พ่อแม่เลี้ยงลูกเพื่อให้ลูกมาเลี้ยงตัวเอง หรือเลี้ยงลูกให้มีชีวิตเป็นของตัวเอง?

ผมต้องบอกก่อน ผมไม่ได้มีพ่อแม่ เลยไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง แต่มันคือสิ่งที่ผมเห็นมา
ผมไม่เข้าใจว่าพ่อแม่ส่วนมากเลี้ยงลูกให้โตมาเพื่ออะไร
พ่อแม่บางบ้านก็มักชอบพูดกับลูกว่า "ลูกคือเสาหลักของบ้านนะ,เรียนสูงๆนะลูกจะได้ทำงานสบายๆจะได้ไม่อายคนอื่น,ดูลูกคนอื่นสิพาพ่อแม่ไปเที่ยว ซื้อนั่นซื้อนี่ให้พ่อแม่" จริงๆก็มีอีกมากมายนะที่ผมได้ยิน แต่ผมไม่อยากจำอ่ะ เพราะแค่ฟังก็เครียดแล้ว มันเหมือนถูกกดดัน ถูกคาดหวัง ถูกโยนภาระมาให้แบก ผมว่าถ้าเลี้ยงลูกแล้วพูดแบบนี้ มันเหมือนเลี้ยงลูกมาเพื่อนสนองneedตัวเองอ่ะ บางบ้านพอลูกไม่ได้ดั่งใจก็พูดใส่ลูกว่า"เสียเงินส่งให้เรียน,เลี้ยงเสียดายเงิน" ผมคิดว่าถ้าจะพูดกับลูกแบบนี้ ทำไมไม่เก็บเงินไว้กินเองเลยล่ะ? ให้ลูกเรียนม.3พอ แล้วเก็บเงินไว้กินเองซะก็หมดเรื่อง
ยังมีอยู่ไหมที่พ่อแม่เลี้ยงลูกให้มีชีวิตของตัวเอง ส่งให้เรียนเท่าที่ไหว พอลูกทำงานก็ปล่อยลูกไปรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง ลองผิดลองถูกเอง ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องกลับมาเลี้ยง ไม่ได้หวังว่าจะต้องแข็งกับใคร (อันนี้ผมเชื่อว่ามีส่วนหนึ่งนะแต่ไม่เยอะ)
ผมเชื่อว่าพอคนเราทำงานจนถึงจุดหนึ่งก็ต้องมีครอบครัว ไม่ชายก็หญิงที่ต้องออกจากบ้านไปมีครอบครัว ผมก็พูดตรงๆเลยว่าไม่ได้มีนั่งเช็ดขี้เข็ดเยี่ยวให้พ่อแม่หรอก ก็อาจจะมีแวะมาบ้าง อาทิตย์ละครั้ง เดือนละครั้ง ปีละครั้ง ยิ่งถ้าลูกมีหลานก็ยิ่งไม่มีเวลากลับบ้านแล้ว สิ่งที่ทำได้ก็แค่ส่งเงินกลับบ้าน