**ขอเล่าแบบสรุปนะปมตอนเด็กที่เคยเจอ เราเป็นผญมีพี่ชาย1คน ญาติส่วนมากชอบเด็กผช พี่แกล้งเราก่อนแต่เวลาโดนว่าจะเป็นเรา เคยมีคนั้งหนึ่งกับโดนพี่ต่อยน้ายายเห็นแต่ไม่ห้าม น้ายุจะให้พี่ต่อยโดนซ้ำ (น้าเป็นทอม ตอนนั้นเราอยู่ประถม) มีแค่ตา ปู ย่า แม่ที่คอยอยู่ข้างเรา ตอนนั้นเราก็แบบไม่เป็นไรอย่างน้อยก็มีพวกเค้าอยู่ข้างๆเราพอตาเสียก็เป็นอย่างที่พูดคือน้ายายพี่รุมว่าเราแถมจะยุให้พี่ต่อยเราอีก. แม่มาก็ฟ้องว่าเราไปกวนพี่ก่อน ส่วนปู่ก็เสียหลังตาเสียได้7ปีเพราะปู่กับย่าอยู่ไกลจากบ้านพ่อแม่มาก
พอมัธยามต้น พี่มีปัญหากับพ่อแม่หนักมาก(เราขอไม่เล่านะ) พี่หนีออกจากบ้าน ตอนนั้นชีวิตเรามีความสุขขึ้นเยอะมาก แต่ก็มีบางคครั้งที่พ่อชอบทฝตะคอกใส่เราแต่กับพี่ชายจะพูดเพราะไม่เราก็น้อยใจแม่เราก็รู้ ตอนเด็กเราโตแม่ด้วยโดนทำร้ายจิตใจตั้งแต่เด็ก โดนเปรียบเทียบกับคนอื่น แล้วพี่กลับมาอยู่บ้านก็ตอนเราปวส.แล้ว
พอตอนเราอยู่ปวชตอนเรียนจะจบต้องเลือกเรียนต่อระหว่างปวส.กับป.ตรี ใจเราอยากไป.ตรีไปเรียนสาขาที่เราอยากเรียนเพราะว่าเราชอบ แต่พอขอพ่อกับแม่เค้ากับพูดว่าค่าเทอมก็แพงอย่างเราจะเรียนรอดหรอ เราเจอคำพูดว่าเค้าหลายๆอย่างเราก็เลยเลือกเรียนปวส.ตามที่เค้าอยากให้เรียน พอจบปวส.ก็ต้องต่อป.ตรีอีก2ปีเราไม่อยากเรียนต่อสาขาที่เราไม่ชอบเราเลยเลือกกู้เรียนเองแล้วก็เริ่มเรียนปี1ใหม่กับรุ่นน้องกับสาขาที่เราอยากเรียนก็คือปัจจุบันนี้
ส่วนเรื่องแม่นอกใจพ่อก็คือ ช่วงปวส.แม่มีผชเข้ามายุ่งเพราะเค้าไปขายของก็เจอลูกค้าเยอะเราก็คงคิดว่าเพื่อนเค้ารึป่าวเพราะเห็นคุยโทรศัพท์กัน แต่พอนานๆไปมันไม่ใช่เพื่อนที่ไหนจะคุยโทรศัพท์กับทุกวัน จนพ่อแม่มีปัญหากันทะเลาะจนแยกห้องมานอนกับเราพ่อตกงาน แม่ดูติดโทรศัพท์เยอะขึ้นจนเราไปหาแม่ที่ร้านขายของแล้วเจอเค้าอยู่ด้วยกันเราหัวเสียมาก กลับบ้านแบบไม่พูดกับเค้าสักคำไ้แต่พิมพ์ข้อความไปว่าทำไมแม่ทำแบบนี้แอบคุยกับทุกวันอย่าคิดว่าไม่รู้ พอเค้ากับมาตอนเย็นเค้าก็บอกว่าทำไมแกมีอะไรก็แค่เพื่อนกัน เราบอกเพื่อนอะไรคุยกับตลอด แม่บอกโตได้แล้วนะเค้าบอกว่านึกว่าเราจะเข้าใจเค้ามากกว่าพี่ชาย กับเป็นพี่ที่เข้าใจเค้ามากกว่าตอนนั้นเราร้องไห้หนักมากพี่เพิ่งจะกลับมาอยู่ไม่นานมันหายไปหลายปีกับคนที่อยู่ด้วยตลอดดูแลตลอดกับผิด เราน้อยใจมาก เค้าบอกว่าถ้าอยากเห็นเลิกคุยแลกกันมั้ยไม่ต้องมีเพื่อน ไม่มีต้องมีแฟนไม่ต้องคุยกับใคร ไม่ต้องไปเที่ยวเลยเอามั้ย นี้ก็แบบเราผิดด้วยรึไง. แม่เค้าพูดเหมือนเค้าทำถูกแล้ว เราต้องอดทนกับความรู้สึกผิดหวังกับชีวิตทำไมไม่เคยมีความสุขจริงๆสักทีเราเริ่มจิตตกไม่ร่าเริง อยากตายก็มีคิดบางวัน มีอยู่วันหนึ่งเราเห็นข้อความเราเลยเข้าไปอ่านเพราะแม่เค้ามีโทรศัพท์ไว้คุยกับคนนี้อีกเครื่องแยกกันเราไปเห็นข้อความที่คุยมันคือเชิงชู้สาวหมดเลยผ่านไลน์ เราที่อ่านแอบร้องไห้หนักมากจิตตกกว่าเดิมรู้สึกเหนื่อยกับชีวิตอยากตายๆไปส่ะมันหนักมากเราไม่สามารถมองแม่เราแบบเดิมได้อีกเราทำไรไม่ได้เพราะพ่อก็ไม่รู้เรื่องตรงนี้เราสงสารพ่อ จนทุกวันนี้เราทำได้แค่อดทนว่าถ้าเรียนจบเมื่อไหร่มีงานทำเราจะออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว เราไม่ได้ทิ้งเค้าแต่แค่ไม่สามารถอดทนอยู่ในบ้านที่อึดอัดและไม่มีความเป็นครอบครัวเหลืออยู่เลย ทุกวันใช้ชีวิตไม่กล้ามองหน้าพวกเค้าทั้งคู่แบบตรงๆได้สักที มองพ่อก็รู้สึกผิด มองแม่ก็รู้สึกผิดหวัง. ตอนนี้เราอยู่ปี1เพราะเริ่มเรียนใหม่กำลังจะขึ้นปี2เรารู้สึกว่าชีวิตมันดูน่าเบื่อไปหมดท้อแท้เหนื่อย มันทำให้เราเรียนไม่รู้เรื่องไม่มีไฟในการเรียนเพราะในหัวมีแต่เรื่องคิดตลอดเวลานอนก็นอนไม่หลับเวลามีแม่อยู่หรือมีคนอยู่ในบ้าน พอเช้าไม่มีใครอยู่บ้านเราถึงจะหลับได้ไม่รู้เพราะอะไร เวลามอเปิดเราไปอยู่หอก็เคยรู้สึกโล่งมากแต่ก็จะมีช่วงคิดมากแค่บางครั้งแต่นอนร้องไห้ทุกคืนอยู่บ้านก็แอบร้องไห้ประจำไม่ให้ใครรู้ แต่พออยู่พอเรารู้สึกสบายใจกว่าแต่เพราะมีโควิดทำให้ต้องอยู่บ้านซึ่งมันทำให้เรามีอาการพวกนี้หนักขึ้นแต่ไม่มีใครในบ้านรู้เลยเพราะเราพยายามทำตัวเหมือนคนปกติทั่วไป
**ถ้าทุกคนเจอแบบเราจะทำยังไงดีคะ
มีปมตอนเด็ก โตมาเจอแต่ปัญหาครอบครัว แม่นอกใจพ่อ จิตตกรู้สึกอยากหายไปจากโลกนี้ ไม่มีไฟในการเรียน
พอมัธยามต้น พี่มีปัญหากับพ่อแม่หนักมาก(เราขอไม่เล่านะ) พี่หนีออกจากบ้าน ตอนนั้นชีวิตเรามีความสุขขึ้นเยอะมาก แต่ก็มีบางคครั้งที่พ่อชอบทฝตะคอกใส่เราแต่กับพี่ชายจะพูดเพราะไม่เราก็น้อยใจแม่เราก็รู้ ตอนเด็กเราโตแม่ด้วยโดนทำร้ายจิตใจตั้งแต่เด็ก โดนเปรียบเทียบกับคนอื่น แล้วพี่กลับมาอยู่บ้านก็ตอนเราปวส.แล้ว
พอตอนเราอยู่ปวชตอนเรียนจะจบต้องเลือกเรียนต่อระหว่างปวส.กับป.ตรี ใจเราอยากไป.ตรีไปเรียนสาขาที่เราอยากเรียนเพราะว่าเราชอบ แต่พอขอพ่อกับแม่เค้ากับพูดว่าค่าเทอมก็แพงอย่างเราจะเรียนรอดหรอ เราเจอคำพูดว่าเค้าหลายๆอย่างเราก็เลยเลือกเรียนปวส.ตามที่เค้าอยากให้เรียน พอจบปวส.ก็ต้องต่อป.ตรีอีก2ปีเราไม่อยากเรียนต่อสาขาที่เราไม่ชอบเราเลยเลือกกู้เรียนเองแล้วก็เริ่มเรียนปี1ใหม่กับรุ่นน้องกับสาขาที่เราอยากเรียนก็คือปัจจุบันนี้
ส่วนเรื่องแม่นอกใจพ่อก็คือ ช่วงปวส.แม่มีผชเข้ามายุ่งเพราะเค้าไปขายของก็เจอลูกค้าเยอะเราก็คงคิดว่าเพื่อนเค้ารึป่าวเพราะเห็นคุยโทรศัพท์กัน แต่พอนานๆไปมันไม่ใช่เพื่อนที่ไหนจะคุยโทรศัพท์กับทุกวัน จนพ่อแม่มีปัญหากันทะเลาะจนแยกห้องมานอนกับเราพ่อตกงาน แม่ดูติดโทรศัพท์เยอะขึ้นจนเราไปหาแม่ที่ร้านขายของแล้วเจอเค้าอยู่ด้วยกันเราหัวเสียมาก กลับบ้านแบบไม่พูดกับเค้าสักคำไ้แต่พิมพ์ข้อความไปว่าทำไมแม่ทำแบบนี้แอบคุยกับทุกวันอย่าคิดว่าไม่รู้ พอเค้ากับมาตอนเย็นเค้าก็บอกว่าทำไมแกมีอะไรก็แค่เพื่อนกัน เราบอกเพื่อนอะไรคุยกับตลอด แม่บอกโตได้แล้วนะเค้าบอกว่านึกว่าเราจะเข้าใจเค้ามากกว่าพี่ชาย กับเป็นพี่ที่เข้าใจเค้ามากกว่าตอนนั้นเราร้องไห้หนักมากพี่เพิ่งจะกลับมาอยู่ไม่นานมันหายไปหลายปีกับคนที่อยู่ด้วยตลอดดูแลตลอดกับผิด เราน้อยใจมาก เค้าบอกว่าถ้าอยากเห็นเลิกคุยแลกกันมั้ยไม่ต้องมีเพื่อน ไม่มีต้องมีแฟนไม่ต้องคุยกับใคร ไม่ต้องไปเที่ยวเลยเอามั้ย นี้ก็แบบเราผิดด้วยรึไง. แม่เค้าพูดเหมือนเค้าทำถูกแล้ว เราต้องอดทนกับความรู้สึกผิดหวังกับชีวิตทำไมไม่เคยมีความสุขจริงๆสักทีเราเริ่มจิตตกไม่ร่าเริง อยากตายก็มีคิดบางวัน มีอยู่วันหนึ่งเราเห็นข้อความเราเลยเข้าไปอ่านเพราะแม่เค้ามีโทรศัพท์ไว้คุยกับคนนี้อีกเครื่องแยกกันเราไปเห็นข้อความที่คุยมันคือเชิงชู้สาวหมดเลยผ่านไลน์ เราที่อ่านแอบร้องไห้หนักมากจิตตกกว่าเดิมรู้สึกเหนื่อยกับชีวิตอยากตายๆไปส่ะมันหนักมากเราไม่สามารถมองแม่เราแบบเดิมได้อีกเราทำไรไม่ได้เพราะพ่อก็ไม่รู้เรื่องตรงนี้เราสงสารพ่อ จนทุกวันนี้เราทำได้แค่อดทนว่าถ้าเรียนจบเมื่อไหร่มีงานทำเราจะออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว เราไม่ได้ทิ้งเค้าแต่แค่ไม่สามารถอดทนอยู่ในบ้านที่อึดอัดและไม่มีความเป็นครอบครัวเหลืออยู่เลย ทุกวันใช้ชีวิตไม่กล้ามองหน้าพวกเค้าทั้งคู่แบบตรงๆได้สักที มองพ่อก็รู้สึกผิด มองแม่ก็รู้สึกผิดหวัง. ตอนนี้เราอยู่ปี1เพราะเริ่มเรียนใหม่กำลังจะขึ้นปี2เรารู้สึกว่าชีวิตมันดูน่าเบื่อไปหมดท้อแท้เหนื่อย มันทำให้เราเรียนไม่รู้เรื่องไม่มีไฟในการเรียนเพราะในหัวมีแต่เรื่องคิดตลอดเวลานอนก็นอนไม่หลับเวลามีแม่อยู่หรือมีคนอยู่ในบ้าน พอเช้าไม่มีใครอยู่บ้านเราถึงจะหลับได้ไม่รู้เพราะอะไร เวลามอเปิดเราไปอยู่หอก็เคยรู้สึกโล่งมากแต่ก็จะมีช่วงคิดมากแค่บางครั้งแต่นอนร้องไห้ทุกคืนอยู่บ้านก็แอบร้องไห้ประจำไม่ให้ใครรู้ แต่พออยู่พอเรารู้สึกสบายใจกว่าแต่เพราะมีโควิดทำให้ต้องอยู่บ้านซึ่งมันทำให้เรามีอาการพวกนี้หนักขึ้นแต่ไม่มีใครในบ้านรู้เลยเพราะเราพยายามทำตัวเหมือนคนปกติทั่วไป
**ถ้าทุกคนเจอแบบเราจะทำยังไงดีคะ