เริ่มต้นเรื่องเลยนะค่ะ ขอแทนตัวว่าเรานะค่ะ เราอายุ 26 ปี มีสามีอายุเท่ากัน เค้าเกิดหลังเราแค่วันเดียว มีลูกสาวแล้วหนึ่งคน คือก่อนที่จะตั้งกระทู้นี้คือเราว่ามันเป็นปัญหาที่เดิมๆที่ซ้ำซ้าก ตั้งแต่ได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นแฟนเราเขาเป็นคนชอบสังสรรค์กินเที่ยวติดเพื่อนจนทำให้เราผิดใจกันทุกครั้งที่เค้าจะออกไปกินสังสรรค์ พอผิดใจกันทีไรจะเป็นเราที่เป็นคนง้อทุกครั้งสามีเราไม่เคยง้อและก็ไม่เคยสำนึกผิดอะไรเลยสักครั้ง และเราก็ยังทนเพราะรักสามีมากและอีกอย่างเขาก็เป็นพ่อของลูก เราไม่อยากให้ครอบครัวแตกแยกเพราะสงสารลูก พอเริ่มไปเกาหลีปัญหานั้นยิ่งทวีคูณขึ้นเขาชอบเที่ยวชอบกินมากกว่าเดิมจนเสียคน แต่สามีเรามีดีอยู่อย่างเดียวคือไม่มีเรื่องผู้หญิงให้ปวดใจ แต่จะทรมานใจมากก็แค่เรื่องติดเพื่อนติดกินเหล้าติดเที่ยวผับ มาวันนี้ที่มาตั้งกระทู้คือสามีเราเอ่ยขึ้นมาว่ากุเบื่อที่งี่เง้ากุเบื่อการอยู่ในกรอบ.แต่กรอบที่เขาว่าคือเขาตั้งกรอบเขาขึ้นมาเองค่ะ เขาบอกกับเราว่า 26 ปี จะหยุดทุกอย่างไม่กินไม่เล่นไม่เที่ยว เราก็บอกก็ย้ำหลายครั้งน่ะว่าทำไม่ได้ห้ามพูด เพราะการที่พูดแบบนี้มันคือความหวังขอวเราเลยน่ะ แต่เขาก็ยืนยันเองว่าทำได้ มาวันนี้คือเขาพังสัจจะวาจาของตัวเองแถมยังบอกว่าเบื่อเรา คำพูดที่เราพูดทั้งน้ำตาวันนี้คือ "เทอร์ทำให้จิตใจฉันพังมากพังแบบซ้ำๆวันนี้คือฉันพอแล้วฉันขอหยุดแค่นี้ถ้ายังเป็นแบบเดิมๆคงอยู่ด้วยกันยากอยู่แบบไม่มีความสุขแน่นอน ฉันขอให้เทอร์สุขใจในสิ่งที่เทอร์เลือกขอให้กินเที่ยวสังสรรค์แบบสุขใจโดยที่ไม่ต้องคำนึงถึงลูกเมีย เราเลิกกันน่ะ ฉันพอแล้ว ".ครั้งนี้บีบหัวใจสุดๆ ต่อจากนี้เราคือแม่เลี้ยงเดี่ยว ส่วนอดีตสามีเราคือคนโสดที่ยังคงชอบกินชอบเที่ยวเหมือนเดิม
สามีติดเที่ยว ฉันคิดถูกที่บอกเลิกมั้ย