อยู่กับครอบครัวแล้วไม่ยิ้มเลยค่ะ

เราเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านค่ะ มีพี่ชาย1คน ครอบครัวเราแต่ก่อนมีความสุขมากกว่านี้ค่ะ(ในความคิดของเรา)แต่พอที่บ้านเริ่มทำธุรกิจส่วนตัวพ่อกับแม่ทำ2คน ด้วยความที่แม่ไม่ได้ทำงานสายนี้มาทำให้ทำอะไรผิดพลาดตลอดค่ะจึงทะเลาะกันบ่อยมากๆ1อาทิตย์ต้องมี2ครั้งขึ้นไปค่ะเราก็ไม่ชอบให้ท่านทะเลาะกันเลยน่าจะสัก5ปีแล้วค่ะที่เริ่มทำธุรกิจ ด้วยความที่พี่เราก็โตมากๆแล้วม.5ค่ะช่วงปีที่แล้วมีทะเลาะกับพ่อหนักมากๆหลายๆครั้งค่ะ ปีนี้ก้ทะเลาะหนักเหมือนกันแต่...เราไม่รู้สึกอะไรแล้วค่ะ เหมือนมันชินไปแล้วตอนที่ไม่ว่าใครในครอบครัวทะเลาะกันหน้าเราจะนิ่งไปเลยค่ะ คิดในใจว่า”อ่อ อีกแล้วสินะ”เหมือนมันด้านชาแล้วค่ะ จนตอนนี้มาสังเกตตัวเองเรารู้สึกว่าเวลาอยู่ที่บ้านเราไม่มีความสุขเลยค่ะยิ้มไม่ออก ไม่อยากพูดกลับใคร คนที่เรายิ้มได้คือเพื่อนสนิทคนเดียวค่ะเราคุยแชทกับเค้าแล้วยิ้มและขำออกมาต่างจากครอบครัวที่อยู่กันมาตั้งแต่เกิดแต่ทำไมนะ ทำไมไม่มีความสุขเลยและ....ตั้งแต่เด็กเราเป็นคนขี้แสดงค่ะชอบแสดงแกล้งโง่แกล้งไม่รู้เรื่องแกล้งมีความสุขแกล้งยิ้มดีใจ จนมาคิดอีกทีทุกวันนี้เราแสดงกับครอบครัวหรือว่าจริงใจจนเหนื่อยกันคะ เหนื่อยที่ต้องทำเป็นว่ามีความสุข จนตอนนี้ยิ้มกับครอบครัวไม่ได้เลยค่ะหรือว่าเรากักตัวจนเกิดเบื่อเพราะเราอยู่แต่บ้านมาจะครบปีแล้วค่ะ พ่อแม่ไม่เคยพาไปไหนนานมาก1ปีกว่าแล้วมั้งคะ เราส่าเราคงเครียดมากไปแต่ที่กังวลคือเราเป็นโรคอะไรรึป่าวคะมีความผิดปกติด้านจิตใจมั้ยเราถึงเป็นแบบนี้ ถ้าจะไปหาจิตแพทย์ไปปรึกษาเราไม่กล้าพูดกับพ่อแม่เลยค่ะ ท่านไม่สนใจอะไรแบบนี้