รู้สึกว่าไม่มีตัวตนถูกทุกคนมองข้าม แม่พูดกรอกหูตลอดว่าเป็นลูกที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิด ชอบพูดว่าถ้ามีลูกเป็นพี่สาวเราคนเดียวก็สบายไปแล้วเรียนเก่งไม่เหมือนกับเราที่ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่างตอนนี้รู้สึกว่ามันเป็นปมไปแล้วพ่อกับแม่ให้พี่ได้ทุกอย่างพี่อยากได้อะไรต้องได้อะไรดีๆกว่าเราตลอดเราไม่เคยได้อะไรเท่าพี่เลยสักอย่างแม้กะทั่งความรักที่พ่อแม่มีให้พี่ น้ำเสียงที่แม่ใช้พูดกับพี่คือเป็นน้ำเสียงที่เราไม่เคยได้รับตื่นเช้ามาก็ได้ยินแต่เสียงแม่บ่นแม่ด่านู้นนี้คำที่แม่ด่าแต่ละคำคือมันแรงมากๆทำอะไรไม่เคยถูกสักอย่างตอนนี้รู้สึกทำอะไรก็ผิดไปหมดไม่เคยได้ดั่งใจแม่เลยแต่พี่ทำอะไรก็ถูกก็ดีไปหมดเวลาพี่พูดพี่ขออะไรแม่ฟังแม่ยอมตลอดแต่ถ้าเป็นเราไม่เคยได้เลยบางทีก็โดนด่ากับมาอีกไม่เคยได้ของใหม่ๆใช้ ได้ใช้ของต่อจากพี่ตลอด มันเป็นความรู้สึกที่เฟลมากๆจะพูดกับใครก็ไม่ได้ตอนนี้เหมือนเด็กเก็บกดหลายๆคำพูดของแม่เราก็เก็บเอามาคิดนอนร้องไห้ทุกคืนเวลาเห็นพ่อแม่อยู่กับพี่เราโครตอิจฉาพี่เลยทำไมเราไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนั้นกับพ่อกับแม่บ้างเวลามีอะไรแม่ก็จะใช้แต่เราไม่เคยใช้พี่เลยส่วนน้อยมากๆที่จะใช้พี่ ไปไหนแม่ก็ไปกับพี่ เรากับพี่ถูกเปรียบเทียบมาตั้งแต่เด็กเราไม่เคยมีอะไรดีเท่าพี่เลยจนตอนนี้รู้สึกว่าเป็นส่วนเกินของครอบครัวไปแล้วบางทีก็รู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อถ้าตายไปคงจะมีแต่คนดีใจ🙂
แม่รักพี่มากกว่ารู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินของครอบครัว