สวัสดีค่ะ
เคยเป็นกันไหมคะที่ว่าพ่อแม่ไม่ปล่อยเราสักทีวันนี้หนูจะมาเล่าเรื่องของหนูและขอคำแนะนำจากทุกคน
ตอนนี้หนูอายุ17ปีพ่อแม่ของหนูไม่ยอมปล่อยหนูไปไหนถึงขั้นที่ว่าเพื่อนหนูชวนไปเที่ยวเขาก็ไม่ให้หนูไป เวลาหนูไปเที่ยวหาเพื่อนข้างบ้านเขาก็ไปตามกลับ เป็นทุกคนจะอึดอัดไหมคะ ย้อนกลับไปสมัยที่หนูอยู่ม.3 วันหนึ่งหลังเลิกเรียนเพื่อนๆเขาจะไปเที่ยวแล้วพวกเพื่อนๆเขาก็รู้แหละค่ะว่าถ้าหนูไปด้วยเขาก็จะซวยไปกันหมดเขาเลยบอกกับหนูว่า "ไปต้องไปหรอกถ้าไปแล้วพวกกูเดือดร้อนคนซวยมันจะเป็นพวกกู" ถ้าเป็นทุกคนจะรู้สึกยังไงคะ เมื่อก่อนหนูมีเพื่อนเยอะแต่จนวันนี้หนูมีเพื่อนแค่2-3ก็เพราะพ่อแม่ไม่ให้หนูออกไปไหนมาไหนกับเพื่อน จนเพื่อนๆก็เริ่มตีตัวออกห่าง เริ่มไม่ชอบหนูเพราะครอบครัวหนูไม่เหมือนคนอื่น จนหนูไม่มีใครคบ พอหนูอายุ16หนูรู้สึกว่าหนูอยากเป็นอิสระบ้างไม่อยากให้ใครมาบังคับแล้วหนูเลยหนีออกจากบ้านไปอยู่กับเพื่อน2-3ครั้งแล้วพ่อก็ตามหาหนูไปแจ้งความ แบบนี้ทุกครั้งพอพ่อไปเจอแล้วรับกลับมาบ้าน ใกล้จะถึงบ้านแล้ว พอใกล้ถึงบ้านพ่อก็จอดที่ข้างทางแล้วล้วงปืนออกมาจะยิงหนู แล้วเขาก็เอายืนมาจ่อหัว หนูรู้ค่ะว่าหนูทำให้พ่อต้องเป็นห่วง เขาบอกว่า รักได้ก็ฆ่าได้เหมือนกัน แต่เขาไม่ยิงหรอกคะเขาให้โอกาส และให้หนูสัญญาว่าหนูจะไม่ทำแบบนี้อีก ตั้งแต่นั้นหนูก็ไม่เคยมีสิทธิ์ที่จะเลือกอะไรทำอะไรเป็นของตัวเอง มีแต่พ่อเลือกให้ หนูรู้สึกอึดอัดตลอดเวลาเมื่ออยู่ใกล้พ่อหรือได้ยินเสียง เลือกให้แม้กระทั่งที่ฝึกงาน หนูอดทนอยู่แบบนี้มา7ปี หนูต้องทนไปอีกนานแค่ไหน หรือหนูต้องตายก่อนเขาถึงจะพอใจ กรอบที่พ่อวางไว้หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ หนูไม่ได้เกิดมาฉลาด สมองหนูมันรับอะไรยากๆไม่ได้แต่พ่อก็เลือกให้ หนูทำอะไรไม่ถูกใจก็ตะคอก ก็ด่า หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ หนูอยากให้พ่อแม่หนูเป็นแบบพ่อแม่คนอื่นบ้างที่รับฟังลูก แต่พ่อแม่หนูไม่ยอมรับฟังอะไรเลย ไม่มีเหตุผล หนูอยากมีสิทธิ์เลือกบ้าง หนูไม่อยากอยู่แบบนี้แล้วหนูอึดอัดมาก คนส่วนใหญ่ก็อาจจะคิดนะคะว่า ทางที่ผู้ใหญ่เลือกให้มันดีที่สุด แต่ความจริงมันเลวร้ายไปด้วยซ้ำ หนูควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ
ปล.เรื่องเล่ามามันยังไม่หมดทุกคนอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาขอฃพ่อแม่ที่ต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้ แต่ถ้าใครไม่เคยสัมผัสกับตัวก็จะไม่มีวันรู้😓
พ่อแม่ไม่ยอมปล่อยทำยังไงดี
เคยเป็นกันไหมคะที่ว่าพ่อแม่ไม่ปล่อยเราสักทีวันนี้หนูจะมาเล่าเรื่องของหนูและขอคำแนะนำจากทุกคน
ตอนนี้หนูอายุ17ปีพ่อแม่ของหนูไม่ยอมปล่อยหนูไปไหนถึงขั้นที่ว่าเพื่อนหนูชวนไปเที่ยวเขาก็ไม่ให้หนูไป เวลาหนูไปเที่ยวหาเพื่อนข้างบ้านเขาก็ไปตามกลับ เป็นทุกคนจะอึดอัดไหมคะ ย้อนกลับไปสมัยที่หนูอยู่ม.3 วันหนึ่งหลังเลิกเรียนเพื่อนๆเขาจะไปเที่ยวแล้วพวกเพื่อนๆเขาก็รู้แหละค่ะว่าถ้าหนูไปด้วยเขาก็จะซวยไปกันหมดเขาเลยบอกกับหนูว่า "ไปต้องไปหรอกถ้าไปแล้วพวกกูเดือดร้อนคนซวยมันจะเป็นพวกกู" ถ้าเป็นทุกคนจะรู้สึกยังไงคะ เมื่อก่อนหนูมีเพื่อนเยอะแต่จนวันนี้หนูมีเพื่อนแค่2-3ก็เพราะพ่อแม่ไม่ให้หนูออกไปไหนมาไหนกับเพื่อน จนเพื่อนๆก็เริ่มตีตัวออกห่าง เริ่มไม่ชอบหนูเพราะครอบครัวหนูไม่เหมือนคนอื่น จนหนูไม่มีใครคบ พอหนูอายุ16หนูรู้สึกว่าหนูอยากเป็นอิสระบ้างไม่อยากให้ใครมาบังคับแล้วหนูเลยหนีออกจากบ้านไปอยู่กับเพื่อน2-3ครั้งแล้วพ่อก็ตามหาหนูไปแจ้งความ แบบนี้ทุกครั้งพอพ่อไปเจอแล้วรับกลับมาบ้าน ใกล้จะถึงบ้านแล้ว พอใกล้ถึงบ้านพ่อก็จอดที่ข้างทางแล้วล้วงปืนออกมาจะยิงหนู แล้วเขาก็เอายืนมาจ่อหัว หนูรู้ค่ะว่าหนูทำให้พ่อต้องเป็นห่วง เขาบอกว่า รักได้ก็ฆ่าได้เหมือนกัน แต่เขาไม่ยิงหรอกคะเขาให้โอกาส และให้หนูสัญญาว่าหนูจะไม่ทำแบบนี้อีก ตั้งแต่นั้นหนูก็ไม่เคยมีสิทธิ์ที่จะเลือกอะไรทำอะไรเป็นของตัวเอง มีแต่พ่อเลือกให้ หนูรู้สึกอึดอัดตลอดเวลาเมื่ออยู่ใกล้พ่อหรือได้ยินเสียง เลือกให้แม้กระทั่งที่ฝึกงาน หนูอดทนอยู่แบบนี้มา7ปี หนูต้องทนไปอีกนานแค่ไหน หรือหนูต้องตายก่อนเขาถึงจะพอใจ กรอบที่พ่อวางไว้หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ หนูไม่ได้เกิดมาฉลาด สมองหนูมันรับอะไรยากๆไม่ได้แต่พ่อก็เลือกให้ หนูทำอะไรไม่ถูกใจก็ตะคอก ก็ด่า หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ หนูอยากให้พ่อแม่หนูเป็นแบบพ่อแม่คนอื่นบ้างที่รับฟังลูก แต่พ่อแม่หนูไม่ยอมรับฟังอะไรเลย ไม่มีเหตุผล หนูอยากมีสิทธิ์เลือกบ้าง หนูไม่อยากอยู่แบบนี้แล้วหนูอึดอัดมาก คนส่วนใหญ่ก็อาจจะคิดนะคะว่า ทางที่ผู้ใหญ่เลือกให้มันดีที่สุด แต่ความจริงมันเลวร้ายไปด้วยซ้ำ หนูควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ
ปล.เรื่องเล่ามามันยังไม่หมดทุกคนอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาขอฃพ่อแม่ที่ต้องเลือกทางที่ดีที่สุดให้ แต่ถ้าใครไม่เคยสัมผัสกับตัวก็จะไม่มีวันรู้😓