รู้สึกครอบครัวไม่มีความสุขเลย

เริ่มต้นเมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว เราทำงานอยู่กรุงเทพ แม่โทรมาบอกเราว่าพ่อติดผู้หญิง เราก็ถามพ่อตรงๆ พ่อบอกไม่มีอะไรเลย เข้าไปถามผู้หญิงคนนั้นที่บ้านเค้าก็บอกไม่มีอะไร(เค้ามีลูกมีสามีแล้ว) ต่อจากนั้นแม่พยายามตามพ่อ ตามผู้หญิงคนนั้น คิดไปเองทุกเรื่อง กลายเป็ยคนระแวงทุกอย่าง หาเรื่องด่าพ่อทุกวัน ด้วยคำหยาบคาย ซึ่งเมื่อก่อนไม่เคยมี จนพ่อแทบอยู่บ้านไม่ได้ เสื้อผ้า กับข้าว ไม่ทำให้พ่อเลย พ่อทำงานเหนื่อยมาทั้งวันยังต้องมาทำกับข้าวหุงข้าวเองอีก (ที่บ้านมีรถลากดินค่ะ พ่อเราเป็นคนพิการแต่กำเนิด โดยขาขวาเป็นโปลิโอ ใช้เหล็กดามผ้าพันทับไว้ เผื่อให้เดินได้ ถ้าถอดออกคือต้องคลานอย่างเดียว) ทั้งๆทีเงินทุกบาทแม่เก็บหมด คือหมดจริงๆนะคะ เจอในกระเป๋า 50 ยังเอาออกไป คนกระเป๋าทุกวัน เช็คเบอร์โทรออกโทรเข้า คิกไปเองว่าพ่อโทรคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนนั้น หลังๆกลายมาเป็นลามมาที่เรา เราทำงานแม่ก็โทรมาเราเรื่องที่เค้าระแวง พ่อเราบอกเห็นกับตาไหม แม่ก็ด่าเรา ว่าเข้าข้างพ่อ บ่นสารพัด เราเลยตัดสินใจพาแฟนมาอยู่บ้าน พอมาอยู่บ้าน เราก็ทำทุกอย่างแทน ทุกอย่างจริงๆนะคะ งานบ้านทุกอย่าง เสื้อผ้าพ่อไม่ต้องยุ่ง ห่อข้าวให้พ่อไปทำงาน แต่.. พ่อเราไม่ได้ทำงาน รายได้เราก็ไม่มี แต่ทุกอย่างในบ้านเราซื้อ กับข้าว ค่าน้ำ ค่าไฟ แต่เงินที่พ่อลากดินมาได้แม่เก็บหมด เติมน้ำมันเพื่อไปลากกินบางครั้งก็ไม่ให้ ต้องเป็นเราที่ให้ แต่เราไม่ได้คืนเลย จนเมื่อวาน เราได้ยินคำพูดนึงที่แม่พูดว่า จะพาผัวมาเกาะพ่อแม่กินทำไม  ทั้งๆที่เราไม่ได้ใช้เงินแม่เลยสักบาท ตอนนี้ท้อมาก เหนื่อย ทั้งที่ตอนแรกขอร้องให้เราหลับมาอยู่ เราทิ้งงานประจำมา แต่มาเจอคำพูดแบบนี้ ตอนนี้คิดอยากตายทุกวันค่ะ เพราะไม่มีกำลังใจจากทางไหนจริงๆ ระบายกับใครก็ไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องในบ้าน ทุกวันนี้มำงานบ้านเสร็จก็จะอยู่แต่ในห้อง ไม่อยากเจอหน้าใคร ต้องกินยาแก้แพ้ก่อนนอนทุกวันค่ะ เพราะนอนไม่หลับ