เราเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บกด ไม่ระบายให้ใครฟังแม้กระทั่งแฟนเพราะเรากลัวเขาจะมองว่าครอบครัวเราดูโหดร้าย และ แม่เรามักจะพูดเสมอว่าเรื่องไม่ดีในครอบครัวอย่านำไปเล่าให้ใครฟัง เราเข้าใจความหวังดีของพ่อแม่ เรารู้ว่าพ่อแม่รักเรา แต่การเลี้ยงของพ่อกับแม่ มันทำให้เรารู้สึกว่าเขาไม่ได้รักเรา เช่น
1.เรื่องการเรียนพ่อแม่มักคาดหวังให้เราเรียนดีเสมอ พอได้เกรดดีแม่ก็มีเรื่องให้คุยกับเพื่อน แต่ถ้าได้ไม่ดีแกก็จะไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ถึงกับว่าเรานะคะ
2.ทำไมไม่เหมือนลูกคนอื่น เขาเลี้ยงพ่อแม่ ช่วยพ่อแม่ขายของ เรายังไม่ได้ทำงานเลยไม่ได้เลี้ยงพ่อกับแม่ แต่ถ้ามีเงินเราก็ซื้อของให้ เรื่องงานเราก็ช่วยทุกอย่าง บางครั้งอาจจะมีคำว่าเดี๋ยวทำบ้าง แต่สุดท้ายก็ไปทำตลอด งานของเราเรารู้ว่าเราจะต้องทำอะไร
3.ขับรถ เราต้องบอกก่อนเลยว่าเราอายุจะ20แล้ว ขับรถได้ แต่แม่ก็ไม่ให้เราขับ แม้กระทั่งไปซื้อของละแวกบ้านก็ไม่ได้ แม่จะต้องเป็นคนพาไป จนตอนนี้เราเองก็ไม่แน่ใจแล้วว่าเราทำอะไรเป็นบ้าง เราเข้าใจว่าแม่เป็นห่วงแต่บางทีเราเห็นเด็กคนอื่นขับรถพาพ่อแม่ไปนู้นไปนี่ บางคนเพิ่งจะขึ้นม.ต้น เราอายค่ะ ไปไหนเราซ้อนท้ายแม่ตลอดแต่เราก็ไม่เคยพูดเพราะกลัวแม่จะเสียใจ
4.ข้ามถนน แม่จูงมือเราข้ามถนนตั้งแต่เด็กๆจนตอนนี้เราอายุ20แล้ว มีครั้งนึงที่เราบอกแม่ว่าไม่ต้องจูงก็ได้เราโตแล้ว ให้เราทำอะไรเองบ้าง แม่ก็ไม่พอใจค่ะบอกว่าเราทำปีกกล้าขาแข็งอะไรทำนองนั้น เราดูเป็นคนไม่ดีไปเลยค่ะ นี่แหละที่ทำให้เราไม่กล้าพูดสิ่งที่เราคิดออกไปจนบางทีก็กลายเป็นว่าเราเก็บไว้คนเดียว เรากดดัน
5.พ่อแม่มักจะพูดเสมอว่า อันนี้ทำไม่ได้หรอก เราอ่อนแอเกินไป อันนี้ก็อันตรายไป และ ก็จะพูดคำนี้ ไม่มีพ่อแม่แล้วจะอยู่ยังไง ใช่ค่ะเราไม่รู้จะอยู่ยังไงเพราะเราทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง พ่อแม่ไม่ให้เราได้ทำได้คิดเหมือนเด็กคนอื่น ทุกวันนี้เราเหมือนหุ่นหรืออะไรสักอย่างที่เขาให้ไปซ้ายก็ต้องไปซ้าย ไปขวาก็ต้องไปขวา
บางครั้งเราก็คิดนะ กดดันมากๆหยิบผ้าขาวม้าพ่อมาแขวนคอแบบไม่ต้องบอกใครเลยดีไหม จะได้ไม่มีคนมาเห็นเราก็จะได้หนีชีวิตแบบนี้ แต่เราก็ทำได้แค่คิดแหละค่ะ เราเป็นลูกคนเดียวถ้าทำแบบนั้นไม่มีใครเลี้ยงพ่อแม่เราแน่ๆ ส่วนพี่ชายคนละพ่อของเราเขาไม่มีทางเลี้ยงได้แน่ๆ เพราะเขาติดแฟนมากเงินมีเท่าไหร่ก็ให้แฟนและไม่เอาใครเลย ญาติพี่น้องเราก็ไม่สามัคคีเหมือนครอบครัวอื่นแถมอยู่กระจัดกระจายกันไป
สุดท้ายนี้เราอยากจะบอกคนที่กำลังจะมีลูก หรือ มีลูกอยู่แล้วนะคะ สอนลูกให้เป็นคนดี คิดดี ทำดี คือสิ่งที่ถูก แต่ก็ใช่ว่าจะสอนให้ลูกทำตามใจและเป็นในสิ่งที่เราอยากให้เป็น ให้เขาได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง สิ่งไหนถูกเราส่งเสริม สิ่งไหนผิดเราแนะนำ ตักเตือน เราไม่อยากให้คนอื่นต้องเป็นแบบเรา
และขอให้กระทู้นี้อยู่แค่ในพันทิป อย่านำไปกระจายต่อ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรานะคะ
พ่อแม่รังแกฉัน...
1.เรื่องการเรียนพ่อแม่มักคาดหวังให้เราเรียนดีเสมอ พอได้เกรดดีแม่ก็มีเรื่องให้คุยกับเพื่อน แต่ถ้าได้ไม่ดีแกก็จะไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ถึงกับว่าเรานะคะ
2.ทำไมไม่เหมือนลูกคนอื่น เขาเลี้ยงพ่อแม่ ช่วยพ่อแม่ขายของ เรายังไม่ได้ทำงานเลยไม่ได้เลี้ยงพ่อกับแม่ แต่ถ้ามีเงินเราก็ซื้อของให้ เรื่องงานเราก็ช่วยทุกอย่าง บางครั้งอาจจะมีคำว่าเดี๋ยวทำบ้าง แต่สุดท้ายก็ไปทำตลอด งานของเราเรารู้ว่าเราจะต้องทำอะไร
3.ขับรถ เราต้องบอกก่อนเลยว่าเราอายุจะ20แล้ว ขับรถได้ แต่แม่ก็ไม่ให้เราขับ แม้กระทั่งไปซื้อของละแวกบ้านก็ไม่ได้ แม่จะต้องเป็นคนพาไป จนตอนนี้เราเองก็ไม่แน่ใจแล้วว่าเราทำอะไรเป็นบ้าง เราเข้าใจว่าแม่เป็นห่วงแต่บางทีเราเห็นเด็กคนอื่นขับรถพาพ่อแม่ไปนู้นไปนี่ บางคนเพิ่งจะขึ้นม.ต้น เราอายค่ะ ไปไหนเราซ้อนท้ายแม่ตลอดแต่เราก็ไม่เคยพูดเพราะกลัวแม่จะเสียใจ
4.ข้ามถนน แม่จูงมือเราข้ามถนนตั้งแต่เด็กๆจนตอนนี้เราอายุ20แล้ว มีครั้งนึงที่เราบอกแม่ว่าไม่ต้องจูงก็ได้เราโตแล้ว ให้เราทำอะไรเองบ้าง แม่ก็ไม่พอใจค่ะบอกว่าเราทำปีกกล้าขาแข็งอะไรทำนองนั้น เราดูเป็นคนไม่ดีไปเลยค่ะ นี่แหละที่ทำให้เราไม่กล้าพูดสิ่งที่เราคิดออกไปจนบางทีก็กลายเป็นว่าเราเก็บไว้คนเดียว เรากดดัน
5.พ่อแม่มักจะพูดเสมอว่า อันนี้ทำไม่ได้หรอก เราอ่อนแอเกินไป อันนี้ก็อันตรายไป และ ก็จะพูดคำนี้ ไม่มีพ่อแม่แล้วจะอยู่ยังไง ใช่ค่ะเราไม่รู้จะอยู่ยังไงเพราะเราทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง พ่อแม่ไม่ให้เราได้ทำได้คิดเหมือนเด็กคนอื่น ทุกวันนี้เราเหมือนหุ่นหรืออะไรสักอย่างที่เขาให้ไปซ้ายก็ต้องไปซ้าย ไปขวาก็ต้องไปขวา
บางครั้งเราก็คิดนะ กดดันมากๆหยิบผ้าขาวม้าพ่อมาแขวนคอแบบไม่ต้องบอกใครเลยดีไหม จะได้ไม่มีคนมาเห็นเราก็จะได้หนีชีวิตแบบนี้ แต่เราก็ทำได้แค่คิดแหละค่ะ เราเป็นลูกคนเดียวถ้าทำแบบนั้นไม่มีใครเลี้ยงพ่อแม่เราแน่ๆ ส่วนพี่ชายคนละพ่อของเราเขาไม่มีทางเลี้ยงได้แน่ๆ เพราะเขาติดแฟนมากเงินมีเท่าไหร่ก็ให้แฟนและไม่เอาใครเลย ญาติพี่น้องเราก็ไม่สามัคคีเหมือนครอบครัวอื่นแถมอยู่กระจัดกระจายกันไป
สุดท้ายนี้เราอยากจะบอกคนที่กำลังจะมีลูก หรือ มีลูกอยู่แล้วนะคะ สอนลูกให้เป็นคนดี คิดดี ทำดี คือสิ่งที่ถูก แต่ก็ใช่ว่าจะสอนให้ลูกทำตามใจและเป็นในสิ่งที่เราอยากให้เป็น ให้เขาได้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง สิ่งไหนถูกเราส่งเสริม สิ่งไหนผิดเราแนะนำ ตักเตือน เราไม่อยากให้คนอื่นต้องเป็นแบบเรา
และขอให้กระทู้นี้อยู่แค่ในพันทิป อย่านำไปกระจายต่อ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรานะคะ