เคยได้ยินว่าพ่อแม่คือพระอรหันต์ในบ้าน กราบไหว้ดูแล แล้วชีวิตจะเจริญรุ่งเรือง .... ขอถามเพื่อนๆ โดยใช้ชีวิตจริงของเรานะคะ ว่าเราควรจะรู้สึกอย่างไร กับพ่อแบบนี้
ตั้งแต่เราเด็ก จำความได้ ภาพที่เห็นคือพ่อกินเหล้าทุกวัน เราต้องไปตามพ่อจากวงเหล้าทุกวัน ตอนนั้นยังเด็กน้อย ไม่อยากให้พ่อกินเหล้า
พอพ่อออกจากวงเหล้ามาถึงบ้าน พ่อจะหาเรื่องตีแม่ทุกครั้ง กระชากผมเอามาต่อย ตบ แม่เลือดออก นี่คือภาพที่เราเห็นเป็นประจำ ตั้งแต่ประถม
จนแม่ทนไม่ไหว ออกจากบ้านไป แทนที่พ่อจะทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ แต่ตรงกันข้าม พ่อก็ยังกินเหล้า
กลับบ้านเที่ยงคืนตีหนึ่ง ปล่อยให้เราอดข้าวเป็นประจำ เป็นแบบนี้เกือบปี จนแม่ทนไม่ไหว ต้องกลับมา พ่อก็ดีสักพัก (สักพักจริงๆ)
แล้วก็ทำพฤติกรรมเดิม คือกินเหล้า ตีแม่
นอกจากเหล้าแล้ว ยังมีสิ่งที่เลวกว่านั้น ตอนนั้นเรา ป.3 ..... วันนึงพ่อพาใครไม่รู้มาที่บ้าน เป็นผู้ชาย แล้วพากันไปนั่งในครัว เราสงสัยเราไปแอบดู
เค้าเห็นเอาเข็มฉีดยามาฉีดที่เอว ฉีดกันทั้งคู่ พอผู้ชายคนนั้นกลับ เราเลยถามพ่อว่าอะไร พ่อบอกว่าฉีดวิตามิน ตอนนั้นเราไม่รู้ เราก็เชื่อตามนั้น
และผู้ชายคนนี้ก็ไปๆ มาๆ บ้านสักพัก
พ่อเราเป็นคนสูบบุหรี่ ... เค้าก็จะวางซองบุหรี่ไว้บนหลังตู้เย็น แต่บางครั้งเราเห็นว่ามวนบุหรี่มันแปลก ๆ เพราะปลายมวนมันถูกม้วนเข้าหากัน แบบเอามือหมุนเกลียวๆ และพอพ่อสูบมวนที่เป็นปลายม้วนทีไร พ่อจะทำตาลอยๆ ตอนนั้นเราเด็กมาก ป.3 เราไม่รู้ว่านี่คือยาเสพติด นี่คือเฮโรอีน
เรายังเคยแอบเห็นตอนเค้าเอามามวนใส่บุหรี่เลย เฮโรอีนเป็นผงสีขาว อยู่ในหลอด พ่อจะเอาใส้บุหรี่ออกก่อน แล้วใส่ไอ้นี่เข้าไป
..... ที่สำคัญที่สุด เค้าทำทุกอย่างนี้ในบ้าน ที่มีลูกสาวอยู่
จนเรา ม.4 พ่อก็ออกจากงาน เพราะอายุเกิน เค้าไม่จ้างแล้ว ... และพ่อก็เงินหมด ไม่สามารถไปหาซื้อยาเสพติดได้อีก เราได้เห็นพ่อลงแดงต่อหน้า
ตัวเค้าสั่นมาก หนาวมาก ทั้งที่เป็นหน้าร้อน เราเอาผ้าห่มให้ 4-5 ผืนก็ยังหนาวสั่นอยู่
แต่ตอนนั้นเราโตแล้ว เรารู้แล้วว่าอาการแบบนี้คืออะไร
เราได้เรียนแค่ ม.6 เพราะแม่ไม่มีเงินส่งแล้ว (และตั้งแต่เด็กจนโต แม่เป็นคนออกเงินให้เราเรียนตลอด) ตอนเราจบ ม.3 จะเข้า ม.4 แม่เคยไปขอค่าเทอมพ่อ
บอกว่าวันนี้ต้องจ่ายค่าเทอม พ่อบอกไม่มี ... บอกไม่มีเอาดื้อๆ แบบนี้เลย ... บางวันเราขอเงินพ่อไป รร. พ่อบอกไม่มี ไม่ต้องไปเรียน
แต่พอตอนเย็นเราเห็นเค้าดูดยา
พอเราเรียนจบ ม.6 อายุ 17 ปี เราก็หางานทำ ทำได้แค่ตำแหน่งธุรการ เงินเดือน (ตอนนั้น) 5,000 กว่า ๆ เอง
แต่เราก็ตั้งใจทำ อาศัยว่าใกล้บ้าน ค่าเดินทางไม่เยอะ แล้วห่อข้าวไปกิน
ทุกคนเชื่อมั้ย ว่าพ่อเราไปหาเราที่ทำงานทุกวัน เพื่อไปขอเงิน .... เงินเดือนเรา 5,000 เราให้แม่ 2,000 เราเหลือ 3,000 เอาไว้ใช้รายวัน
และเราเรียนสุโขทัยไปด้วย ถ้าจบ ป.ตรี เราจะได้ฐานเงินเดือนใหม่ .... แต่นี่พ่อไปหาเราทุกวัน เราก็ให้วันละ 100 บ้าง 50 บาทบ้าง
ไม่มีวันไหนที่ไม่ให้ เพราะถ้าไม่ให้ เค้าจะยืนหน้า office ไม่ยอมไปไหน จน รปภ. ต้องมาตามเรา
บางวันไม่มีจะให้จริงๆ ต้องแคะกระปุก แล้วบอกเค้าว่า พ่อ พ่อไปหางานทำเถอะ อะไรก็ได้ หนูไม่ไหวแล้ว ตอนนั้นเค้าอายุเกือบ 60
อย่างน้อยขับสามล้อ ขายหมูปิ้ง พอเลี้ยงตัวเท่านั้นก็ได้ เรี่ยวแรงเค้าก็ยังมี เราบอกจะกู้อีซี่บายออกทุนให้ด้วย
เค้าก็ไม่ยอมทำอะไร เราเคยให้ไป 2,000 (สมัยนั้น) บอกให้ไปเป็นทุนทำอะไรสักอย่าง ก็ไม่ยอมทำอะไรเลย เอาเงินเราไปใช้หมดด้วย
มาหาเราที่ทำงานทุกวัน บางวันเราไม่อยู่ ก็ไปขอเงินกับคนอื่น เราทั้งเสียหน้า กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
รู้สึกเลยว่า คนคนนี้ไม่ใช่พ่อ แต่เป็นเจ้ากรรมนายเวรของเรา ที่เราต้องชดใช้ให้เค้า
เราทำงานได้ไม่ถึงปี พ่อก็อาละวาดอีก ที่นี้หนักเลย พังข้าวของในบ้านทุกอย่าง บอกจะจุดไฟเผาบ้าง เอามีดจะมาแทงแม่ เราบอกแม่ว่าไม่ไหวออกจากบ้านนี้เถอะ เรา 2 คนแม่ลูก ต้องไปเช่าห้องเล็กๆ อยู่กัน
พ่อไม่รู้ว่าเราย้ายไปอยู่ที่ไหน แต่เค้ารู้ว่าเรายังทำงานอยู่ที่เดิม เค้าก็ยังมาหาอยู่ทุกวัน มาขอเงินทุกวันเหมือนเดิม
สักพักมารู้อีกทีว่าเค้าขายบ้าน ได้เงินมาก้อนนึง และก็รู้ว่าเค้าเลี้ยงคนแถวนั้น แจกเงิน เจอใครก็ชวนเลี้ยงเหล้า
และเดาคงจะเปรมปรีกับยาเสพติดของเขาอย่างจัดหนัก .... หลังจากขายบ้านได้แค่ 2 เดือน คนแถวบ้านมาบอกเราว่าพ่อกลายเป็นคนข้างถนน
อาศัยเพิงริมทางรถไฟนอน เงินไม่เหลือสักบาท
จากเราลำบากอยู่แล้ว ยิ่งลำบากไปอีก เพราะต้องไปเช่าห้องเดือนละ 900 ห้องน้ำรวมให้เค้าอยู่ และนอกจากค่าห้อง น้ำ ไฟ แล้ว เรายังต้อง
หาเงินค่ากินให้เค้ารายวันด้วย ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ที่พอเวลามีเงิน ไม่เคยสำนึกตัว ไม่เคยนึกถึงลูกที่ยังลำบากอยู่
เคยมีญาติฝ่ายพ่อมาบอกแม่เราว่า พ่อเคยไปขอเงินย่า และขอเงินคนนั้นคนนี้ เค้าก็ให้มา เป็นหลักหมื่น ให้อยู่ตั้งหลายครั้ง เรามองหน้ากันกับแม่
บ้านเราแทบจะไม่มีอะไรกิน แต่พ่อเคยได้เงินหลักหมื่นมา ไม่เคยมาถึงครอบครัว เอาไปลงเหล้าและยาเสพติดหมด
... เรื่องยังมีอีกเยอะค่ะ แต่อยากจะถามทุกคนค่ะ พ่อแบบนี้ เรียกว่าพระอรหันต์ของลูกเหรอคะ
แต่ปัจจุบัน เค้ากลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงไปแล้ว ซึ่งก็ไม่พ้นเรา ที่จะต้องดูแล จะว่าบาปก็ได้ เพราะเราไม่เคยดูแลเค้าด้วยความรู้สึกสำนึกบุญคุณ หรือความรักเลย เราป้อนข้าว เช็ดอึฉี่ ด้วยความรู้สึกว่าทำไปตามหน้าที่เท่านั้น ความรัก ผูกพันไม่มีเลย บางครั้งเหนื่อยๆมาก ยังคิดเลยว่า เมื่อไหร่เค้าจะตายซักที
..... คิดแบบนี้รู้ว่าบาป แต่มันห้ามความรู้สึกไม่ได้จริงๆ ค่ะ
พ่อแม่เป็นพระอรหันต์หรือคะ
ตั้งแต่เราเด็ก จำความได้ ภาพที่เห็นคือพ่อกินเหล้าทุกวัน เราต้องไปตามพ่อจากวงเหล้าทุกวัน ตอนนั้นยังเด็กน้อย ไม่อยากให้พ่อกินเหล้า
พอพ่อออกจากวงเหล้ามาถึงบ้าน พ่อจะหาเรื่องตีแม่ทุกครั้ง กระชากผมเอามาต่อย ตบ แม่เลือดออก นี่คือภาพที่เราเห็นเป็นประจำ ตั้งแต่ประถม
จนแม่ทนไม่ไหว ออกจากบ้านไป แทนที่พ่อจะทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ แต่ตรงกันข้าม พ่อก็ยังกินเหล้า
กลับบ้านเที่ยงคืนตีหนึ่ง ปล่อยให้เราอดข้าวเป็นประจำ เป็นแบบนี้เกือบปี จนแม่ทนไม่ไหว ต้องกลับมา พ่อก็ดีสักพัก (สักพักจริงๆ)
แล้วก็ทำพฤติกรรมเดิม คือกินเหล้า ตีแม่
นอกจากเหล้าแล้ว ยังมีสิ่งที่เลวกว่านั้น ตอนนั้นเรา ป.3 ..... วันนึงพ่อพาใครไม่รู้มาที่บ้าน เป็นผู้ชาย แล้วพากันไปนั่งในครัว เราสงสัยเราไปแอบดู
เค้าเห็นเอาเข็มฉีดยามาฉีดที่เอว ฉีดกันทั้งคู่ พอผู้ชายคนนั้นกลับ เราเลยถามพ่อว่าอะไร พ่อบอกว่าฉีดวิตามิน ตอนนั้นเราไม่รู้ เราก็เชื่อตามนั้น
และผู้ชายคนนี้ก็ไปๆ มาๆ บ้านสักพัก
พ่อเราเป็นคนสูบบุหรี่ ... เค้าก็จะวางซองบุหรี่ไว้บนหลังตู้เย็น แต่บางครั้งเราเห็นว่ามวนบุหรี่มันแปลก ๆ เพราะปลายมวนมันถูกม้วนเข้าหากัน แบบเอามือหมุนเกลียวๆ และพอพ่อสูบมวนที่เป็นปลายม้วนทีไร พ่อจะทำตาลอยๆ ตอนนั้นเราเด็กมาก ป.3 เราไม่รู้ว่านี่คือยาเสพติด นี่คือเฮโรอีน
เรายังเคยแอบเห็นตอนเค้าเอามามวนใส่บุหรี่เลย เฮโรอีนเป็นผงสีขาว อยู่ในหลอด พ่อจะเอาใส้บุหรี่ออกก่อน แล้วใส่ไอ้นี่เข้าไป
..... ที่สำคัญที่สุด เค้าทำทุกอย่างนี้ในบ้าน ที่มีลูกสาวอยู่
จนเรา ม.4 พ่อก็ออกจากงาน เพราะอายุเกิน เค้าไม่จ้างแล้ว ... และพ่อก็เงินหมด ไม่สามารถไปหาซื้อยาเสพติดได้อีก เราได้เห็นพ่อลงแดงต่อหน้า
ตัวเค้าสั่นมาก หนาวมาก ทั้งที่เป็นหน้าร้อน เราเอาผ้าห่มให้ 4-5 ผืนก็ยังหนาวสั่นอยู่
แต่ตอนนั้นเราโตแล้ว เรารู้แล้วว่าอาการแบบนี้คืออะไร
เราได้เรียนแค่ ม.6 เพราะแม่ไม่มีเงินส่งแล้ว (และตั้งแต่เด็กจนโต แม่เป็นคนออกเงินให้เราเรียนตลอด) ตอนเราจบ ม.3 จะเข้า ม.4 แม่เคยไปขอค่าเทอมพ่อ
บอกว่าวันนี้ต้องจ่ายค่าเทอม พ่อบอกไม่มี ... บอกไม่มีเอาดื้อๆ แบบนี้เลย ... บางวันเราขอเงินพ่อไป รร. พ่อบอกไม่มี ไม่ต้องไปเรียน
แต่พอตอนเย็นเราเห็นเค้าดูดยา
พอเราเรียนจบ ม.6 อายุ 17 ปี เราก็หางานทำ ทำได้แค่ตำแหน่งธุรการ เงินเดือน (ตอนนั้น) 5,000 กว่า ๆ เอง
แต่เราก็ตั้งใจทำ อาศัยว่าใกล้บ้าน ค่าเดินทางไม่เยอะ แล้วห่อข้าวไปกิน
ทุกคนเชื่อมั้ย ว่าพ่อเราไปหาเราที่ทำงานทุกวัน เพื่อไปขอเงิน .... เงินเดือนเรา 5,000 เราให้แม่ 2,000 เราเหลือ 3,000 เอาไว้ใช้รายวัน
และเราเรียนสุโขทัยไปด้วย ถ้าจบ ป.ตรี เราจะได้ฐานเงินเดือนใหม่ .... แต่นี่พ่อไปหาเราทุกวัน เราก็ให้วันละ 100 บ้าง 50 บาทบ้าง
ไม่มีวันไหนที่ไม่ให้ เพราะถ้าไม่ให้ เค้าจะยืนหน้า office ไม่ยอมไปไหน จน รปภ. ต้องมาตามเรา
บางวันไม่มีจะให้จริงๆ ต้องแคะกระปุก แล้วบอกเค้าว่า พ่อ พ่อไปหางานทำเถอะ อะไรก็ได้ หนูไม่ไหวแล้ว ตอนนั้นเค้าอายุเกือบ 60
อย่างน้อยขับสามล้อ ขายหมูปิ้ง พอเลี้ยงตัวเท่านั้นก็ได้ เรี่ยวแรงเค้าก็ยังมี เราบอกจะกู้อีซี่บายออกทุนให้ด้วย
เค้าก็ไม่ยอมทำอะไร เราเคยให้ไป 2,000 (สมัยนั้น) บอกให้ไปเป็นทุนทำอะไรสักอย่าง ก็ไม่ยอมทำอะไรเลย เอาเงินเราไปใช้หมดด้วย
มาหาเราที่ทำงานทุกวัน บางวันเราไม่อยู่ ก็ไปขอเงินกับคนอื่น เราทั้งเสียหน้า กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
รู้สึกเลยว่า คนคนนี้ไม่ใช่พ่อ แต่เป็นเจ้ากรรมนายเวรของเรา ที่เราต้องชดใช้ให้เค้า
เราทำงานได้ไม่ถึงปี พ่อก็อาละวาดอีก ที่นี้หนักเลย พังข้าวของในบ้านทุกอย่าง บอกจะจุดไฟเผาบ้าง เอามีดจะมาแทงแม่ เราบอกแม่ว่าไม่ไหวออกจากบ้านนี้เถอะ เรา 2 คนแม่ลูก ต้องไปเช่าห้องเล็กๆ อยู่กัน
พ่อไม่รู้ว่าเราย้ายไปอยู่ที่ไหน แต่เค้ารู้ว่าเรายังทำงานอยู่ที่เดิม เค้าก็ยังมาหาอยู่ทุกวัน มาขอเงินทุกวันเหมือนเดิม
สักพักมารู้อีกทีว่าเค้าขายบ้าน ได้เงินมาก้อนนึง และก็รู้ว่าเค้าเลี้ยงคนแถวนั้น แจกเงิน เจอใครก็ชวนเลี้ยงเหล้า
และเดาคงจะเปรมปรีกับยาเสพติดของเขาอย่างจัดหนัก .... หลังจากขายบ้านได้แค่ 2 เดือน คนแถวบ้านมาบอกเราว่าพ่อกลายเป็นคนข้างถนน
อาศัยเพิงริมทางรถไฟนอน เงินไม่เหลือสักบาท
จากเราลำบากอยู่แล้ว ยิ่งลำบากไปอีก เพราะต้องไปเช่าห้องเดือนละ 900 ห้องน้ำรวมให้เค้าอยู่ และนอกจากค่าห้อง น้ำ ไฟ แล้ว เรายังต้อง
หาเงินค่ากินให้เค้ารายวันด้วย ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ที่พอเวลามีเงิน ไม่เคยสำนึกตัว ไม่เคยนึกถึงลูกที่ยังลำบากอยู่
เคยมีญาติฝ่ายพ่อมาบอกแม่เราว่า พ่อเคยไปขอเงินย่า และขอเงินคนนั้นคนนี้ เค้าก็ให้มา เป็นหลักหมื่น ให้อยู่ตั้งหลายครั้ง เรามองหน้ากันกับแม่
บ้านเราแทบจะไม่มีอะไรกิน แต่พ่อเคยได้เงินหลักหมื่นมา ไม่เคยมาถึงครอบครัว เอาไปลงเหล้าและยาเสพติดหมด
... เรื่องยังมีอีกเยอะค่ะ แต่อยากจะถามทุกคนค่ะ พ่อแบบนี้ เรียกว่าพระอรหันต์ของลูกเหรอคะ
แต่ปัจจุบัน เค้ากลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงไปแล้ว ซึ่งก็ไม่พ้นเรา ที่จะต้องดูแล จะว่าบาปก็ได้ เพราะเราไม่เคยดูแลเค้าด้วยความรู้สึกสำนึกบุญคุณ หรือความรักเลย เราป้อนข้าว เช็ดอึฉี่ ด้วยความรู้สึกว่าทำไปตามหน้าที่เท่านั้น ความรัก ผูกพันไม่มีเลย บางครั้งเหนื่อยๆมาก ยังคิดเลยว่า เมื่อไหร่เค้าจะตายซักที
..... คิดแบบนี้รู้ว่าบาป แต่มันห้ามความรู้สึกไม่ได้จริงๆ ค่ะ