วันนี้อยากจะมาระบายปัญหาภายในครอบครัวของเราค่ะ สาเหตุที่อยากมาตั้งกระทู้เพราะอยากฟังความคิดของหลายๆคนว่ามีความคิดแบบไหนกันบ้าง
ขอเริ่มเล่าเลยนะคะ ครอบครัวของเรามีกัน 4 คนค่ะ (พ่อ,แม่,พี่สาว,เรา) มีฐานะในระดับปานกลาง โดยปกติแล้วพ่อกับแม่เราทะเลาะกันประจำ แล้วเวลาทะเลาะกันทีไรจะชอบใช้คำหยาบ แม่เราจะชอบขว้างปาข้าวของ เป็นอย่างนี้มานานค่ะ ตั้งแต่เราเด็กๆ จนพอเราเริ่มโตขึ้นด้วยความที่พ่อกับแม่เราทะเลาะกันเป็นทุนเดิมพอมีปัญหาการเงินภายในครอบครัวยิ่งหนักค่ะ อีกทั้งแม่ยังมีลูกหลงมาอีกคน ก็คือน้องสาวเราค่ะ มีน้องตอนอายุมาก+ความเครียด ส่งผลให้น้องที่ออกมามีสุขภาพไม่แข็งแรง (โรคทางพันธุกรรม) จนสุดท้ายบ้านเราก็ล้ม ล้มในที่นี่คือไม่มีเงินไปต่อ หลายๆปัญหามันวิ่งเข้ามา และตัวเรากับพี่สาวมีปัญหากับแม่ด้วย ตรงนี้ขอไม่ชี้แจงนะคะ เราจากที่เรียนอยู่ ม.ปลาย ต้องตัดสินใจหางานทำไปด้วยเรียนไปด้วย พี่สาวเราที่เรียนอยู่มหาลัยก็เช่นกัน แต่น้องสาวของเราต้องอยู่แต่บ้านค่ะ เพราะปัญหาสุขภาพ สุดท้ายปัญหาทั้งหมดก็จบลงที่ว่า พ่อกับแม่ตัดสินใจแยกทางกันโดยที่ทุกอย่างที่สร้างมาด้วยกันพ่อยกให้แม่หมด ตอนเซ็นใบหย่าเราและพี่สาวเลือกที่จะอยู่กับพ่อ ส่วนน้องเราด้วยความที่ยังเด็กตัดสินใจเลือกที่จะอยู่กับแม่ค่ะ เราและพี่สาวย้ายออกมาเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน พ่อแยกไปอยู่กับแฟนใหม่ แม่ไปมีชีวิตโดยที่เราไม่รู้รายละเอียดเนื่องจากแม่ไม่อยากบอกอะไรเรามากนัก สิ่งที่เราอยากจะระบายจริงๆคือเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้ค่ะ พ่อเราไม่อยากให้แม่ดูแลไม่รู้ด้วยเหตุอะไรหรือเพราะกลัวแม่ดูแลน้องได้ไม่ดี เลยบอกให้เราพาน้องมาอยู่ด้วยค่ะ มาดูแลในที่นี้คือดูแลจริงๆ ทั้งพาอาบน้ำ หาข้าวให้น้องกิน แต่ตัวพ่อเราเนี่ยไม่มานะคะ จะเป็นการโอนเงินมาให้ ส่วนแม่ก็คือบอกเราให้ดูแลน้องแบบนู้นแบบนี้ นานๆจะซื้อของกินมาให้ ละจะมาหาน้องอีกทีคือตอนพาน้องไปหาหมอตามนัด เมื่อก่อนในบ้านจะมีพี่สาว เรา และน้องสาว แต่ตอนนี้เหลือกันแค่2คนค่ะ ก็คือเรา กับ น้องสาว เรารู้สึกเหมือนเป็น single mom เลย พี่เราก็ไปอยู่กับแฟน ไปมีชีวิตของเค้า โดยที่ไม่ถามเราซักคำว่าเราก็อยากไปนู้นนี่ อยากมีอิสระบ้างมั้ย เวลาไปไหน เวลาเราไปกินข้าวกับแฟน กินแค่ชม.เดียว แล้วกลับบ้าน พ่อก็จะบ่นค่ะ บอกเราว่าน้องรออยู่ที่บ้าน รอกินข้าว เรามีเงินเยอะมากหรอถึงต้องไปเที่ยว เราไม่เข้าใจตรรกะนี้จริงๆค่ะ จะไปไหนเราโคตรรู้สึกผิด น้องก็รอแต่เราจริงๆ ในความคิดเราคือพ่อกับแม่เคยคิดจะพาน้องไปอยู่ด้วยมั้ย ผลัดเปลี่ยนกันไปดูแล หวังพึ่งแต่ให้เราดู ไม่ใช่ไม่รักน้องนะคะ แต่เราก็อยากมีเวลาให้ตัวเอง อยากมีเวลาให้แฟน อยากจะไปนู้นนี่บ้าง เราไม่เกี่ยงที่จะต้องดูน้อง แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะหวังเราคนเดียว ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าตัวเองจะต้องมาระบายในพันทิป แต่เหนื่อยที่จะแบกไว้ค่ะ แล้วสำหรับเราปัญหาครอบครัวเป็นอะไรที่พูดยากมาก เป็นคนใกล้ตัวเหมือนจะเข้าใจเรามากที่สุดแต่เปล่าเลย พิมไปเหนื่อยใจไปด้วยค่ะ เห้อออออ
? จะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆยังไงดี ในเมื่อทุกคนในบ้านไปมีชีวิตแต่หวังให้เราดูแลน้องแค่คนเดียว
ขอเริ่มเล่าเลยนะคะ ครอบครัวของเรามีกัน 4 คนค่ะ (พ่อ,แม่,พี่สาว,เรา) มีฐานะในระดับปานกลาง โดยปกติแล้วพ่อกับแม่เราทะเลาะกันประจำ แล้วเวลาทะเลาะกันทีไรจะชอบใช้คำหยาบ แม่เราจะชอบขว้างปาข้าวของ เป็นอย่างนี้มานานค่ะ ตั้งแต่เราเด็กๆ จนพอเราเริ่มโตขึ้นด้วยความที่พ่อกับแม่เราทะเลาะกันเป็นทุนเดิมพอมีปัญหาการเงินภายในครอบครัวยิ่งหนักค่ะ อีกทั้งแม่ยังมีลูกหลงมาอีกคน ก็คือน้องสาวเราค่ะ มีน้องตอนอายุมาก+ความเครียด ส่งผลให้น้องที่ออกมามีสุขภาพไม่แข็งแรง (โรคทางพันธุกรรม) จนสุดท้ายบ้านเราก็ล้ม ล้มในที่นี่คือไม่มีเงินไปต่อ หลายๆปัญหามันวิ่งเข้ามา และตัวเรากับพี่สาวมีปัญหากับแม่ด้วย ตรงนี้ขอไม่ชี้แจงนะคะ เราจากที่เรียนอยู่ ม.ปลาย ต้องตัดสินใจหางานทำไปด้วยเรียนไปด้วย พี่สาวเราที่เรียนอยู่มหาลัยก็เช่นกัน แต่น้องสาวของเราต้องอยู่แต่บ้านค่ะ เพราะปัญหาสุขภาพ สุดท้ายปัญหาทั้งหมดก็จบลงที่ว่า พ่อกับแม่ตัดสินใจแยกทางกันโดยที่ทุกอย่างที่สร้างมาด้วยกันพ่อยกให้แม่หมด ตอนเซ็นใบหย่าเราและพี่สาวเลือกที่จะอยู่กับพ่อ ส่วนน้องเราด้วยความที่ยังเด็กตัดสินใจเลือกที่จะอยู่กับแม่ค่ะ เราและพี่สาวย้ายออกมาเช่าบ้านอยู่ด้วยกัน พ่อแยกไปอยู่กับแฟนใหม่ แม่ไปมีชีวิตโดยที่เราไม่รู้รายละเอียดเนื่องจากแม่ไม่อยากบอกอะไรเรามากนัก สิ่งที่เราอยากจะระบายจริงๆคือเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้ค่ะ พ่อเราไม่อยากให้แม่ดูแลไม่รู้ด้วยเหตุอะไรหรือเพราะกลัวแม่ดูแลน้องได้ไม่ดี เลยบอกให้เราพาน้องมาอยู่ด้วยค่ะ มาดูแลในที่นี้คือดูแลจริงๆ ทั้งพาอาบน้ำ หาข้าวให้น้องกิน แต่ตัวพ่อเราเนี่ยไม่มานะคะ จะเป็นการโอนเงินมาให้ ส่วนแม่ก็คือบอกเราให้ดูแลน้องแบบนู้นแบบนี้ นานๆจะซื้อของกินมาให้ ละจะมาหาน้องอีกทีคือตอนพาน้องไปหาหมอตามนัด เมื่อก่อนในบ้านจะมีพี่สาว เรา และน้องสาว แต่ตอนนี้เหลือกันแค่2คนค่ะ ก็คือเรา กับ น้องสาว เรารู้สึกเหมือนเป็น single mom เลย พี่เราก็ไปอยู่กับแฟน ไปมีชีวิตของเค้า โดยที่ไม่ถามเราซักคำว่าเราก็อยากไปนู้นนี่ อยากมีอิสระบ้างมั้ย เวลาไปไหน เวลาเราไปกินข้าวกับแฟน กินแค่ชม.เดียว แล้วกลับบ้าน พ่อก็จะบ่นค่ะ บอกเราว่าน้องรออยู่ที่บ้าน รอกินข้าว เรามีเงินเยอะมากหรอถึงต้องไปเที่ยว เราไม่เข้าใจตรรกะนี้จริงๆค่ะ จะไปไหนเราโคตรรู้สึกผิด น้องก็รอแต่เราจริงๆ ในความคิดเราคือพ่อกับแม่เคยคิดจะพาน้องไปอยู่ด้วยมั้ย ผลัดเปลี่ยนกันไปดูแล หวังพึ่งแต่ให้เราดู ไม่ใช่ไม่รักน้องนะคะ แต่เราก็อยากมีเวลาให้ตัวเอง อยากมีเวลาให้แฟน อยากจะไปนู้นนี่บ้าง เราไม่เกี่ยงที่จะต้องดูน้อง แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะหวังเราคนเดียว ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าตัวเองจะต้องมาระบายในพันทิป แต่เหนื่อยที่จะแบกไว้ค่ะ แล้วสำหรับเราปัญหาครอบครัวเป็นอะไรที่พูดยากมาก เป็นคนใกล้ตัวเหมือนจะเข้าใจเรามากที่สุดแต่เปล่าเลย พิมไปเหนื่อยใจไปด้วยค่ะ เห้อออออ