ทำดีที่สุดแต่แม่ไม่เคยพอใจในตัวเรา(เคยคิดฆ่าตัวตาย)

เราเป็นน้องคนที่2 เรามีพี่ชาย1คน เรากับพี่ห่างกัน9ปี บ้านเรามีธุรกิจส่วนตัว(ค่อนข้างจะมีฐานะ) เราที่เกิดมาก็เจอปัญหาครอบครัวที่ทะเลาะกันมาตลอด ไม่ว่าบางครั้งจะเป็นแม่ทะเลาะกับพ่อ แม่ทะเลาะกับพี่ หรือพ่อทะเลาะกับพี่ ทุกครั้งเราล้วนแต่จะโดนพ่วงไปด้วย (ถ้าไม่ทำอะไร) จากปัญหาแม่ทะเลาะกับพ่อจะเป็นเรื่องผู้หญิง แม่ทะเลาะกับพี่ในเรื่องเกเร พ่อทะเลาะกับพี่ในเรื่องที่เกเรเหมือนกัน ส่วนเราก็โดนตีโดนดุไปตามประสาเด็กประถม เมื่อเราอยู่ประถมเราอยู่โรงเรียนใกล้บ้าน พี่ชายเราอยู่มัธยม พ่อกับแม่เป็นคนที่ติดงาน เพราะเค้าต้องดูธุรกิจกัน2คน พ่อแม่จะใช้เงินเลี้ยงดูเราตลอด เราแทบจำไม่ได้เลยว่าความอบอุ่นจากครอบครัวเป็นยังไง ทุกวันอาทิตย์ พ่อจะพาเราไปเที่ยวตลอด ไม่ว่าใกล้หรือไกล ตอนเด็กเราอาจจะคืดว่านี่คือความสุข จนไม่เข้าใจความอบอุ่นจริงๆเป็นยังไง ส่วนแม่ไม่ค่อยจะพาไปเท่าไหร่ เพราะแม่กับพ่อไม่คุยกัน ช่วงที่เราเด็กนั้นพ่อเราจะตามใจพี่เราตลอด ไม่ว่าพี่เราจะหนีไปเล่นเกม ก็จะซื้อเกมมาให้ที่บ้าน หนีไปเล่นปิงปองไม่ไปเรียนก็ซื้อโต๊ะปิงปองมาให้ หรือแม้แต่หนีไปแทงสนุ๊กพ่อเราก็ไปซื้อโต๊ะสนุ๊กมาให้ ไม่ว่าจะขาดเหลืออะไรที่พี่เราอยากได้ พ่อจะใช้เงินซื้อให้พี่ตลอด (เรายังเด็กไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่) เมื่อพี่เราจบมอสามความห่างของพี่กับแม่และพ่อเริ่มห่างเรื่อยๆแต่ก็จะใช้เงินเลี้ยงดูตลอด จนพี่เราเริ่มเข้าไปมั่วสุมกับยาเสพติด ตั้งแต่นั้นมาครอบครัวก็เริ่มมีปัญหามาเพิ่มอีกเรื่องคือเรื่องยาเสพติดของพี่ และเมื่อเราเริ่มเข้ามอ1 แม่ให้เราไปอยู่รรประจำ เพื่อไม่อยากให้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ตอนนั้นเราไม่เข้าใจ เราเข้าใจแค่ว่าไม่อยากให้เราอยู่บ้านรึเปล่า? หรือไม่รักเรา? ตัดกลับมาที่พี่ พี่เราเริ่มเกเรขึ้นเรื่อยๆ จนเข้าสถานพินิจ และเรื่อยๆจนไปถึงเรือนจำ ตลอด15ปีที่ผ่านมา จนถึงวันที่เราตัดสินใจเขียนเรื่องนี้ พี่เราก็ยังอยู่ในเรือนจำ(เข้าๆออกๆ พอออกก็เข้าใหม่) ***ตั้งแต่ตอนนั้นเราเลยถูกตั้วความหวังจากแม่อย่างมาก***พอเราอยู่มอหนึ่งแม่กับพ่อแยกทางกันพ่อเราไปทำธุรกิจอยู่ลาว ส่วนแม่อยู่ไทย คอยเลี้ยงลูก2คน (ขอไม่พูดถึงพ่อ) ตลอด6ปี ม.1-ม.6เราจะได้กลับบ้านเดือนละครั้ง เราขอให้แม่มาหาเรา อาทิตย์ละครั้ง เอาอาหารดีดี หรือขนมอร่อยๆมาให้เราที่รร ก็แทบจะไม่มาเลย ทุกครั้งที่เราขอให้มาแบบเรางอแง จะมีปัญหาแล้วก็ทะเลาะหันทุกครั้ง จนทำให้เราคิดว่า เค้าตั้งใจเอาเรามาทิ้งไว้ที่นี่จริงๆ ขนาดวันกลับบ้านตามกำหนดโรงเรียน เค้าก็เหมือนไม่อยากมารับเรา บอกกับเราว่าขับรถไกล กลับวันศุกร์เดี๋ยววันอาทิตย์ก็ต้องไปส่งที่รรอีก เค้าเหนื่อย ในจุดนี้เราก็เหมือนจะเข้าใจ แต่เรายังต้องการความอบอุ่น ยังต้องการเจอหน้าแม่ ยังไม่อยากห่างแม่ไกลๆแบบนี้ ตลอด6ปีใน รร ประจำ เวลาผ่านไป เราเริ่มห่างจากแม่เรื่อยๆ แต่แม่ยังคาดหวังในตัวเราเสมอ เพราะพี่เราเกเรไปแล้ว1คน สำหรับเรา เรารู้ว่าครอบครัวเราเป็นยังไง เรารู้ว่าพี่เราเกเร เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้แม่สบายใจ จนจบมอ6เราเข้ามหาลัยสอบได้ทุน50% เรารู้ว่าแม่ภูมิใจมาก ประกอบกับฐานะที่บ้านเริ่มแย่ ธุรกิจค่อยๆปิดไปทีละอย่างเราเลยเลือกที่จะแบ่งเบาภาระแม่เลือกมาเรียนที่แห่งนี้ พอเข้ามหาลัยเราเริ่มติดต่อพ่อมากขึ้น ตลอด6ปีที่ผ่านมามีแต่แม่ส่งเรา พอมามหาลัย พ่อก็เริ่มมีส่งมาบ้าง แต่เรื่องพี่ชายเราก็ยังกวนใจพ่อแม่มาเรื่อยๆอยู่ เพราะอย่างที่บอก พอออกจากเรือนจำอีกไม่นานก็เข้าไปใหม่ด้วยเรื่องยาเสพติด จนแม่เราเริ่มพูดว่าชีวิตเค้าไม่เคยมีความสุขเลย เครียดเรื่องพ่อ ก็มาลูก เค้าจะพูดให้เราได้ยินเสมอ จนเรารู้สึกว่าเราต้องอย่าทำให้เค้าเสียใจ จนเราจบมหาลัยด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง แม่เราดีใจมากแต่ไม่ค่อยแสดงออก เราก็ดีใจมากเหมือนกันที่เราทำได้ขนาดนี้ แต่ระหว่างที่เรียนมาเราทะเลาะกับแม่บ่อยเหมือนเดิม เราโดนคำพูดแม่ว่าเราแรงๆโดยเราไม่เถียงมาตลอด20ปี เราเก็บมาตลอด พอเราเริ่มทำงานที่แรกที่เราทำเราไม่เคยส่งเงินให้เค้าเลยเป็นเวลา8เดือน เคเาจะเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่นอยู่เสมอ บอกว่าเราดีไม่พอ พึ่งไม่เคยได้ เรารู้สึกผิดนะ แต่ช่วงนั้นเรายอมรับเลยว่าเงินเดือนที่ได้ แค่เราใช้ใันยังไม่พอเลย อ๋อลืมบอกธุรกิจที่บ้านเริ่มปิดไปเรื่อยๆ จนแม่ตัดสินใจขายทั้งหมดตอนเราเรียนจบ และช่วงนี้เราได้ข่าวพ่อที่เริ่มป่วยเลยขอให้แม่เอาพ่อกลับมาอยู่ไทย (พ่อเป็นเนื้อร้าย) ด้วยเหตุนี้อาจจะทำให้แม่คาดหวังกับเราเรื่อยๆ และมากขึ้นทุกวัน จนเราได้งานนึงที่เงินเยอะกว่างานเดิม เราเริ่มให้แม่ แต่สิ่งที่เราได้รับคือ ไม่เคยพอใจกับสิ่งที่เราให้เลย เรายอมรับว่าเราให้เค้าน้อย เราให้3,000 และให้พ่อ500 แต่นี่คือทั้งหมดที่เรามี แต่งานนี้โชคดีหน่อยที่เราไม่ต้องเข้าออฟฟิศ เราเลยมีเวลาพาพ่อไปหาหมอทุกอาทิตย์ บางครั้งก็มีตอนกลางคืนที่พ่อเริ่มปวดท้องขึ้นมา (ตอนนี้ฐานะที่บ้านแย่มากไม่มีเงินเหมือนเมื่อก่อน แค่เงินจะรักษาพ่อยังไม่มีเลย) หลังๆมาเราเริ่มทะเลาะกับแม่เรื่องเงินแม่จะพูดทกร้ายจิตใจเราตลอด บอกว่าไม่หวังพึ่งลูกกแล้ว ไม่ดีสักอย่าง เงินแค่3,000 หาใช้ได้มากกว่าอีก เราเจอสารพัดคำพูด มาตลอด จนครบ1ปี เราได้เงินจากงานของเรา100,000 เราให้แม่หมดเลย เรื่องมันมีอยู่ว่า งานที่เราทำจะได้เงินเป็นก้อน เราสัญญาว่าเราจะให้เค้าจำนวนนีง แต่ในระหว่างปีนึงนั้น เราทำรถชนเราต้องจ่ายเองทั้งหมด60,000กว่า ซึ่งมันทำให้ตอนสุดท้าย เราขาดให้แม่อยู่นิดหน่อย เราะที่เราตั้งใจให้ เงินไปลงที่รถหมดแล้ว แต่แม่ยังยืนยันที่จะเอาเงินกับเราให้ครบ เราเหนื่อยมาก จนวันนี้ที่เราตัดสินใจเขัยนกระทู้นี้เราทนไม่ไหว เราโดนสารพัดคำพูดบั่นทอนจิตใจ บอหว่าเราไม่ดีเท่าพี่ ทั้งที่พี่เราไม่ทำอะไรให้ครอบครัวเลยยังอยู่ในเรือนจำ แทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อป่วย เราพยายามมาตั้งแต่มัธยมเรียนให้ดี จบมหาลัยเราพยายามที่จะให้ได้เกียรตินิยม สุดท้ายที่เราทำมาทั้งหมดเรากลับมาโดนว่า ว่าเราไม่ดีเท่าคนนั้น คนนี้ เราเหนื่อยมากก เหนื่อยมากจริงๆ เมื่อปีมี่แล้วที่พ่อป่วยเราตั้งใจทำประกันสุขภาพให้พ่อ เพราะพ่อเข้ารพบ่อย อยากให้พ่อนอนห้องที่ดีดี แต่เงื่อนไขของบริษัทประกันคือต้องไม่มีโรค แต่พ่อเรามี เราเลยทำประกันชีวิต+ประกันโควิท แต่แม่กลับมาพูดกับเราว่า พอรู้ว่าพ่อป่วยก็มาทำประกันชีวิต นี่เป็นลูกแบบไหนกัน? และอีกหลายๆคำพูด เมื่อก่อนเราร่าเริง ตอนนี้เราเริ่มไม่ใช่แบบนั้นแล้ว เรารู้ตัวเองว่าเราเริ่มไม่ไหว เราแค่อยากรู้ว่าเราทำดีที่สุดเท่าที่เราจะทำให้ได้แล้ว ทำไมถึงไม่มีใครสักคนที่ภูมิใจในตัวเราจริงๆ ทุกคนเริ่มมองว่าเราก้าวร้าวขึ้นเรื่อยๆ แต่ทำไมทุกคนไม่เคยมองว่าเราเจออะไรมาบ้าง มีหลายครั้งที่เราคิดจะฆ่าตัวตายแต่ไม่ทำ อาจจะเพราะกลัวว่าแม่จะเสียใจ หรือพ่อเสียใจ แม่คอยคาดหวังจากเรา แต่เราทำให้เค้าได้เท่านี้ เราต้องทำไงต่อไปดี ถ้าเราจะหนีจากตรงนี้เราก็จะถูกมองมาเนรคุณ ถ้าเราอยู่เราจะเจอคำพูดนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันไม่มีทางเลือกให้เราเลยสักทาง เหมือนเราคือคนที่ต้องทำให้คนในบ้านพอใจเท่านั้น! สิ่งที่เราอยากรู้อีกเรื่องนึงคือ ทำไมลูกที่เกิดมาถึงต้องตอบแทนพ่อแม่ขนาดนี้ การที่ทำให้ใครสักคนเกิดมา ต้องมาคาดหวังมากมายขนาดนั้นเลยหรอ ถ้าเราทำให้ไม่ได้ เราจะเป็นลูกที่อกตัญญูใช่มั้ย?