ความสุขที่ไม่เคยสัมผัสแบบจริงจัง

ถ้าใครได้เคยอ่านกระทู้ที่ผมเคยตั้งไว้นั้น จะรู้ว่าผมผิดหวังกับความรักมามากมาย ไม่เคยจะสมหวังกับความรักเลย หาก็แล้ว อะไรต่างๆ ก็แล้ว แต่มันก็ยังเงียบอยู่ ไม่มีอะไรที่มันดีเลย จนผมบอกกับตัวเองว่า "ถ้าอายุ 30 เมื่อไหร่เราจะเลิกตามหาแฟนละ" (ผมก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นจริง 555 ) และผมจะใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องตาม ไม่ต้องหา ใช้ชีวิตให้มีความสุขกับสิ่งรอบข้างที่เรามีอยู่ แทบจะตัดเรื่องนั้นไปเลย แต่ก็ยังมีแวบๆ บ้าง ไม่ได้ตามคนนู้น  ไม่ได้ตามคนนี้ ไม่ค่อยซีเรียสเวลาที่คนเข้ามาคุยแล้วจู่ๆ พอเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของผมแล้วเค้าก็หายไป  (หล่อมากจนเค้าหนีเลยทีเดียว 5555+) รู้สึกเฉยๆ เวลาใครเข้ามาและหายไป ชิวมากครับ รู้สึกมีความสุขดีที่เราไม่ได้เอาใจเราไปผูกหรือยึดติดกับใคร เคยลองตั้งสติกับตัวเอง ถามและตอบตัวเองว่า สิ่งที่เรากำลังทำอยู่นั้น "มันคือความสุขจริงๆ หรือว่า เราแค่หลอกตัวเองให้มีความสุขกันแน่วะ" เถียงกับตัวเองอยู่สักพัก จนได้คพตอบที่ว่า มีความสุขจริงๆ นี่หว่า  สิ่งเรานี้เราสามารถสร้างได้เองครับ ความสุขเอ่ย การมีชีวิตที่ไม่ต้องซีเรียสกับใครก็ไม่รู้ที่เข้ามาแล้วหายไป หากิจกรรมทำ ออกกกำลังกาย พบเจอเพื่อนๆ ไปในที่ที่เราชอบ มันก็มีความสุขดีครับ ผมว่าทุกคนสามารถที่จะสร้างความสุขได้ด้วยตัวเองครับ สู้ๆนะครับ สำหรับคนที่กำลังซีเรียสกับความรักกกกกกก สักวันคงเจอคนที่อยากมีเราจริงๆ และจะเดินไปพร้อมกับเราตลอดไป