ไม่รู้จะตั้งว่าไรค่ะมาระบายเฉยๆ5555

เรารู้สึกว่าเรายอมแฟนมากไปค่ะ ยอมมากๆไม่ว่าใครจะผิดจะถูกเราขอโทษตลอดแม้กระทั่งเรื่องที่เราคิดว่าเขาผิดแต่ถ้าเขาไม่คิดว่าเขาผิดเขาจะไม่ยอมขอโทษเลย เราน้อยใจก็กลายเป็นว่าเราผิดที่ไปน้อยใจเขาสุดท้ายเราก็ขอโทษเองหายน้อยใจเอง เราเลยบอกเขาว่างั้นถ้าเวลาทะเลาะกันไม่ว่าใครจะผิดจะถูกต่างฝ่ายต่างต้องขอโทษเพราะถ้าทะเลาะนั่นคือเรารู้สึกแย่กันทั้งคู่แล้วควรได้รับคำขอโทษกันทั้งคู่เขาก็บอกโอเค แต่พอทะเลาะจริงๆก็มีแต่เราที่ขอโทษ เวลาทะเลาะเขาบอกเลิกเราบ่อยมากๆ จนทุกวันนี้เราชินกับคำบอกเลิกหรือคำว่าห่างกันเหมือนรู้ว่าทะเลาะแต่ละครั้งต้องมีคำนี้มาแค่รอลุ้นเอาว่าตัวเองจะกล้าปล่อยเขาไปตอนไหน รู้สึกแย่มากๆคิดว่าถ้าเขาอยู่กับเราต่อไปเขาจะไม่โตอะค่ะเพราะเราคิดว่าเราไม่สามารถดัดนิสัยเขาได้แล้ว อยากให้เขาไปเจอคนที่เข้ากันได้ คนที่ทำให้เขามีความสุข แต่ก็อยากอยู่ข้างๆเขาเองไม่อยากให้ใครมาแทนที่ตัวเองเลยย เราเป็นคนใจอ่อนค่ะเพราะเคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อนไม่อยากเห็นเขาเสียใจแล้วกล้วว่าถ้าตัวเองใจแข็งเขาจะเสียใจหรือว่าเราเองที่จะเสียใจ กลัวปล่อยเขาซึมแล้วเขาไม่ง้อด้วย แหะๆTT จริงๆเรามาระบายเฉยๆค่ะแต่แนะนำได้🥲