สวัสดีค่ะ เรามีปัญหาที่ตอนนี้เรามีความสุขดี แต่ไม่รู้จะมีปัญหาในอนาคตหรือเปล่าอยากปรึกษาค่ะ ขอขอบคุณหากสมาชิกท่านใดเข้ามาตอบล่วงหน้ามากๆนะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเพื่อนของเราที่รู้จักมาหกปี เรายอมรับว่าความรู้สึกของเรามันเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนน่ะค่ะ
แรกๆก็เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยจริงๆ แต่พอสนิทกันมากขึ้น ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมา เกิดความรู้สึกดีๆต่อกัน
จนเมื่อสามปีก่อนหลังจากที่ผ่านความสับสนกับตัวเองมาสักพัก เพราะหลายต่อหลายครั้งเราชอบมีความคิดแวบเข้ามาในหัวว่าถ้าได้คบกับคนๆนี้แบบคนรักจะเป็นอย่างไร อาจเป็นเพราะไม่เคยมีใครเลยในชีวิตที่ทำให้เรารู้สึกสบายใจ เป็นตัวของตัวเอง ทำให้เรารู้สึก(น่าจะคิดไปเอง)ว่านี่เป็นความสัมพันธ์ที่พิเศษ ในที่สุดเราก็ยอมรับกับตัวเองว่าเราน่าจะชอบเพื่อน
แรกๆเราก็รับตัวเองไม่ได้ค่ะ รู้สึกผิด รู้สึกเป็นคนทรยศที่คิดไม่ซื่อกับเพื่อน พยายามห้ามตัวเองให้ไม่คิดแต่สุดท้ายเราก็ยังชอบเค้าอยู่ดี แต่เลือกที่จะเก็บไว้ในใจ มีความสุขกับการใช้เวลาร่วมกัน ซึ่งเรายอมรับว่าเรามีความสุขมาก แต่ลึกๆเราก็ไม่สบายใจ รู้สึกว่าเรากำลังใช้คำว่าเพื่อนบังหน้าเพื่อใกล้ชิดกับเค้า (ทั้งๆที่ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไรซักนิดดดด) เอาจริงๆคือเราไม่ได้มีความคิดจะจีบเค้าแม้แต่นิดด้วยค่ะ เพราะเราไม่สามารถคบกันได้ในชีวิตจริงแบบ 100% (เค้าเป็นอิสลาม กรณีถ้าใจตรงกัน ทั้งบ้านเราและบ้านเค้าน่าจะไม่ปลื้มแน่นอน และถึงเราจะไม่ได้มีอคติอะไรกับศาสนาอื่นเราก็ไม่คิดจะเปลี่ยนศาสนาจากพุทธเป็นอื่นค่ะ) การปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็มีความสุขดี แต่เรารู้สึกว่ามันน่าจะมีปัญหาในอนาคตด้วยหรือเปล่า
มาตอนนี้ เราคิดว่าเรากำลังตัดโอกาสของทั้งตัวเองและเขาหรือเปล่า เรารู้สึกว่าเค้ามีผู้หญิงเข้ามา แต่คบได้ไม่นานก็ต้องเลิกรากันไป เพราะรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่เค้าสนิทกับเรา (ซึ่งที่จริงก็คิดไม่ซื่อแบบห้ามใจไม่ได้แต่ห้ามการกระทำและการแสดงออกเท่าที่จะทำได้) ส่วนเราพอมีคนเข้ามาเราก็รู้สึกไม่สนใจใครเลยไม่คิดจะเปิดใจ เพราะเราชอบเพื่อนคนนี้ไปแล้วคนเดียว
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดค่ะ การที่เราอยากจะเก็บเค้าไว้ในชีวิตนานๆในฐานะเพื่อน ทั้งๆที่จริงๆตัวเองก็คิดไม่ซื่อ แต่ก็ไม่สามารถจะคบได้ในชีวิตจริง มันผิดแค่ไหนคะ ผู้มีประสบการณ์คล้ายๆกันพอจะแบ่งปันได้ไหมคะว่าสุดท้ายจบอย่างไร ขอบคุณมากนะคะ
แอบชอบเพื่อน ผิดไหมคะ?
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเพื่อนของเราที่รู้จักมาหกปี เรายอมรับว่าความรู้สึกของเรามันเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนน่ะค่ะ
แรกๆก็เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยจริงๆ แต่พอสนิทกันมากขึ้น ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมา เกิดความรู้สึกดีๆต่อกัน
จนเมื่อสามปีก่อนหลังจากที่ผ่านความสับสนกับตัวเองมาสักพัก เพราะหลายต่อหลายครั้งเราชอบมีความคิดแวบเข้ามาในหัวว่าถ้าได้คบกับคนๆนี้แบบคนรักจะเป็นอย่างไร อาจเป็นเพราะไม่เคยมีใครเลยในชีวิตที่ทำให้เรารู้สึกสบายใจ เป็นตัวของตัวเอง ทำให้เรารู้สึก(น่าจะคิดไปเอง)ว่านี่เป็นความสัมพันธ์ที่พิเศษ ในที่สุดเราก็ยอมรับกับตัวเองว่าเราน่าจะชอบเพื่อน
แรกๆเราก็รับตัวเองไม่ได้ค่ะ รู้สึกผิด รู้สึกเป็นคนทรยศที่คิดไม่ซื่อกับเพื่อน พยายามห้ามตัวเองให้ไม่คิดแต่สุดท้ายเราก็ยังชอบเค้าอยู่ดี แต่เลือกที่จะเก็บไว้ในใจ มีความสุขกับการใช้เวลาร่วมกัน ซึ่งเรายอมรับว่าเรามีความสุขมาก แต่ลึกๆเราก็ไม่สบายใจ รู้สึกว่าเรากำลังใช้คำว่าเพื่อนบังหน้าเพื่อใกล้ชิดกับเค้า (ทั้งๆที่ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกอะไรซักนิดดดด) เอาจริงๆคือเราไม่ได้มีความคิดจะจีบเค้าแม้แต่นิดด้วยค่ะ เพราะเราไม่สามารถคบกันได้ในชีวิตจริงแบบ 100% (เค้าเป็นอิสลาม กรณีถ้าใจตรงกัน ทั้งบ้านเราและบ้านเค้าน่าจะไม่ปลื้มแน่นอน และถึงเราจะไม่ได้มีอคติอะไรกับศาสนาอื่นเราก็ไม่คิดจะเปลี่ยนศาสนาจากพุทธเป็นอื่นค่ะ) การปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็มีความสุขดี แต่เรารู้สึกว่ามันน่าจะมีปัญหาในอนาคตด้วยหรือเปล่า
มาตอนนี้ เราคิดว่าเรากำลังตัดโอกาสของทั้งตัวเองและเขาหรือเปล่า เรารู้สึกว่าเค้ามีผู้หญิงเข้ามา แต่คบได้ไม่นานก็ต้องเลิกรากันไป เพราะรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่เค้าสนิทกับเรา (ซึ่งที่จริงก็คิดไม่ซื่อแบบห้ามใจไม่ได้แต่ห้ามการกระทำและการแสดงออกเท่าที่จะทำได้) ส่วนเราพอมีคนเข้ามาเราก็รู้สึกไม่สนใจใครเลยไม่คิดจะเปิดใจ เพราะเราชอบเพื่อนคนนี้ไปแล้วคนเดียว
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดค่ะ การที่เราอยากจะเก็บเค้าไว้ในชีวิตนานๆในฐานะเพื่อน ทั้งๆที่จริงๆตัวเองก็คิดไม่ซื่อ แต่ก็ไม่สามารถจะคบได้ในชีวิตจริง มันผิดแค่ไหนคะ ผู้มีประสบการณ์คล้ายๆกันพอจะแบ่งปันได้ไหมคะว่าสุดท้ายจบอย่างไร ขอบคุณมากนะคะ