสนเหนื่อย ยังต้องมาทำให้ชีวิตมันยากเข้าไปอีก
หลังจากนั้น เราก็ไม่พูดกัน 2 สัปดาห์ จนลูกคนโตขอร้องให้คุยกันเหมือนเดิม ดิฉันก็เลยคุย (ทุกครั้งดิฉันต้องเข้าหาก่อน) เค้าก็คุยแบบมีระยะห่าง
และเราก็คงสภาพชีวิตคู่แบบนั้นกันมาตลอด จนเมื่อคืน ดิฉันรู้สึกมีอารมณ์ พอลูกๆหลับ ดิฉันเลยไปหาเค้าที่ห้องของเค้า (แยกห้องนอนกันมาหลายปีแล้วค่ะ เค้าบอกว่าลูกหลายคน นอนแย่งอากาศกันหายใจ เสียสุขภาพ)
พอเข้าไปกอดเค้า เค้าก็กอดคืนแบบวางแขนไว้เฉยๆ ดิฉันปลุกอารมณ์เค้าก่อน ทั้งกอด จูบ ไซร้ และ ทำออรัลให้ แต่นกเขาเค้าก็ไม่ตั้งชูเลยค่ะ จูบไม่ทำนอนหน้าบึ้งเฉยๆ ดิฉันรู้สึกเสียหน้ามาก เสียใจด้วย ก็เลยพอ แต่งตัว แล้วกลับมานอนกับลูกๆค่ะ
วันนี้คิดทั้งวัน ว่าดิฉันควรทำอย่างไรดี จะสรุปว่าอะไร จะอยู่ต่อยังไง ตอนนี้มาพิมพ์ และร้องไห้ในห้องน้ำค่ะ กลัวลูกๆรู้
ปล. ดิฉันอายุ 45 สามีอายุ 47
ถูกสามีเมินบนเตียง ทำอย่างไรดีคะ
จนล่าสุด ดิฉันพาลูกไปกายภาพ (ลูกพิการทางสมองค่ะ เดินไม่ได้) ดิฉันขับรถจากบ้านต่างจังหวัด 3ชั่วโมง ออกจากบ้านตั้งแต่ตี 4 เหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ไม่ว่าจะแวะเติมน้ำมัน ซื้อของ หรือทำธุระอะไร ต้องแชทบอกเค้าตลอด ไม่เคยพลาด
แต่ดิฉันพลาดขณะฝึกลูก มีนักศึกษาฝึกงานมาร่วมด้วย และยังไม่เก่งพอ ดิฉันต้องช่วยประคองลูก และจัดท่าทางให้ ดิฉันจึงไม่ได้ถ่ายรูป และถ่ายคลิป ส่งให้เค้าดู ใจก็ไม่พะวง เพราะนักศึกษาเป็นผู้หญิงทั้ง 2 คน ไม่มีผู้ชาย เลยไม่ได้ร้อนรนรายงาน
พอจบการฝึก ก็ส่งไลน์ไปบอกว่าเสร็จแล้ว เค้าโกรธค่ะ ถามว่าไม่เห็นมีคลิป ดิฉันก็บอกไปว่า นักศึกษาไม่เก่ง ต้องช่วยทำ เลยไม่ได้ถ่าย น้องเป็นผู้หญิงทั้งคู่ พร้อมบอกชื่อไป
แต่เค้าอ่านแล้วไม่ตอบอะไร เมื่อต้องเดินทางกลับ ใจดิฉันวุ่นวาย โมโห โกรธเค้า เหนื่อยแสนเหนื่อย ยังต้องมาทำให้ชีวิตมันยากเข้าไปอีก
หลังจากนั้น เราก็ไม่พูดกัน 2 สัปดาห์ จนลูกคนโตขอร้องให้คุยกันเหมือนเดิม ดิฉันก็เลยคุย (ทุกครั้งดิฉันต้องเข้าหาก่อน) เค้าก็คุยแบบมีระยะห่าง
และเราก็คงสภาพชีวิตคู่แบบนั้นกันมาตลอด จนเมื่อคืน ดิฉันรู้สึกมีอารมณ์ พอลูกๆหลับ ดิฉันเลยไปหาเค้าที่ห้องของเค้า (แยกห้องนอนกันมาหลายปีแล้วค่ะ เค้าบอกว่าลูกหลายคน นอนแย่งอากาศกันหายใจ เสียสุขภาพ)
พอเข้าไปกอดเค้า เค้าก็กอดคืนแบบวางแขนไว้เฉยๆ ดิฉันปลุกอารมณ์เค้าก่อน ทั้งกอด จูบ ไซร้ และ ทำออรัลให้ แต่นกเขาเค้าก็ไม่ตั้งชูเลยค่ะ จูบไม่ทำนอนหน้าบึ้งเฉยๆ ดิฉันรู้สึกเสียหน้ามาก เสียใจด้วย ก็เลยพอ แต่งตัว แล้วกลับมานอนกับลูกๆค่ะ
วันนี้คิดทั้งวัน ว่าดิฉันควรทำอย่างไรดี จะสรุปว่าอะไร จะอยู่ต่อยังไง ตอนนี้มาพิมพ์ และร้องไห้ในห้องน้ำค่ะ กลัวลูกๆรู้
ปล. ดิฉันอายุ 45 สามีอายุ 47