ผมเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งตอนม.ปลาย(เป็นแฟนคนแรกของเขา) คบได้2เดือน ยอมรับว่าตอนนั้น ผมแอบคุยกับคนอื่นแล้วมันทำให้ห่างเหินกับเขาไป จนสุดท้ายเขามาขอเลิกกับเรา เราก็ยื้อเขาแต่ก็ไม่สามารถทำไรได้แล้ว พอม.5เทอม2 ผมได้มีโอกาสย้ายไปเรียนที่บุรีรัม(นักกีฬาฟุตบอล) จนจบม.6 ผมไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้อีก เขามาหลอกบ้าง เขาทิ้งบ้าง เจอส่วมเขาบ้าง โดนทุกรูปแบบ มันทำให้ผมนึกถึงน้องเขาตลอดเหมือนมันแผลใจอย่างหนึ่งของผม ผ่านมาเกือบ3ปี วันที่น้องเขาจบการศึกษาปัจฉิม ม.6 ตอนแรกผมกะจะไม่ไปให้เขาเห็นหน้าเลย ผมละอายตัวเองผิดคิดเสมอว่าน้องเขาน่าจะเกลียดผมไปแล้ว ผมกลัวผมไปแล้วทำให้น้องเขาลำบากใจมากเลย เเต่สุดท้ายผมก็ไปเพราะคำพูดของเพื่อนที่ว่า เขาอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้ อย่างน้อยก็ไปเถอะ ผมไปผมทำตัวไม่ถูกมาก ผมสั้นไปหมด ตอนพูดกับเขายังสั่น55555 ตกเย็นก็โดนหลอกให้ไปกินเนื้อย่างด้วยกัน ตกกลางคืนไปนั่งสังสรรที่บ้านเขา นั่งข้างๆกัน ได้คุยได้อะไรกันนิดหน่อย เเต่มันก็จุกๆในใจว่าทำไมในตอนนั้น เราไม่ดูแลผู้หญิงคนนี้ไว้ดีๆ ถ้าเรายังกุมมือเล็กๆคู่นั้นไว้ ดูแลรักษา เอาใจใส่ดีๆ ก็คงไม่เป็นแบบนี้ ผมทำให้เขาเปลี่ยนไปมาก ผมนั่งฉุกคิดอยู่นานจนทนไม่ไหวเกือบร้องให้ออกมา จนแอบไปร้องให้อยู่หน้าห้องน้ำบ้านเขา ทุบตีตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยทำเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งเสียใจมากขนาดไหน เหตุเกิดมาไม่กี่วัน แล้วผมก็ตัดสินใจที่จะอยู่คนเดียวแบบนี้ไปก่อน ค่อยซัพพอตเขาอยู่ห่างๆ มันดีแล้วใช่ไหม ผมทำถูกแล้วใช่ไหม ถ้าเขาพบคนที่ดีผมก็ยินดีนะ เเต่วันไหนที่เขาเสียใจหรือเหนื่อยกับอะไรผมอยากให้เขารู้ว่าผมยังอยู่ในใจน้องเขาเสมอ #ขอโทษนะขอโทษขอโทษกี่ครั้งก็คงไม่พอ ไว้เจอกันใหม่นะ🙂✌️🍉
ขอเล่าเเละระบาย ขอความเห็นทีครับ