[ นิยาย ] "ชีวิตและนิยาย" (1)

12 เมษายน
 
          .....สวัสดีครับผมชื่อ พล ผมพึ่งเรียนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย เมื่อวันที่ 9 เมษา ที่ผ่านมาผมเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยมีเพื่อนเหมือยคนอื่นๆ เลยไม่อินกับการจบปีการศึกษาเท่าไหร่นัก ผมเป็นลูกคนสุดท้อง ครอบครัวผมเป็นคนไทยแท้ แต่พ่อผมเป็นคนอีสาน แม่ผมเป็นคนกรุงเทพ ส่วนญาติผม ผมไม่ค่อยรู้เรื่องทางญาติฝั่งพ่อเท่าไหร่เพราะ พ่อผมกับย่าทะเลาะกันหนักมากเลยต่างคนต่างอยู่กันไม่ค่อยได้ติดต่อกันเท่าไหร่  ...ผมว่าเรานอกเรื่องไปไกลแล้วหรือป่าวกลับมาต่อกันนะครับ ครอบครัวผมมีกันอยู่ 4 คน ส่วนผมเป็นลูกคนสุดท้อง ..ใช่ผมได้บอกไปแล้ว ผมมีพี่ชายแต่ทำตัวไม่ค่อยจะสมกับเป็นพี่ชายเท่าไหร่   เอ่อ... ผมลืมบอกไป ทั้งครอบครัวผมผมเรียนสูงที่สุดในบ้านแล้วครับ แถมฐานะครอบครัวผมก็ไม่ได้รวย และก็ไม่ได้จนหาเช้ากินค่ำไปวันๆครับ ที่..ผมเล่ามาทั้งหมดเนี่ย มันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ผมจะเล่า ต่อจากนี้เลย....   อืมม์..ผมได้บอกไปหรือยังว่าผมจะเรียนต่อผู้ช่วยพยาบาล ในกรุงเทพฯน่ะ  ผมก็ไม่รู้นะว่าอาชีพที่ผมกำลังจะเดินต่อนั้น จะมั่นคงหรือจะหาเลี้ยงครอบครัวได้มั้ย แต่ผมอยากหางานทำให้เร็วที่สุดและเป็นงานที่ผมชอบ ผมจึงเลือกที่จะเป็นผู้ช่วยพยาบาลถึงแม้ว่า จะไม่ได้เงินเดือนสูง แต่อย่างน้อยก็ยังมีงานทำเนอะ.......                    
 
 
           ....หลังจากนั้น วันที่ 13 เมษา ผมเริ่มจัดกระเป๋าเดินทางเพราะผมต้องไปเรียนต่อผู้ช่วยพยาบาลครับ ในใจของผมรู้สึกตื่นเต้นผสมกับแอบอายๆ ผมจะได้เจอกับเพื่อนใหม่ซึ่งไม่รู้เลยว่าผมจะมีเพื่อนใหม่ที่นั่นมั้ย  ผมเป็นคนขี้อายและเข้าสังคมไม่ค่อยเก่ง เลยเป็นเหตุผลที่ว่าผมไม่ค่อยมีเพื่อน  ...พวกคุณรู้มั้ยผมจัดการยังไงกับความเหงาน่ะเหรอ!?   แน่นอนครับว่า    ....ไม่พ้นเกมส์   เกมส์เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมไม่เหงาเวลาไม่มีใครหรือผมอยากไปเที่ยวผมก็ใช้ Google Map ในการไปเที่ยวที่ต่างๆ.... ผมรู้นะพวกคุณก็เคยใช้    "55555"  เป็นประโยคที่ผมใช้ในเกมส์บ่อยที่สุดแล้วเพราะผม พิมพ์แค่นั้นถึงแม้เพื่อนในเกมส์ผมจะเยอะ(มั้ง) ก็ไม่ได้ทำให้ผมหายเหงาได้หรอกนะ เรื่องแฟนหรือคนคุยน่ะเหรอ ฝันไปเถอะครับชาตินี้ผมจะมีกับเขาบ้างหรือป่าวยังไม่รู้เลย อย่าว่าอย่างนู้นอย่างนี้เลยนะครับ  ผมเป็นผู้ชายที่  "ไม่หล่อเลยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
แต่ผมชินแล้วกับการอยู่คนเดียวแบบนี้ ...........
 
                                                                                     เช้าวันที่ 14 เมษา
 
                       กริ๊งงงงงงงง!!!~~~  เสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนของแม่อันไพเราะ
 
    แม่ : ไอ้พล!! ตื่นเร็ววๆ จะนอนกินบ้านกินเมืองไปไหน
 
    พล : โอ้ยยยแม่ พลปิดเทอมแล้วนะแม่จะปลุกมาทำไมเนี่ย!!
 
    แม่ : ปิดเทอมแล้วก็ต้องกันทำมาหากินบ้าง ไม่ใช่มานอนกินบ้านกินเมืองแบบนี้  ...นี่!! เดี๋ยวไปตลาดนะไปซื้อของมาทำกับข้าวให้แม่หน่อย และก็ไป                ซื้อของใช้ส่วนตัวแกด้วย เดี๋ยวแกก็ไปเรียนผู้ช่วยอะไรของแกนั่นนะ
 
                 .... ด้วยความที่ผมติดเกมมาก และบวกกับผมนอนดึก ทำให้ผมเผลอหลับต่อโดยไม่รู้ตัววววว     3...   2...  1...  !!!!!
         
                "เพี๊ยะ" เสียงไม้แขวนเสื้อที่เคยโดนประจำ... ตอนสมัยเด็กๆ
 
   พล : โอ้ยยย!! แม่ตีพลทำไมเนี่ย เจ็บนะ
 
   แม่ : กูบอกให้ไปซื้อของให้หน่อยแล้ว ยังจะมานอนอีก ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะ หรืออยากโดนอีกรอบบ?
 
   พล : พะ.. พอ แล้วจ้าแม่ พลเจ็บแล้ว เดี๋ยวรีบไปอาบน้ำแล้วจ้า
 
 
                   หลังจากโดนไม้อ้นศักสิทธิ์ของหญิงแม่ไปแล้ว... ทำให้ผมตื่นตัวให้ทันที คุณเคยโดนแม่ตีตอนเด็กมั้ยครับ นั่นแหละครับความรู้สึกที่  ผมเจอในเช้าปิดเทอม ที่แสนจะวุ่นวายนี้~~
                    
 
 
 
 
                                                            - โปรดติดตามตอนต่อไป -
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปล1. เนื้อหาเหล่าสร้างมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ไม่มีเจตนาในการดูหมิ่นหรือสร้างปัญหาใดๆทั้งสิ้น
 
ปล2. ตัวละครในเนื้อเรื่องนี้ไม่มีอยู่จริง **ย้ำว่าไม่มีอยู่จริง
 
ปล3. ผมพึ่งหัดเขียนนิยาย สามารถติชมได้นะครับ ><'
 
 
 
 
 
 
 
                                                                                                                                                                                     
 
                                                                                                                                                         𝓚𝓱𝓾𝓷𝓹𝓱𝓵😸 
 
                                                                                                                                                         นักเขียนมือใหม่