ขอเล่าชีวิตคร่าวๆนิดนึงค่ะ พ่อแม่เราเป็นคนต่างจังหวัดมาทำงานที่กรุงเทพตั้งแต่หนุ่มๆสาวๆ แต่งงานกันและสร้างครอบครัวที่กรุงเทพ พ่อแม่คลอดพี่เราที่ต่างจังหวัดเพราะช่วงแรกมีไปๆกลับๆ พี่ได้มาเรียนที่กรุงเทพตั้งแต่อนุบาล ส่วนเราคลอดและโตที่กรุงเทพเลย ตอนเด็กๆกลับต่างจังหวัดแค่ช่วงเทศกาลค่ะปีละครั้ง แล้วกลับมีก็คืออาศัยอยู่บ้านญาติเพราะไม่มีบ้านที่ต่างจังหวัด ทีนี้ 2-3 ปีหลังแม่ไปสร้างบ้านที่ต่างจังหวัดแล้วแกก็ย้ายไปอยู่ที่นั่นค่ะ อารมณ์แบบว่าแก่แล้วอยากใช้ชีวิตที่บ้านเกิด ส่วนพ่อรอเกษียณปีนี้แล้วปีหน้าจะย้ายไปอยู่กับแม่ค่ะ แม่เราอยากให้เรากับพี่ย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดด้วยมากๆ แต่ไม่มีใครอยากไปเลยค่ะ สารภาพว่าติดกรุงเทพทั้งพี่ทั้งน้อง ตอนนี้ก็เป็นวัยทำงานของทั้งเราทั้งพี่ด้วย ทะเลาะกับแม่เริ่องนี้บ่อยมากๆ แต่ก่อนเรากับพี่บอกแม่ส่าอนาคตอาจจะไปอยู่ด้วยก็ได้เป็นเรื่องของอนาคตเพราะด้วยอายุพ่อแม่บลาๆๆ แต่ตอนนี้ไม่ได้อยากอยู่ต่างจังหวัดอ่ะค่ะ เราเคยทะเลาะกันแล้วบอกแม่ว่าทำไมไม่เลี้ยงลูกให้อยู่ที่ต่างหวัดตั้งแต่แรกหละ แม่ก็ว่ากลับว่าถ้าแม่ไม่อยู่กรุงเทพเลี้ยงลูกที่กรุงเทพอาจจะไม่ได้เรียนจนจบขนาดนี้ก็ได้ คิดแบบนี้มันบาปนะคือเราเข้าใจนะคะ แบบสะอึกอยู่เพราะมันก็จริง หรือว่าเรากับพี่เป็นลูกที่อกตัญญูจริงๆคะ เราไม่อยากมาทะเลาะกับแม่เรื่องนี้บ่อยๆเลย แต่พูดตรงๆเราก็ยังไม่ได้อยากกลับไปอยู่ต่างจังหวัดค่ะ ขอพูดก่อนนะคะว่าต่างจังหวัดบ้านเราไม่ได้อยู่ในเมือง ไม่ได้อยู่ในอำเภอ อยู่ไกลมากๆ มีที่มีนาแต่เพราะเราเคยไปอยู่ต่างจังหวัดกับแม่ช่วงปิดเทอม เรารู้ลักษณะการใช้ชีวิตหมดเลยค่ะว่าอยู่ต่างหวัดนั้นนั้นรายจ่ายเยอะไม่แพ้กรุงเทพ ลำบากกว่าเรื่องการเดินทางต่างๆ อีกทั้งถ้าทำงานเกี่ยวกับเกษตรกรเราก็ไมาชอบมากๆ และขาดทุนมากเหมือนกันค่ะ แม่เราบอกให้ไปทำงานในตัวเองก็ได้อืมม ค่าก็พอๆกันนะคะ ไกลบ้านเหมือนกัน อีกทั้งเงินเดือนก็ได้น้อยกว่าแน่นอนค่ะ เราไม่รู้จะพูดกับแม่อย่างไรแล้วค่ะ ทะเลาะกันบ่อยมากแล้วก็คงได้ทะเลาะไปเรื่อยๆแน่ๆ
แม่อยากให้กลับไปใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัด แต่เราไม่อยากกลับทำอย่างไรดีคะ