พยายามลองเขียนบทอัศจรรย์อยู่ค่ะ
หาแถง แขสาด สวาทไหว
หยาดน้ำไหล นองเนตร เขตขนง
สุดลำบาก ยากแสน จะฝืนองค์
พระบรรจง พรมจูบ ธ ลูบคลำ
(แปล) อันนี้อยากให้นึกถึงเรือนเล็ก เรือนคนใช้อะไรประมาณนี้ ผุๆพังๆ มีแสงจันทร์ลอดรอยผุๆ กับ ร่องไม้เข้ามาในห้อง ส่วนน้องที่อยู่ในห้องก็กำลังถูกขืนใจ แบบ น้องอยากออกไปจากตรงนี้ แต่ทำได้แค่มองที่รอยผุ รอยแยกของผนัง เพราะขัดขืนไม่ได้
แล้วก็ระหว่างที่กำลังขัดขืนก็ร้องไห้ไปด้วยอะไรประมาณนี้ค่ะ
อันเอวองค์ อ่อนแฉล้ม ดูแช่มช้อย
จากเบาค่อย แปรเป็นหนัก จักให้หนำ
วจีน้อย กร่นด่า ว่าใจดำ
มิได้ทำ ให้ข้า ระอาใจ
(แปล)อันนี้พูดถึงพาร์ทคุณท่านกันบ้าง
คือมองเอวเล็กๆ นุ่มนิ่มๆของคนน้องแล้วก็อดใจไม่ไหว จากที่จะค่อยๆทำ ก็แรงขึ้นแบบเต็มแรง น้องก็เลยร้องไห้ไปแล้วก็ว่าคนพี่ใจดำ แต่ว่าถึงน้องด่าคุณท่านก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เพราะควบคุมตัวเองไม่ได้ตั้งแต่แรก
อันนี้จู่ๆก็เข้ามาในหัว
ช่วยดูๆหน่อยนะคะ •~•
ยามอาทิตย์ อัศดง ให้ปลงตก
ยามเศร้าศก โศกศัลย์ ถวัลย์หา
ยามเศียรงาม ทรามประดับ รับชฎา
ตกจากบ่า กระแทกลง ปลงสู่ดิน
(แปล) ยามที่พระอาทิตย์ตกดินเนี่ยให้แบบปลงอ่ะค่ะ แบบอธิบายยังไงดี ปลงตรงตัวเลยค่ะ แล้วก็เมื่อถึงปีที่ความเศร้าโศกมันถูก(ถวัลย์)คือ ถูกสรรเสริญ ถูกยกขึ้นมา (ให้เด่น) ยามที่หัวของคนที่หน้าตาสวย(งาม)จริงๆจะแสดงให้เห็นว่าเป็นนางรำ
ที่มีความเลวทราม (คือ งามแต่ทราม)
ก็สุดท้ายเลยก็คือโดนตัดหัวทั้งๆที่อยู่ในชุดนางรำแล้วก็ชฎา
แปลเป็นความหมายสั้นๆน่าจะประมาณต่อไปนี้คับ
เป็นเหตุการณ์ของการประหารชีวิตในช่วงเย็นเป็นยามที่ความโศกเศร้าของญาติผู้ถูกประหารถูกสรรเสริญขึ้น โดยนาทีสุดท้ายของชีวิตเนี่ย ตัวนางรำได้สวมชฎาก่อนที่จะโดนตัดหัวเพราะมีความผิด อะไรประมาณนี้ค่ะ
ส่วนตัวเรารู้สึกว่าบรรทัดสุดท้ายไม่ค่อยโอเค
แต่ก็ไม่รู้จะเปลี่ยนเป็นคำไหนดี แงงง
ช่วยด้วนค่ะ พึ่งฝึกเขียน ไม่กี่วันเอง._.
เคยแต่งไว้ในไอจีนานมากแล้ว แต่ทำไอจีหาย เลยมีส่วนที่จำได้เท่านี้ค่ะ จริงๆมียาวมากเลย เดี๋ยวถ้าจำได้จะมาเพิ่มนะคะ
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำติชมและคำแนะนำค่ะ
ช่วยแก้ไข ปรับปรุง หรือวิจารย์หน่อยค่ะ
หาแถง แขสาด สวาทไหว
หยาดน้ำไหล นองเนตร เขตขนง
สุดลำบาก ยากแสน จะฝืนองค์
พระบรรจง พรมจูบ ธ ลูบคลำ
(แปล) อันนี้อยากให้นึกถึงเรือนเล็ก เรือนคนใช้อะไรประมาณนี้ ผุๆพังๆ มีแสงจันทร์ลอดรอยผุๆ กับ ร่องไม้เข้ามาในห้อง ส่วนน้องที่อยู่ในห้องก็กำลังถูกขืนใจ แบบ น้องอยากออกไปจากตรงนี้ แต่ทำได้แค่มองที่รอยผุ รอยแยกของผนัง เพราะขัดขืนไม่ได้
แล้วก็ระหว่างที่กำลังขัดขืนก็ร้องไห้ไปด้วยอะไรประมาณนี้ค่ะ
อันเอวองค์ อ่อนแฉล้ม ดูแช่มช้อย
จากเบาค่อย แปรเป็นหนัก จักให้หนำ
วจีน้อย กร่นด่า ว่าใจดำ
มิได้ทำ ให้ข้า ระอาใจ
(แปล)อันนี้พูดถึงพาร์ทคุณท่านกันบ้าง
คือมองเอวเล็กๆ นุ่มนิ่มๆของคนน้องแล้วก็อดใจไม่ไหว จากที่จะค่อยๆทำ ก็แรงขึ้นแบบเต็มแรง น้องก็เลยร้องไห้ไปแล้วก็ว่าคนพี่ใจดำ แต่ว่าถึงน้องด่าคุณท่านก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เพราะควบคุมตัวเองไม่ได้ตั้งแต่แรก
อันนี้จู่ๆก็เข้ามาในหัว
ช่วยดูๆหน่อยนะคะ •~•
ยามอาทิตย์ อัศดง ให้ปลงตก
ยามเศร้าศก โศกศัลย์ ถวัลย์หา
ยามเศียรงาม ทรามประดับ รับชฎา
ตกจากบ่า กระแทกลง ปลงสู่ดิน
(แปล) ยามที่พระอาทิตย์ตกดินเนี่ยให้แบบปลงอ่ะค่ะ แบบอธิบายยังไงดี ปลงตรงตัวเลยค่ะ แล้วก็เมื่อถึงปีที่ความเศร้าโศกมันถูก(ถวัลย์)คือ ถูกสรรเสริญ ถูกยกขึ้นมา (ให้เด่น) ยามที่หัวของคนที่หน้าตาสวย(งาม)จริงๆจะแสดงให้เห็นว่าเป็นนางรำ
ที่มีความเลวทราม (คือ งามแต่ทราม)
ก็สุดท้ายเลยก็คือโดนตัดหัวทั้งๆที่อยู่ในชุดนางรำแล้วก็ชฎา
แปลเป็นความหมายสั้นๆน่าจะประมาณต่อไปนี้คับ
เป็นเหตุการณ์ของการประหารชีวิตในช่วงเย็นเป็นยามที่ความโศกเศร้าของญาติผู้ถูกประหารถูกสรรเสริญขึ้น โดยนาทีสุดท้ายของชีวิตเนี่ย ตัวนางรำได้สวมชฎาก่อนที่จะโดนตัดหัวเพราะมีความผิด อะไรประมาณนี้ค่ะ
ส่วนตัวเรารู้สึกว่าบรรทัดสุดท้ายไม่ค่อยโอเค
แต่ก็ไม่รู้จะเปลี่ยนเป็นคำไหนดี แงงง
ช่วยด้วนค่ะ พึ่งฝึกเขียน ไม่กี่วันเอง._.
เคยแต่งไว้ในไอจีนานมากแล้ว แต่ทำไอจีหาย เลยมีส่วนที่จำได้เท่านี้ค่ะ จริงๆมียาวมากเลย เดี๋ยวถ้าจำได้จะมาเพิ่มนะคะ
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำติชมและคำแนะนำค่ะ