เคยหมดแรงบันดาลใจกับทุกสิ่งที่ทำกันรึป่าวครับ

แนะนำตัวก่อนนะครับผมชื่อ น็อต เรียนอยู่ชั้นปี 3 ผมเรียนด้วยทำงานกลางคืนไปด้วย(พนักงานบริการ) แต่ตอนนี้ร้านปิดแล้วเพราะโควิด ตอนนี้ผมรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย โดยมันเป็นมาตั้งนานตั้งแต่ประมาณเดือนกุมภาและมันก็เป็นหนักมาเรื่อย ๆ ผมรู้หมดความอยากเรียน ไม่อยากทำงาน ผมก็พยายามพาตัวเองไปที่ใหม่ ๆ เพราะคิดว่าเผื่อมันจะดีขึ้นบ้าง แต่แทนที่มันจะดีขึ้นตัวเองกลับแย่กว่าเดิม เราไม่อยากกลับมาเรียนหนักกว่า เพราะเวลาเรียนผมเบื่อสังคมสองหน้าของคนอื่น ผมเบื่อสิ่งที่ต้องทำเพียงเพื่อแม่ แม่ที่อยากให้ผมเรียนให้จบ(ผมเรียนครุศาสตร์แมคคาทรอนิกส์นะครับ) ยิ่งผมเรียนมันยิ่งทำให้รู้ว่ามันไม่ใช่ตัวผมเลย ทั้งที่ตอนปีหนึ่งถึงผมรู้ว่ามันอาจจะพอถูไถไปได้ เพราะเรียนก็อยู่ในเกณฑ์ที่ไม่ได้แย่ แต่พอมาตอนนี้ผมกลับเบื่อ ผมมั่นใจว่าถ้าผมตั้งใจทำมันผมก็ทำได้ แต่ผมกลับไม่อยากทำ ไม่อยากเรียน งานที่ผมทำผมก็เบื่อกับคนในร้านซะงั้น ผมไม่ได้เอาเรื่องในห้องเรียนมาลงนะครับ แต่มันมีปัญหาอยู่ก่อนแล้ว ตอนนี้ผมไม่มั่นใจเลยว่าจะเรียนจบตามที่แม่อยากให้จบอีกมั้ย ผมเองชอบอิสระ เบื่อสังคมเมือง การที่ผมได้ออกไปเที่ยวต่างจังหวัด ผมกลับรู้สึกว่านี่แหละชีวิตของผม ผมอยากทำธุรกิจตัวเอง ผมชอบการไม่ยึดติด ไม่ชอบการย่ำกับที่ ซึ่งสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้ผมมองแล้วมันกลับห่างไกลจากสิ่งที่ตัวเองอยากเป็นมากเลย ยิ่งสังคมที่ใส่หน้ากากใส่กันผมเหมือนจะบ้าตาย บางผมผมเองก็คิดว่าการหลุดพ้นจากพวกนี้ก็คือการหายไปจากโลกนี้ แต่ก็มีบางสิ่งที่ทำให้ผมยังต้องอยู่นั่นคือครอบครัวที่ผมต้องเลี้ยงน้องส่งน้องเรียนให้จบต่อจากพ่อแม่ ถ้าถึงวันนั้นตัวผมเองก็อยากเป็นเหมือนลมที่แค่พัดผ่านมาและก็ผ่านไปไม่มีตัวตน ผมคิดว่าเราเกิดมา เราก็แค่อยากใช้มันให้คุ้ม แบบที่เราอยากเป็น และเราอยากใช้มันเพื่อสร้างความสุขให้ตัวเองและคนอื่นแค่นั้นพอ ตอนนี้ผมไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าผมจะทำยังไง ผมก็แค่ต้องฝืนเรียนอีก 2 ปีที่เหลือให้จบ ๆ ไปหรือบางที่ผมก็คงหนีจากการเรียนหนีจากครอบครัวหนีจากคนที่รู้จักไปสักที่ ไปใช้ชีวิตที่เรียกว่าชีวิต ไม่ใช้หุ่นของใคร หรือระบบใดสักที