สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ
ตามกระทู้เลยครับผมรักซ้อนกับคู่รักคู่หนึ่ง ขอเล่าตั้งแต่เริ่มรู้จักกันเลยนะครับ ผมได้เริ่มรู้จักกับรุ่นน้องคนหนึ่งตอนนั้นผมพึ่งขึ้นม.6 และน้องเขาพึ่งขึ้นม.4 น้องเขาเป็นผู้ชายนะครับ เริ่มจากที่น้องมาเม้นเล่นในFacebookผม แล้วก็ชวนกันเล่นเกม ตอนแรกผมไม่ได้คิดเลยว่าจะชอบน้องเขา เราเริ่มคุยกันบ่อยขึ้นไม่ใช่แค่เรื่องเกม แต่เป็นเรื่องชีวิตประจำวันของตัวเองด้วย
เราเริ่มสนิทกัน นัดเจอกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน จนผมเริ่มรู้สึกดีด้วย ผมก็เริ่มหวัง
แต่ผมรู้อยู่แล้วว่าน้องเขาก็มีแฟนอยู่แล้วเป็นผู้หญิง
ตรงนี้ผมยอมรับเลยว่าผมผิดมากจริงๆ แต่ผมก็ยังทำผิดแบบนี้มาเรื่อยๆ คุยกันบ่อยกว่าเดิม รู้สึกมากกว่าเดิม จนผมเกิดคำถามในใจเลยตัดสินใจถามน้องเขาไปว่าที่คุยกับผมอะ รู้สึกไหม น้องเขาบอกว่ารู้สึกสิ ผมถามว่าแน่ใจหรอ น้องเขาบอกค่อนข้างแน่ใจ เรา2คนยังคุยกันแบบนี้มาเรื่อยๆ จนผมจบม.6 ผมก็ยังคุยกันอยู่ มีนัดเจอบ้าง แต่ก็ไม่ได้เจอบ่อยเหมือนตอนที่เรียนอยู่ มีหลายครั้งที่ผมอยากออกมาจากตรงนี้ เจ็บทุกครั้งที่เห็นเขาอยู่กับแฟน ผมไม่รู้นะว่าเขาต้องการอะไรทำไมถึงยังอยู่กับผม เขาแค่เหงาหรือรู้สึกดีกับผมจริงๆ
จนมันเลยเถิดจากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลา2ปีแล้ว ผมยังคงอยู่ที่เดิม เจ็บอยู่เหมือนเดิม มีความสุขอยู่เหมือนเดิม แต่กลับหวังมากว่าเดิมอีก คิดจะตัดเขาออกแต่ก็ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง ผมยอมรับว่าผมรักเขายกใจให้เขาไปแล้วทั้งหมด ผมไม่เปิดรับใครเข้ามาในชีวิตของผมเลยทั้งๆที่มีคนเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรที่ไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกผม ผมก็ยังอยู่ อาจจะไม่ค่อยได้คุยบ่อยมากเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็ไม่เคยหายไปไหน
คำพูดของเขามันดูให้ความหวังกับผม และผมก็เป็นคนที่หวังมากด้วย “เกลียดตัวเองเหมือนกัน😅” เขาบอกกับผมว่าจะมาเรียนที่เดียวกันกับผม เขาบอกอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับผมมากกว่านี้ถ้าไม่มีแฟน ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนผมไหม คำพูดนี้มันทำให้ผมมีหวัง
ล่าสุดเมื่อต้นเดือนนี้เขาน่าจะทะเลาะกับแฟนจนเลิกกัน คำพูดที่เขาเคยพูดกับผมมันโผล่เข้ามาในหัวที่เขาบอกว่าถ้าเขาไม่มีแฟนอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับผมมากกว่านี้มันทำให้ผมมีหวัง และใช่ครับผมก็ยังอยู่ที่เดิมผมไม่ได้ปลอบอะไรเขา และไม่ได้ถามถึงเรื่องเขากับแฟน ผมคิดแค่ว่าผมอยากดูแลเขา อยากทำให้เขามีความสุข อยากใช้ชีวิตด้วยกัน แต่ระหว่างนี้ผมไม่ค่อยจะอะไรกับเขามากคิดว่าเขาคงต้องการเวลา ผ่านมาราว15วันได้ วันนี้เป็นวันที่ผมจุกมากที่สุดเขากลับมาคบกับแฟนอีกครั้ง เขาได้แต่พูดกับผมว่าขอโทษ สิ่งที่ผมพยายามมาตลอดมันเหมือนไม่มีค่าเลย ผมร้องไห้อยู่คนเดียว เสียความรู้สึก เรื่องพวกนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวผม ถ้าหลายๆคนอ่านมาถึงจุดนี้อาจจะคิดว่า ทำไมไม่ออกมาล่ะ จะทนอยู่ทำไมสิ่งที่ผมทำอยู่มันผิดนะ ถ้ายังอยู่มันคงไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ทรมานตัวเองไปเปล่าๆ.
ผมอยากจะบอกว่ามันไม่ได้ง่ายเลย มันผูกพันไปแล้ว มันยากที่จะตัดคนๆนี้ออกไป ผมเลยอยากถามทุกคนที่เข้ามาอ่าน ผมยังอยากอยู่ แต่ไม่อยากเจ็บแล้ว
ผมควรทำไงดี. ผม=โง่ ทำผิด
รักซ้อน ชายหญิง (ชาย)
ตามกระทู้เลยครับผมรักซ้อนกับคู่รักคู่หนึ่ง ขอเล่าตั้งแต่เริ่มรู้จักกันเลยนะครับ ผมได้เริ่มรู้จักกับรุ่นน้องคนหนึ่งตอนนั้นผมพึ่งขึ้นม.6 และน้องเขาพึ่งขึ้นม.4 น้องเขาเป็นผู้ชายนะครับ เริ่มจากที่น้องมาเม้นเล่นในFacebookผม แล้วก็ชวนกันเล่นเกม ตอนแรกผมไม่ได้คิดเลยว่าจะชอบน้องเขา เราเริ่มคุยกันบ่อยขึ้นไม่ใช่แค่เรื่องเกม แต่เป็นเรื่องชีวิตประจำวันของตัวเองด้วย
เราเริ่มสนิทกัน นัดเจอกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน จนผมเริ่มรู้สึกดีด้วย ผมก็เริ่มหวัง
แต่ผมรู้อยู่แล้วว่าน้องเขาก็มีแฟนอยู่แล้วเป็นผู้หญิง
ตรงนี้ผมยอมรับเลยว่าผมผิดมากจริงๆ แต่ผมก็ยังทำผิดแบบนี้มาเรื่อยๆ คุยกันบ่อยกว่าเดิม รู้สึกมากกว่าเดิม จนผมเกิดคำถามในใจเลยตัดสินใจถามน้องเขาไปว่าที่คุยกับผมอะ รู้สึกไหม น้องเขาบอกว่ารู้สึกสิ ผมถามว่าแน่ใจหรอ น้องเขาบอกค่อนข้างแน่ใจ เรา2คนยังคุยกันแบบนี้มาเรื่อยๆ จนผมจบม.6 ผมก็ยังคุยกันอยู่ มีนัดเจอบ้าง แต่ก็ไม่ได้เจอบ่อยเหมือนตอนที่เรียนอยู่ มีหลายครั้งที่ผมอยากออกมาจากตรงนี้ เจ็บทุกครั้งที่เห็นเขาอยู่กับแฟน ผมไม่รู้นะว่าเขาต้องการอะไรทำไมถึงยังอยู่กับผม เขาแค่เหงาหรือรู้สึกดีกับผมจริงๆ
จนมันเลยเถิดจากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลา2ปีแล้ว ผมยังคงอยู่ที่เดิม เจ็บอยู่เหมือนเดิม มีความสุขอยู่เหมือนเดิม แต่กลับหวังมากว่าเดิมอีก คิดจะตัดเขาออกแต่ก็ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง ผมยอมรับว่าผมรักเขายกใจให้เขาไปแล้วทั้งหมด ผมไม่เปิดรับใครเข้ามาในชีวิตของผมเลยทั้งๆที่มีคนเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรที่ไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกผม ผมก็ยังอยู่ อาจจะไม่ค่อยได้คุยบ่อยมากเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็ไม่เคยหายไปไหน
คำพูดของเขามันดูให้ความหวังกับผม และผมก็เป็นคนที่หวังมากด้วย “เกลียดตัวเองเหมือนกัน😅” เขาบอกกับผมว่าจะมาเรียนที่เดียวกันกับผม เขาบอกอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับผมมากกว่านี้ถ้าไม่มีแฟน ไม่รู้มีใครเป็นเหมือนผมไหม คำพูดนี้มันทำให้ผมมีหวัง
ล่าสุดเมื่อต้นเดือนนี้เขาน่าจะทะเลาะกับแฟนจนเลิกกัน คำพูดที่เขาเคยพูดกับผมมันโผล่เข้ามาในหัวที่เขาบอกว่าถ้าเขาไม่มีแฟนอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับผมมากกว่านี้มันทำให้ผมมีหวัง และใช่ครับผมก็ยังอยู่ที่เดิมผมไม่ได้ปลอบอะไรเขา และไม่ได้ถามถึงเรื่องเขากับแฟน ผมคิดแค่ว่าผมอยากดูแลเขา อยากทำให้เขามีความสุข อยากใช้ชีวิตด้วยกัน แต่ระหว่างนี้ผมไม่ค่อยจะอะไรกับเขามากคิดว่าเขาคงต้องการเวลา ผ่านมาราว15วันได้ วันนี้เป็นวันที่ผมจุกมากที่สุดเขากลับมาคบกับแฟนอีกครั้ง เขาได้แต่พูดกับผมว่าขอโทษ สิ่งที่ผมพยายามมาตลอดมันเหมือนไม่มีค่าเลย ผมร้องไห้อยู่คนเดียว เสียความรู้สึก เรื่องพวกนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวผม ถ้าหลายๆคนอ่านมาถึงจุดนี้อาจจะคิดว่า ทำไมไม่ออกมาล่ะ จะทนอยู่ทำไมสิ่งที่ผมทำอยู่มันผิดนะ ถ้ายังอยู่มันคงไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ทรมานตัวเองไปเปล่าๆ.
ผมอยากจะบอกว่ามันไม่ได้ง่ายเลย มันผูกพันไปแล้ว มันยากที่จะตัดคนๆนี้ออกไป ผมเลยอยากถามทุกคนที่เข้ามาอ่าน ผมยังอยากอยู่ แต่ไม่อยากเจ็บแล้ว
ผมควรทำไงดี. ผม=โง่ ทำผิด